บทที่ 2

“ขอแค่คุณไม่ก่อเรื่อง คุณจะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของผมลู่เยี่ยนตลอดไป และลูกของเราก็จะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลลู่ตลอดไป”

คำพูดของเขาทำให้บริเวณหน้าท้องของฉันที่เพิ่งจะทุเลาลง กลับปรากฏความเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างถี่ๆ อีกครั้ง

ฉันมองดูใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมของเขา ทว่าบนนั้นกลับมองไม่เห็นเค้าโครงของเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อในความทรงจำคนนั้นเลยแม้แต่น้อย

ลู่เยี่ยนเขาเปลี่ยนไปแล้ว หรือบางทีฉันอาจไม่เคยทำความเข้าใจเขาเลยตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงสิ้นสุด

พูดจบ เขาก็วางแอปเปิ้ลลูกนั้นลงแล้วหันหลังเดินจากไป

เพียงชั่วเวลาบ่ายเดียว หมอก็อนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

ลู่เยี่ยนตั้งใจจะไปส่งฉันที่บ้าน แต่พอเดินพ้นประตูออกมาได้ไม่ทันไร พยาบาลก็เดินเข้ามาแจ้งว่าเสิ่นรั่วเฟยฟื้นแล้ว

มือที่ถือเสื้อผ้าของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาคลึงหน้าผากเบาๆ และมองมาทางฉันด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“อินอิน รั่วเฟยเขาไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน ตรงนี้ยังขาดคนดูแลอยู่ชั่วคราว วันนี้คุณกลับไปเองก่อนแล้วกันนะ”

ฉันพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง และปล่อยวางความคาดหวังริบหรี่เส้นสุดท้ายในก้นบึ้งของหัวใจลงอย่างแท้จริง

ลู่เยี่ยนดูเหมือนจะพอใจกับปฏิกิริยาของฉันมาก

“เด็กดี วันหลังผมจะชดเชยให้คุณนะ”

ฉันจ้องมองแอปเปิลผลที่ปอกเปลือกเสร็จสรรพลูกนั้น เพียงชั่วเวลาบ่ายเดียว ผิวของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองหมองเพราะโดนลมเสียแล้ว

ต่อให้เป็นสายพันธุ์ที่แพงที่สุด สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานกาลเวลาได้

ก็เหมือนกับความรักที่ลู่เยี่ยนมีต่อฉัน

เคยร้อนแรงและอบอุ่นถึงเพียงนั้น ทว่าก็เปลี่ยนเป็นน้ำเปล่าที่จืดชืดไร้รสชาติหลังจากผ่านไปหลายปี

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันแวะรับเค้กที่สั่งจองไว้ล่วงหน้าตั้งแต่สามวันก่อน

บนป้ายปักเค้กมีข้อความเขียนด้วยแยมสตรอเบอร์รีสีแดงสดว่า สุขสันต์วันครบรอบสิบปี ปรากฏแก่สายตาอย่างเด่นชัด

สัญญาสิบปีของฉันกับลู่เยี่ยน

วันครบรอบทั้งหมดในหนหลัง ล้วนเป็นฉันกับลู่เยี่ยนที่ใช้เวลาร่วมกัน

จนกระทั่งเสิ่นรั่วเฟยปรากฏตัว

ลู่เยี่ยนเริ่มผิดนัดครั้งแรกในวันเกิดของฉัน ตามมาด้วยวันวาเลนไทน์ และวันชีซี

ปีนี้เป็นครั้งที่สี่แล้วที่ลู่เยี่ยนผิดนัดในวันสำคัญระหว่างฉันกับเขา

ฉันไม่ได้รอจนกระทั่งฟ้าสว่างเหมือนสามครั้งก่อนหน้านั้น และไม่ได้กดโทรหาโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องไปแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และไม่ได้กระวนกระวายใจโทรสอบถามเบาะแสของลู่เยี่ยนจากทุกคน

เพียงแค่เป่าเทียนให้ดับลงอย่างสงบ แล้วกลืนเค้กลงไปในท้อง

เสียงโทรศัพท์มือถือดังเตือนขึ้นมาหนึ่งครั้ง ปรากฏข้อความแจ้งเตือนคำขอเพิ่มเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

ฉันกดตกลงตามสัญชาตญาณ วินาทีถัดมา ฝั่งนั้นก็ส่งข้อความมา

“คุณนายคะ โทรศัพท์ของประธานลู่แบตหมดค่ะ ฉันเลยมาบอกคุณไว้หน่อย คืนนี้ประธานลู่บอกว่าจะอยู่เฝ้าฉันที่โรงพยาบาล คุณเข้านอนเร็วหน่อยนะคะ”

สิ่งที่ตามมาพร้อมกับข้อความ ยังมีภาพถ่ายใบหน้าด้านข้างยามหลับของลู่เยี่ยนอีกใบหนึ่ง

และมุมหนึ่งของภาพถ่าย ได้เผยให้เห็นมือของทั้งสองคนที่สอดประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น

“คุณนายคะ ภาพถ่ายใบนี้ฉันถ่ายประธานลู่ออกมาหล่อเกินไปแล้ว ฉันเอาไปใช้เป็นรูปโปรไฟล์คุณคงไม่ถือสาใช่ไหมคะ?”

ยังไม่รอให้ฉันตอบกลับ หลังจากนั้นครู่เดียว ภาพใบหน้าด้านข้างของลู่เยี่ยนใบนี้ ก็กลายมาเป็นรูปโปรไฟล์

หน้าไทม์ไลน์ก็อัปเดตตามไปด้วย

“ขอบคุณประธานลู่ที่มาเฝ้าไข้ ประธานลู่ที่ดีที่สุดในโลกเลย”

ด้านล่างโซนคอมเมนต์ต่างปั๊มข้อความอวยพร 99 อย่างรู้กันดีโดยไม่ต้องพูดออกมา

เสิ่นรั่วเฟยแกล้งทำเป็นเอียงอายตอบกลับไปทีละข้อความ

“ประธานแค่เป็นห่วงที่ฉันต้องอยู่โรงพยาบาลคนเดียวเท่านั้นเองค่ะ ทุกคนอย่าแซวกันเลยนะ ฉันกลัวคุณนายลู่รู้เข้าแล้วจะเข้าใจผิดน่ะค่ะ”

เจตนาแอบแฝงของเธอนั้นโจ่งแจ้งเสียจนไม่ต้องเดา มีหรือที่จะกลัวฉันรู้เข้าแล้วเข้าใจผิด เธอแค่กลัวแทบตายว่าฉันจะไม่รู้ต่างหาก

ฉันไม่มีแก่ใจจะสนใจเรื่องของเธออีกต่อไป จึงลุกขึ้นหยิบเค้กที่ยังกินไม่หมดนั่นโยนลงถังขยะไป

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เคยคิดว่า ชาตินี้จะไม่มีวันติดต่ออีกเด็ดขาด

เช้าตรู่วันถัดมา ฉันไปที่โรงพยาบาล

เพราะมาถึงแต่เช้า คนจึงยังไม่มาก

ในจังหวะที่ฉันกำลังเดินเรื่องเอกสารอยู่นั้น ลู่เยี่ยนก็อุ้มเสิ่นรั่วเฟยเดินผ่านหน้าฉันไป

คงเพราะเขาเป็นห่วงเสิ่นรั่วเฟยมากจนเกินไป เขาถึงได้มองไม่เห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นรั่วเฟยกลับมองเห็นเข้าพอดี เพียงแค่ส่งยิ้มหวานมาให้ฉัน และมือที่โอบลำคอของลู่เยี่ยนไว้ก็กระชับแน่นขึ้นอีกหน่อย

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ต่างอะไรกับเมื่อวานตอนเช้าเลย

เพียงแต่ในตอนนั้น เวลาที่ฉันเห็นฉากนั้นหัวใจกลับเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกใบมีดกรีดแทง

ทว่าในตอนนี้ หัวใจของฉันกลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งแรงสั่นไหวใดๆ อีกต่อไปแล้ว

ฉันรับกระดาษแผ่นนั้นมาจากมือของพยาบาล ก่อนจะฝืนบังคับมือที่สั่นเทาเซ็นชื่อลงบนหนังสือยินยอมแผ่นนั้น

นอนลงบนเตียงผ่าตัดอย่างสงบ

แสงไฟสว่างจ้าแยงตาเสียจนน้ำตาของฉันไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

ครั้งล่าสุดที่ฉันต้องนอนลงบนเตียงผ่าตัด คือตอนที่ฉันกับลู่เยี่ยนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกันในวัยสิบแปดปี