ความเสียใจเมื่อสายเกินของคุณแม่ทั้งสี่의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 9

ผมตาสว่างขึ้นมาทันทีแล้วก็พบว่าคนที่พูดกับผมไม่ใช่พ่อ แต่เป็นระบบมันบอกว่าตอนที่พ่อจากไปได้ทิ้งโอกาสไว้ให้ผม หากผมเต็มใจก็สามารถไปอยู่โลกเดียวกับพ่อได้ผมย่อมเต็มใจอยู่แล้วทว่าพอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก กลับกลืนมันลงไปผมถามระบบ “กลับไปอยู่กับพ่อจะดีกว่าตอนนี้ไหมครับ ถ้าเขารักผม แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่พาผมไปด้วยล่ะ”ระบบบอกผมว่าพ่อรับภารกิจนี้ เพราะย่าป่วยหนัก เขาอยากช่วยย่าถึงได้มายังโลกใบนี้พ่อในโลกนั้นเป็นเพียงนักศึกษาปีสอง การรักษาย่าทำให้เขาใช้เงินเก็บหมดเกลี้ยง แถมบ้านยังมีหนี้สินตอนนั้นแม่ทั้งสี่คนให้สัญญาว่าไม่ว่าผมจะเป็นลูกของใคร พวกเธอจะดูแลผมราวกับเป็นลูกแท้ ๆ ขอเพียงแค่พ่อทิ้งผมไว้ให้เป็นตัวแทนความคิดถึงความรักของพ่อแม่ย่อมมองการณ์ไกลเพื่ออนาคตของลูกพ่อไม่อยากให้ผมต้องไปตกระกำลำบากด้วยกันจึงทิ้งผมไว้ที่นี่“เสี่ยวซือ” ระบบพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังลูบหัวผม “หลายปีมานี้พ่อของเธอรอเธอมาตลอด เขาไม่ได้หาแฟนใหม่ หรือแต่งงานกับใคร เขาซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วก็เอาแต่รอเธอ เธอเต็มใจไปหาเขาไหม”ผมพยักหน้าระบบถอนหายใจอย่างโล่งอก มันบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้

ความเจ็บปวดที่จินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้นผมถูกต้นไม้ด้านนอกเกี่ยวเอาไว้หลังจากถูกช่วยลงมา คุณแม่เจี่ยงที่มีใบหน้าซีดเผือดก็เดินปรี่เข้ามาตบหน้าผมฉาดใหญ่“เสิ่นซือ แกไม่ยอมจบใช่ไหม!”สีหน้าของคุณแม่กู้เองก็ดูไม่ได้เช่นกันเธอสั่นเทาไปทั้งตัว ก่อนจะเดินเข้ามาเตะผมอีกคน“เสิ่นซือ แกต้องการอะไรกันแน่”ผมถูกถีบจนล้มลงไปกองกับพื้นเพราะเพิ่งจะล้างท้องมา ประกอบกับโดนเตะเข้าไปอีก บริเวณนั้นจึงปวดร้าวราวกับมีคนเอามีดมาแทงแล้วออกแรงบิดกลิ่นคาวคละคลุ้งตีตื้นจากกระเพาะขึ้นมาที่ลำคอหลังจากกระอักเลือดคำนั้นออกมา ผมก็คุกเข่าลงตรงหน้าพวกเธอทั้งสอง“คุณกู้ หมอเจี่ยง พวกคุณไม่ต้องมายุ่งกับผมหรอก ปล่อยให้ผมตายไปเถอะครับ”พวกเธอทั้งสองคนถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินคำพูดของผมคุณแม่กู้ขมวดคิ้ว “นี่เป็นแผนใหม่ของแกงั้นเหรอ เอาความตายมาขู่หรือไง”“เปล่าครับ” ผมบอกพวกเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ “ผมเจอระบบของพ่อแล้ว มันบอกว่าแค่ผมตายก็จะไปหาพ่อได้ ขอร้องละครับ พวกคุณอย่ามายุ่งกับผมเลย ปล่อยให้ผมตายไปเถอะ”“แบบนี้พวกคุณจะได้ไม่ต้องกังวลว่าผมจะไปแย่งความรักจากเวินจื่อเฉิน แล้วก็ไม่ต้องคอยระแวงจนไม่ยอมปล่อยผม

บรรยากาศเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้ของเวินจื่อเฉินเนิ่นนานกว่ากู้อวี่จะเอ่ยปาก “โดนใครตีนะ”เวินจื่อเฉินตอบ “พี่เสิ่นซือครับ”กู้อวี่ถามต่อ “เมื่อไหร่”“เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนี่เองครับ” เวินจื่อเฉินรู้สึกว่าวันนี้เธอแปลกไปมาก “คุณแม่กู้ คุณแม่รู้ไหมครับว่าคุณแม่คนอื่น ๆ อยู่ไหน พวกคุณแม่รีบกลับมาหน่อยได้ไหม ผมกลัว”ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของเขา กู้อวี่นวดคลึงหว่างคิ้ว “เวินจื่อเฉิน เสิ่นซือตายแล้ว”ปลายสายพลันเงียบกริบน้ำเสียงของเธอเย็นเยียบ “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขายังอยู่ในห้องฉุกเฉิน เขาจะไปตีลูกได้ยังไง”ปลายสายไม่มีเสียงตอบรับใด ๆห้าชั่วโมงต่อมา แม่ทั้งสี่คนก็กลับมาถึงบ้านเวินจื่อเฉินยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น พอเห็นพวกเธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาดวงตาของเขาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก“คุณแม่กู้ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ พี่เสิ่นซือตายแล้วจริง ๆ เหรอ”กู้อวี่กำลังอารมณ์ไม่ดี จึงไม่ได้สนใจเขาสีหน้าของเวินจื่อเฉินเปลี่ยนเป็นน้อยเนื้อต่ำใจกว่าเดิม เขาหันไปอ้อนเจี่ยงอวี้แทน “คุณแม่เจี่ยงครับ เมื่อกี้พวกคุณแม่อยู่ด้วยกันเหรอครับ งั้นพวกคุณแม่ก็ได้ยินที่ผมพ

ระบบคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบตกลงเธอชี้มือออกไปลวก ๆ เบื้องหน้าก็ปรากฏหลุมดำขึ้นมาผมเดินตรงเข้าไปจังหวะที่ผมกำลังจะเลือนหายไปผมก็ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง“เสิ่นซือ!”“เสี่ยวซือ!”เป็นเสียงของพวกแม่ ๆแต่ครั้งนี้ผมจะไม่หันหลังกลับไปอีกแล้วเมื่อทะลุผ่านหลุมดำมา ผมก็มาอยู่ในห้องที่ดูอบอุ่นห้องหนึ่งในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารผมตะโกนเรียกระบบอยู่สองสามครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจังหวะที่ผมกำลังคิดจะออกไปดู ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินออกมาทันทีที่เห็นผม เขาก็ชะงักไปขณะเดียวกันผมก็จำเขาได้ทันทีพ่อของผม เสิ่นฮ่าวเขาหล่อเหมือนในรูปถ่ายไม่มีผิดในตอนที่ผมกำลังทำตัวไม่ถูก ขอบตาของพ่อก็แดงเรื่อ เขาวิ่งเข้ามากอดผมไว้ “เสี่ยวซือใช่ไหม ลูกคือเสี่ยวซือของพ่อใช่ไหม”ผมรู้สึกแสบจมูกเหมือนน้ำตาจะไหลวันนั้นพ่อเล่าเรื่องราวในอดีตให้ผมฟังไม่ต่างจากที่ระบบเคยบอกผมเลย เขาตกลงรับภารกิจก็เพื่อคุณย่าที่กำลังป่วยหนัก และที่กลับมาก็เพราะคุณย่าเช่นกันเขารอผมมาตลอด“พ่อคิดไว้ว่า ต่อให้ลูกจะไม่ยอมกลับมา พ่อก็จะเก็บห้องไว้ให้ลูกตลอดไป”เมื่อได้ยิ

ชั่วอึดใจนั้น แม่ทั้งสี่คนก็โบกไม้โบกมือด้วยความดีใจจนเหมือนลิงในสวนสัตว์โดยเฉพาะกู้อวี่ที่ตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ “เสิ่นฮ่าว นายก็มาด้วย ดีจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าชาตินี้จะได้เจอนายอีก”“ดีจริง ๆ” เจี่ยงอวี้ก้าวยาว ๆ เข้ามาหา หวังจะกอดผมกับพ่อไว้ “พวกนายกลับมาแล้ว ในเมื่อกลับมาแล้วก็อย่าไปไหนอีกเลยนะ เราคิดถึงพวกนายมากเลย”ทว่าจังหวะที่เธอยื่นมือเข้ามา พ่อกลับตบหน้าเธอฉาดใหญ่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“เจี่ยงอวี้ เธอดูแลลูกฉันยังไง”บรรยากาศพลันเงียบกริบลงทันทีกู้อวี่รีบก้าวตามเข้ามา “เสิ่นฮ่าว นายฟังเราก่อน...”เธอยังพูดไม่ทันจบประโยคฝ่ามือของพ่อก็ฟาดลงบนหน้าเธออีกคนจากนั้นคุณแม่ที่เหลืออีกสองคนก็โดนตบเรียงตัวไปตาม ๆ กันโดยไม่มีใครตกหล่นผมมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงในใจมีเพียงความคิดเดียวสะใจสุด ๆ เลย!พ่อผมหล่อชะมัด!หลังจากเสียงเพียะ ๆ ดังขึ้นสี่ครั้ง บนใบหน้าของแม่ทั้งสี่คนก็มีรอยนิ้วมือประทับอยู่อย่างเป็นระเบียบทว่าพวกเธอกลับไม่โกรธเลยสักนิด ซ้ำยังดูเหมือนจะโหยหาสัมผัสนี้อยู่นิด ๆ ด้วยซ้ำเยว่เยว่ถึงขั้นยื่นแก้มอีกข้างที่ยังไม่โดนตบเข้ามาหา “เสิ่นฮ่าว ข้างนี้ก็คว