ความเสียใจเมื่อสายเกินของคุณแม่ทั้งสี่

ผมตาสว่างขึ้นมาทันที

แล้วก็พบว่าคนที่พูดกับผมไม่ใช่พ่อ แต่เป็นระบบ

มันบอกว่าตอนที่พ่อจากไปได้ทิ้งโอกาสไว้ให้ผม หากผมเต็มใจก็สามารถไปอยู่โลกเดียวกับพ่อได้

ผมย่อมเต็มใจอยู่แล้ว

ทว่าพอคำพูดมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก กลับกลืนมันลงไป

ผมถามระบบ “กลับไปอยู่กับพ่อจะดีกว่าตอนนี้ไหมครับ ถ้าเขารักผม แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่พาผมไปด้วยล่ะ”

ระบบบอกผมว่าพ่อรับภารกิจนี้ เพราะย่าป่วยหนัก เขาอยากช่วยย่าถึงได้มายังโลกใบนี้

พ่อในโลกนั้นเป็นเพียงนักศึกษาปีสอง การรักษาย่าทำให้เขาใช้เงินเก็บหมดเกลี้ยง แถมบ้านยังมีหนี้สิน

ตอนนั้นแม่ทั้งสี่คนให้สัญญาว่าไม่ว่าผมจะเป็นลูกของใคร พวกเธอจะดูแลผมราวกับเป็นลูกแท้ ๆ ขอเพียงแค่พ่อทิ้งผมไว้ให้เป็นตัวแทนความคิดถึง

ความรักของพ่อแม่ย่อมมองการณ์ไกลเพื่ออนาคตของลูก

พ่อไม่อยากให้ผมต้องไปตกระกำลำบากด้วยกันจึงทิ้งผมไว้ที่นี่

“เสี่ยวซือ” ระบบพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังลูบหัวผม “หลายปีมานี้พ่อของเธอรอเธอมาตลอด เขาไม่ได้หาแฟนใหม่ หรือแต่งงานกับใคร เขาซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ แล้วก็เอาแต่รอเธอ เธอเต็มใจไปหาเขาไหม”

ผมพยักหน้า

ระบบถอนหายใจอย่างโล่งอก มันบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ผมก็จะได้เจอพ่อ

ได้ยินดังนั้น ผมจึงถอดเสื้อผ้าออกแล้วนำไปผูกปมไว้กับกรง

ผมเคยเห็นในทีวี ขอแค่สอดหัวเข้าไป แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงมาแรง ๆ ก็จะตายได้

โชคดีที่กรงหมาใหญ่พอ และตัวผมก็เตี้ยพอดี

หลังจากสอดหัวเข้าไป ไม่นานความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกก็แล่นปราดขึ้นมาที่ลำคอ

สติเริ่มเลือนราง แต่ผมกลับรู้สึกดีใจ

กำลังจะได้เจอพ่อแล้ว

ทว่าดีใจได้ไม่กี่วินาที ผมก็ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง

กรงหมาถูกเปิดออก และผมก็ถูกช่วยลงมา

เมื่อกลับมาหายใจได้อีกครั้ง ผมเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาที่กำลังตื่นตระหนกคู่นั้น

“คุณแม่กู้...”

สรรพนามนี้แทบจะหลุดออกมาตามสัญชาตญาณ

แต่เพียงไม่นาน ผมก็รู้สึกเสียใจ

เพราะเมื่อกู้อวี่ได้ยิน ความตื่นตระหนกในแววตาก็ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจ

“อย่ามาเรียกฉันแบบนี้ แกไม่คู่ควร!”

กู้อวี่คือแม่ผู้เป็นประธานบริษัทของผม

ในบรรดาแม่ทั้งสี่คน เธอตามใจผมมากที่สุด

ดวงตาของเราสองคนคล้ายกันมาก

หลายปีมานี้ ผมอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ของคุณแม่กู้

แค่ผมอยากได้อะไร เธอก็จะซื้อมาให้

เธอเคยบอกว่าต่อให้เป็นดาวบนฟ้า ขอเพียงผมต้องการ เธอก็จะสอยลงมาให้

ทว่าความโปรดปรานนี้กลับสิ้นสุดลงเมื่อสามปีก่อน

คุณแม่กู้พาเวินจื่อเฉินกลับมาจากต่างประเทศ

ผมถึงเพิ่งรู้ว่านอกจากพ่อของผมแล้ว พวกเธอทั้งสี่คนยังมีรักแรกอยู่อีกคน

ตอนนั้นรักแรกคนนี้หักหลังพวกเธอ ได้เงินก้อนโตแล้วหนีไปต่างประเทศ

พ่อเป็นคนปรากฏตัวขึ้นมาช่วยเยียวยา ดึงพวกเธอให้หลุดพ้นจากการถูกหักหลังทีละนิด

ภายหลังตอนรักแรกใกล้จะตายอยู่ต่างประเทศ เขาได้โทรศัพท์มาขอโทษคุณแม่กู้ และขอร้องให้เธอรับเลี้ยงเวินจื่อเฉิน

แม่ทั้งสี่คนบอกว่าเวินจื่อเฉินอายุน้อยกว่าผมหน่อย ให้ผมยอมเขาให้มาก ๆ

และผมก็มองเขาเป็นน้องชายจริง ๆ

แต่ตั้งแต่แรกเริ่ม เวินจื่อเฉินก็คิดจะแย่งชิงความรักทั้งหมดของแม่ ๆ ไป

บนตัวของเขามักจะมีบาดแผลโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วบอกว่าเป็นฝีมือผม

บางทีก็จู่ ๆ กลิ้งตกบันได แล้วบอกว่าผมเป็นคนผลัก

และเมื่อคำกล่าวหาเรื่องที่ผมทำร้ายเขาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกแม่ ๆ ก็ยิ่งผิดหวังในตัวผมมากขึ้นตามไปด้วย

กระทั่งครั้งที่เวินจื่อเฉินถูกนักเลงสิบกว่าคนดักซ้อมในตรอกจนเกือบตาย

หลังจากจับพวกนักเลงได้ พวกมันกลับบอกว่าผมเป็นคนบงการ

ผมหมดหนทางแก้ตัว

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมก็กลายเป็นคนบาปของบ้านหลังนี้

แม่ทั้งสี่คนไม่อนุญาตให้ผมเรียกพวกเธอว่าแม่อีก

ผมถูกไล่ให้ย้ายจากห้องนอนเด็กมาอยู่ในกรงหมา

คนรับใช้ทุกคนล้วนด่าทอว่าผมเป็นฆาตกร

การถูกทุบตี ด่าทอและปล่อยให้อดอยากกลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ผมรีบก้มหน้าขอโทษทันที “ขอโทษครับ คุณ...คุณกู้”

ถึงอย่างนั้นคุณแม่กู้ก็ยังไม่ยอมเลิกรา “เสิ่นซือ แกคิดจะทำอะไร เรียกร้องความสนใจด้วยการฆ่าตัวตายหรือไง”

“แต่แกไม่โง่ไปหน่อยเหรอ มาแกล้งฆ่าตัวตายในที่แบบนี้ ที่นี่เหม็นจะตาย ต่อให้ศพแกเน่าเปื่อยก็ไม่มีใครมาเจอหรอก”

ที่แท้เธอก็คิดว่าผมกำลังแสดงละคร

ผมไม่ได้เถียง แต่แค่ไม่เข้าใจ “คุณกู้ แล้วคุณมาที่นี่ทำไม คุณรักความสะอาดที่สุดไม่ใช่เหรอ”

คุณแม่กู้ขมวดคิ้ว “ที่นี่บ้านฉัน ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉัน ที่มานี่ก็เพื่อจะเตือนแกไว้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของจื่อเฉิน แกอย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวายให้เขา อย่างน้อยแกก็ห้ามมาตายที่นี่”

ผมพยักหน้าอย่างว่าง่าย

ที่แท้เธอช่วยผมไว้ก็เพราะไม่อยากให้ผมตายในคฤหาสน์จนทำให้เวินจื่อเฉินต้องหงุดหงิดใจ

งั้นผมไปตายที่อื่นก็แล้วกัน

หลังจากคุณแม่กู้เดินออกจากบ้านหมา ผมก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลกู้เช่นกัน