บทที่ 3

ตอนนั้นฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อผลักลู่เยี่ยนให้ออกห่าง ทว่าตัวฉันเองกลับถูกเศษกระจกแทงทะลุเข้าไปในปอด

หมอถึงกับต้องออกใบแจ้งภาวะผู้ป่วยวิกฤตติดต่อกันถึงสามฉบับ

ลู่เยี่ยนร้องไห้จนเสียงแหบแห้งอยู่นอกห้องผ่าตัด บอกว่าถ้าฉันตายเขาก็จะไม่ขออยู่ต่อแล้ว

เดิมทีฉันสะลึมสะลือจวนจะหลับอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคนี้ของเขาเข้าก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที

ตอนที่ถูกเข็นออกจากห้องผ่าตัดก็เป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงให้หลังแล้ว วินาทีที่ลืมตาขึ้นมา

คนที่เป็นโรคขยาดความสกปรกและรักความสะอาดปานนี้อย่างลู่เยี่ยน ปรากฏตัวตรงหน้าฉันในสภาพที่สะบักสะบอมเป็นครั้งแรก

ขอบตาแดงบวม ตอหนวดขึ้นเป็นสีเขียวครึ้ม

ในแววตาของเขาคล้ายมีเปลวไฟไหวระริก เขาเอ่ยปากพูดที่ข้างหูของฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างถึงที่สุด

“นับแต่นี้เป็นต้นไป จะไม่มีเรื่องราวใดๆ สามารถแยกพวกเราออกจากกันได้อีก”

ในอดีตฉันก็เคยคิดว่าพวกเราได้ก้าวข้ามความเป็นความตายมาแล้ว ไม่มีสิ่งใดจะนำพาพวกเราให้แยกจากกันได้

ทว่าเสิ่นรั่วเฟยเพียงคนเดียว ผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาปรากฏตัวในชีวิตของฉันกับเขาได้เพียงปีเดียว

กลับทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างลง

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แค่หนึ่งชั่วโมง ชีวิตน้อยๆ นี้ที่ฉันเฝ้ารอคอยมาถึงเจ็ดปีก็จากไปอย่างเงียบเชียบ

ฉันร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก หลังแต่งงานก็เพียรเสาะหาหมอชื่อดังไปทั่ว และคอยบำรุงดูแลร่างกายอย่างละเอียดมาโดยตลอด

ถึงสามารถต้อนรับชีวิตน้อยๆ ชีวิตหนึ่งเข้ามาในปีที่อายุยี่สิบแปดปีนี้ได้

หลังจากที่พบว่าตัวเองตั้งท้อง ฉันก็ดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น และแทบรอไม่ไหวที่จะบอกข่าวดีนี้กับลู่เยี่ยนด้วยตัวเอง

แต่พอไปถึงใต้ตึกบริษัท ภาพที่ฉันเห็นกลับเป็นลู่เยี่ยนที่กำลังอุ้มเสิ่นรั่วเฟยซึ่งหมดสติอยู่ด้วยท่าทางตื่นตระหนกตกใจอย่างถึงที่สุด

ในวินาทีนั้น ตอนที่รู้ว่าตั้งท้องดีใจมากแค่ไหน ในวินาทีนั้นฉันก็ผิดหวังมากเท่านั้น

เขาตื่นตระหนกมากเกินไป จนถึงขนาดที่ไม่ได้หันมามองเลยด้วยซ้ำ ก็ผลักฉันที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาออกไปอย่างแรงเสียแล้ว

หากเลขาฯ ไม่เข้ามาประคองฉันไว้ได้ทันท่วงที ฉันคงตกบันไดลงไปแล้ว

พร้อมกับเด็กคนนี้

พยาบาลเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจกับฉันอีกครั้ง ฉันได้แต่พยักหน้ารับทั้งน้ำตานองหน้า

การต้องลืมตาดูโลกในครอบครัวที่ไม่มีความสุข ฉันย่อมรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดนั้นดีกว่าใคร

การทะเลาะเบาะแว้งอย่างคลุ้มคลั่งไร้สติ และใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือดลามไปถึงการลงไม้ลงมือ

เป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนในช่วงวัยเด็กของฉันนับครั้งไม่ถ้วน

ชีวิตแบบนี้ ฉันยังจะปล่อยให้ลูกของฉันต้องเผชิญมันอีกครั้งงั้นเหรอ

ทันทีที่หมดช่วงเวลาเฝ้าระวังอาการหลังการผ่าตัดทำแท้ง ฉันก็เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาล

ทว่าในตอนที่กำลังจะออกจากโรงพยาบาล กลับบังเอิญเจอเข้ากับลู่เยี่ยนที่กำลังยืนหารือบางอย่างอยู่กับหมอตรงบริเวณทางเดิน

ครั้นยามที่สายตาของเขาเหลือบมาเห็นฉัน คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่นเข้าหากันก่อนจะสาวเท้าเข้ามาเอ่ยปากถาม

“คุณมาทำอะไรที่โรงพยาบาล?”

เมื่อเห็นประวัติผู้ป่วยของแผนกสูตินรีเวชในมือฉัน ความเย็นชาที่หางตาของเขาก็มลายหายไป

เขาแย้มยิ้มพลางยื่นมือเข้ามาลูบไล้หน้าท้องอันเย็นเฉียบและปวดหน่วงของฉันเบาๆ

“มาตรวจครรภ์ใช่ไหม เจ้าหญิงหรือเจ้าชายน้อยของเราเป็นยังไงบ้าง? แข็งแรงดีใช่หรือเปล่า?”

เสิ่นรั่วเฟยเดินออกมาจากห้องผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมพยายามเค้นรอยยิ้มอันฝืนทนออกมา

“คุณนายตั้งท้องเหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นประธานลู่รีบไปอยู่เป็นเพื่อนคุณนายเถอะค่ะ ฉันอยู่คนเดียวได้ไม่เป็นไร อย่าให้ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณกับคุณนายต้องผิดใจกันเลย เดิมทีคุณนายก็ไม่ชอบขี้หน้าฉันอยู่แล้วด้วย”

ลู่เยี่ยนรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว พลางเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น

“ก็แค่ตั้งท้อง เธอน่ะไม่ได้อ่อนแอเปราะบางขนาดนั้นหรอก เธออย่าคิดมากไปเลย”

พูดจบเขาก็หันมาสบตาฉัน “ใช่ไหมล่ะ สวี่อิน?”

แม้จะเอ่ยคล้ายเป็นประโยคคำถาม ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

ฉันรู้สึกเพียงว่ามันช่างเป็นเรื่องราวที่บ้าบอคอแตกสิ้นดี จึงไม่คิดจะปรายตามองเขาแม้แต่น้อย ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าเดินจากไป

หากแต่กลับมีมือข้างหนึ่งยื่นมาคว้าตัวไว้ ฉันคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าเป็นลู่เยี่ยน จึงได้สะบัดออกอย่างแรง

ทว่าในวินาทีต่อมา กลับมีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเสิ่นรั่วเฟยดังขึ้น

ครั้นพอลืมตาหันกลับไปมอง เสิ่นรั่วเฟยก็ลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว โดยมีลู่เยี่ยนรีบช้อนตัวโอบอุ้มเธอขึ้นมาทันที

เขาใช้สายตาที่ทั้งเรียบเฉยและเปี่ยมไปด้วยความผิดหวังคู่นั้นมองตรงมาที่ฉัน “สวี่อิน คุณทำให้ผมผิดหวังมากจริงๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุณกลายเป็นคนแบบนี้?”

เขาอุ้มเสิ่นรั่วเฟยพลางกระแทกตัวชนฉันอย่างแรงจนเสียหลัก ร่างกายซวนเซไปโขกเข้ากับมุมเก้าอี้อย่างจัง

ฉันยกมือขึ้นปกป้องหน้าท้องตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกในท้องได้แท้งไปเนิ่นนานแล้ว

ความเจ็บแปลบรุนแรงที่ผสมผสานไปกับอาการปวดหน่วงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ฉันจึงได้แต่ใช้มือกุมท้องแล้วทรุดนั่งลงกับพื้น

ยามเงยหน้าขึ้น สิ่งที่ปรากฏในสายตามีเพียงแผ่นหลังของลู่เยี่ยนที่กำลังอุ้มเสิ่นรั่วเฟยสาวเท้าจากไปด้วยความร้อนรน

เขาไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามองเลยสักครั้งเดียว

ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่ายแล้ว

ฉันเรียกแท็กซี่เพื่อเดินทางกลับบ้าน

ทว่ายามเมื่อกดรหัสกลอนประตูดิจิตอล ไม่ว่าจะลองกี่ครั้งระบบก็แจ้งว่าไม่ถูกต้อง