บทที่ 6

โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง ร่างของเธอกลิ้งตกจากบันไดอย่างแรง

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา ของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก พร่ามัวไปทั้งสายตา

เด็กทั้งสองยืนอยู่บนหัวบันได ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันโหดร้าย

“สมน้ำหน้า” เฟิงเยว่ตบมืออย่างสะใจ

“ก็ใครใช้ให้แม่ไม่ยอมให้พวกเรากินเค้ก” เฟิงอวี้แลบลิ้นทำหน้าล้อเลียน

เจียงจี้เยว่พยายามยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เลือดสดไหลตามปลายคางหยดลงบนพื้น

เธอมองปีศาจตัวน้อยทั้งสองตรงหน้า ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่อาจเชื่อมโยงพวกเขาเข้ากับเด็กที่เธอเกือบเอาชีวิตไม่รอดบนเตียงคลอดเพื่อให้กำเนิดออกมาได้

ทันใดนั้น ประตูใหญ่ก็ถูกผลักเปิด

“เกิดอะไรขึ้น”

เสียงทุ้มต่ำของเฟิงหลินชวนดังขึ้น ด้านหลังเขามีเมิ่งซูหานเดินตามมา ทั้งสามคนต่างชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

“คุณพ่อ” เด็กทั้งสองเปลี่ยนสีหน้าทันที ร้องไห้แล้ววิ่งเข้าไปหา “แม่เอาเค้กไปทิ้ง ไม่ยอมให้พวกเรากิน แล้วยังบอกว่าไม่เอาพวกเราแล้ว ฮือ”

สายตาของเฟิงหลินชวนมองไปยังเค้กในถังขยะ ก่อนจะมองเจียงจี้เยว่ที่เปื้อนไปด้วยเลือด ขมวดคิ้วแน่น “เจียงจี้เยว่ ทำไมคุณต้องหาเรื่องลูกสองคนด้วย”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “พูดแบบนั้นกับลูกแท้ๆ ของตัวเอง คุณยังคู่ควรจะเป็นแม่อีกเหรอ”

เจียงจี้เยว่ค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นโดยอาศัยกำแพง เลือดย้อมปกเสื้อของเธอจนแดงฉาน

เธอมองเฟิงหลินชวน แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

“ในสายตาของคุณ ฉันเคยคู่ควรด้วยเหรอ” เสียงของเธอแหบพร่า “คุณไม่เคยมองฉันเป็นอย่างอื่น นอกจากเครื่องมือไว้สืบทอดทายาทไม่ใช่หรือ”

รูม่านตาของเฟิงหลินชวนหดลงเล็กน้อย

“ในเมื่อภรรยาที่คุณต้องการคือเมิ่งซูหาน” เจียงจี้เยว่เช็ดเลือดบนใบหน้า “ลูกทั้งสองก็อยากให้เธอเป็นแม่ งั้นฉันก็ถอยเอง ให้ครอบครัวสี่คนของพวกคุณได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา”

บรรยากาศรอบด้านแข็งค้างในทันที

สีหน้าของเฟิงหลินชวนมืดมนอย่างถึงที่สุด เขาจ้องเจียงจี้เยว่อย่างไม่วางตา ราวกับเพิ่งมองเห็นตัวตนของเธอเป็นครั้งแรก

“เจียงจี้เยว่ อย่าลืม” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นชา “ตอนนั้นตระกูลเฟิงกับตระกูลเจียงแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ ไม่มีความรักอยู่แล้ว”

“คุณอยากให้ผมให้อะไรคุณ ความรักงั้นเหรอ” เขาหัวเราะเยาะ “ขอโทษ ผมให้ไม่ได้”

เจียงจี้เยว่หัวเราะออกมา หัวเราะไป หยาดน้ำตาก็ไหลลงมา

ใช่แล้ว เขาพูดถูก

เป็นเธอเองที่โง่ เป็นเธอเองที่ไร้เดียงสา ถึงคิดจะดึงเทพเจ้าลงจากแท่นบูชา

เฟิงหลินชวนเคยยอมลงจากแท่นบูชาจริง แต่คนคนนั้น ไม่ใช่เธอ

เธอน่าจะรู้ตั้งนานแล้ว

“หลินชวน พอเถอะ...” เมิ่งซูหานรีบจับแขนเฟิงหลินชวนไว้พอดี “เด็กๆ ตกใจหมดแล้ว พาพวกเขาขึ้นไปข้างบนก่อนเถอะ”

เฟิงหลินชวนมองเจียงจี้เยว่อย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง สุดท้ายก็หันหลัง อุ้มเด็กคนละข้าง พาเมิ่งซูหานเดินจากไป

เจียงจี้เยว่ยืนมองแผ่นหลังของพวกเขา เลือดยังคงหยดลงไม่หยุด

ตอนนี้ เธอเสียใจเหลือเกิน

เสียใจที่แต่งงานกับเฟิงหลินชวน เสียใจที่ให้กำเนิดลูกทั้งสองคนนั้น

ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิมอีก

จากนี้ไป เธอจะมีชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น

สามวันต่อมา เป็นวันเกิดของเฟิงอวี้

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่โรงแรมหรูที่สุดใจกลางเมือง

โคมไฟคริสตัลสะท้อนประกายระยิบระยับ หอแชมเปญกลางห้องจัดเลี้ยงส่องแสงเจิดจ้า เฟิงหลินชวนยังคงเหมือนเดิม เขาเหมาชั้นทั้งชั้นของโรงแรม เพื่อจัดงานวันเกิดสุดยิ่งใหญ่ให้เฟิงอวี้

เจียงจี้เยว่ายืนอยู่มุมหนึ่ง มองเฟิงอวี้กับเฟิงเยว่จูงมือเมิ่งซูหานคนละข้าง ราวกับลูกนกน้อยสองตัวที่บินวนอยู่รอบตัวเธอ เด็กทั้งสองเกาะติดเมิ่งซูหานตลอดงาน ตั้งใจปล่อยให้แม่แท้ ๆ อย่างเธอยืนอยู่เพียงลำพัง

เฟิงหลินชวนยืนอยู่ไม่ไกล มือเรียวยาวถือแก้วแชมเปญไว้ สายตาคอยมองเมิ่งซูหานเป็นระยะ แววตาที่อ่อนโยนเช่นนั้น เป็นสิ่งที่เจียงจี้เยว่ไม่เคยได้รับ

“ประธานเฟิงนี่รักมั่นจริง ๆ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ในสายตาเขาก็ยังมีแต่คุณเมิ่ง”

“นั่นสิ ลูกทั้งสองก็เหมือนพ่อ ในสายตาก็มีแต่เมิ่งซูหานเหมือนกัน”