All Chapters of You're my other half. คุณหมอจอมโหดของฉัน : Chapter 11 - Chapter 20

"พี่บัว" ทันทีที่เปิดประตูลงจากรถเสียงใสๆ ของฟ้าใสก็ร้องเรียกพร้อมวิ่งเข้าไปหาบัวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์กับธามเพื่อชมการซ้อมของนักแข่งรถยนต์ทางเรียบอย่างเทรย์เวอร์และนักแข่งคนอื่นๆ"โชคดีสุดๆ วันนี้ได้ชมการซ้อมด้วย คันที่นำจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเทรย์เวอร์" เก้ามองตามรถยนต์สำหรับแข่งขันที่วิ่งอยู่บนสนามด้วยความตื่นเต้น"นี่ถ้าไม่บอกว่าซ้อมกูนึกว่าคือการแข่งจริงๆ เลยนะเว้ย" เวียร์ก็รู้สึกตื่นเต้นไปกับเก้าด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาสัมผัสกับบรรยากาศของสนามแข่งรถ แล้วได้มาเห็นการซ้อมที่สมจริง เพราะรถทุกคันขับเคี่ยวกันอย่างไม่มีใครยอมใคร"ขึ้นไปข้างบนกัน" ธันน์เดินนำเพื่อนทั้งสองขึ้นไปบนอัฒจันทร์"พี่ธาม พี่บัว นี่เพื่อนธันน์ เวียร์ เก้า" ธันน์แนะนำเพื่อนทั้งสอง ธามพยักหน้ารับเช่นเดียวกับบัว"ทำไมคนเรียนหมอถึงมีแต่หล่อๆ""น้อยๆ หน่อย ผัวนั่งอยู่ตรงนี้""หูยยยย มีความเกรี้ยวกราด" บัวกอดแขนแกร่ง ทำหน้าทะเล้นใส่ ธามยกมือขึ้นยีผมด้วยความมันเขี้ยว"พี่ธาม เก้ามันเป็นแฟนคลับมันอยากขอจับมือ ถ่ายรูปกับพี่ธาม""มาดิ ตรงนั้นละกันจะได้เห็นรถในสนามด้วย" ธามลุกขึ้นเดินนำไปยังจุดที่สามารถมองเห็นสนาม

'ใครเล่นไอจีบ้าง บอกหน่อยจะได้ฟอลโล่' มารีส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่ม หลังจากนั้นเพื่อนๆ ในกลุ่มก็ตอบกลับมายกเว้นธันน์"มึงไม่เล่นไอจีเหรอวะ" เก้าเงยหน้าขึ้นมาถามหลังจากฟอลโล่ทุกคนในกลุ่มแล้ว"เล่น แต่กูฟอลแค่คนที่สนิทจริงๆ" ธันน์ตอบเสียงเรียบเช่นเดียวกับสีหน้าของเขาที่เรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใด"อ้าว กูกับไอ้เวียร์คงยังสนิทกับมึงไม่มากพอสินะ" เก้าโวยวายเป็นเรื่องเป็นราว น้อยอกน้อยใจในคำพูดของเพื่อน"ก่อนที่มึงจะโวยวายมันมึงแหกตาดูด้วย" เวียร์ตบหัวเก้าที่โวยวายโดยไม่ดูว่าธันน์ได้ฟอลโล่ตนเองไปแล้ว"กูขอตบอีกที" ว่าแล้วก็ฟาดฝ่ามือลงหัวเก้าไปที"เชี่ย เจ็บนะเว้ย เอามาดูดิว่าฟอลใครบ้าง ไม่เห็นอัพอะไรเลยวะ โล่งมาก" เก้าลูบหัวตัวเองป่อยๆ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าโทรศัพท์ของธันน์มาดูว่ามีใครบ้าง ซึ่งธันน์ก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะมีแค่คนในครอบครัวก็คือธาม เรน โซน บัว เวียร์ เก้า และฟ้าใสที่เขาพึ่งกดฟอลโล่ไปเมื่อสักครู่ กดฟอลโล่แทบจะในทันทีที่เธอพิมพ์ตอบกลับมาในกลุ่ม'นึกว่าฉันจำนายไม่ได้เหรอ ไอ้หมาใหญ่' ฟ้าใสทักกล่องข้อความส่วนตัวในแอปพลิเคชั่นอินสตาแกรมมาหาธันน์ เพราะรูปโปรไฟล์ของเขาเป็นรูปดาว ดาวตก พระจ

"พบคนอกหักหนึ่งอัตรา" เบย์มองสกายที่นั่งกอดเข่าเหม่อมองผืนน้ำเบื้องหน้า หลบหลีกสายตาของทุกคนเพื่อซ่อนความรู้สึกผิดหวังที่ฉายชัดในแววตา"ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน ถ้ามีคนที่สามที่สี่เข้ามาก็ย่อมมีคนที่ต้องผิดหวังอยู่แล้ว" ยุ้ยเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจสัจธรรม"ดูเธอจะเข้าใจความรักจังเลยนะ มีความรักกับเขาแล้วหรือไง" เวียร์ถามคนที่นั่งอยู่ข้างกาย"ทุกคนต่างมีความรักเป็นของตัวเอง อยู่ที่ว่าจะเป็นความรักในรูปแบบใดก็เท่านั้น ยุ้ยมีความรักแบบครอบครัว แบบเพื่อน แบบคนที่เคารพรัก รักพ่อรักแม่ รักเพื่อน รักครูอาจารย์ แต่ถ้าเวียร์หมายถึงความรักในรูปแบบความรักของชายหญิงที่อยากจะใช้ชีวิตคู่ด้วยกันยุ้ยยังไม่มี""แล้วเธออยากลองมีความรักในรูปแบบนั้นบ้างไหมล่ะ" ดวงตาคู่คมสบประสานสายตากับดวงตากลมสวยของยุ้ย"นี่เขากำลังจีบกันอยู่ใช่ไหม อ้าว...อย่าบอกนะว่านั่นก็จะจีบกันอีกคู่ อีกคนอกหัก อีกคนก็เลยจะไปดามใจให้งี้เหรอ" เบย์หันไปพูดกับไอซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่บัดนี้เธอได้เดินไปนั่งอยู่ข้างสกายแล้ว"สกายโอเคไหม" ไอซ์มองซีกหน้าหล่อเหลาที่เศร้าหมอง"ตอนนี้อาจจะยังไม่โอเค แต่ก็ไม่นานหรอก ความรู้สึกมันพึ่งเริ่มเอง ทำใจ

"ขึ้นรถ ฉันไปส่ง" ธันน์ขับรถมาจอดเทียบฟุตบาทจุดที่ฟ้าใสยืนรอคนเป็นพ่อมารับ เขาเลื่อนกระจกรถลงบอกคนที่เมินหน้าหนีทำเป็นมองไม่เห็น"ไม่ต้อง เดี๋ยวคุณพ่อฉันมารับ" ฟ้าใสตอบเสียงสะบัดด้วยยังคงโกรธเคืองที่เขาดุเธอในหอประชุม"พ่อเธอไม่ว่างติดผ่าตัด แม่เธอก็ติดคนไข้" ธันน์เปิดข้อความที่สายฟ้าส่งมาให้แล้วยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอ"ทำไมคุณพ่อส่งข้อความหานายล่ะ" ฟ้าใสมีสีหน้างุนงงทำไมพ่อของเธอถึงส่งข้อความหาคนอื่นแทนที่จะส่งข้อความนั้นมาหาเธอ หรือว่าจะส่งผิด? ธันน์ไหวไหล่เบาๆ ให้กับคำถามของฟ้าใส ก่อนจะปรายตาบอกเป็นนัยว่าให้เธอมาขึ้นรถ ฟ้าใสเดินตะบึงตะบอนยอมขึ้นมานั่งบนรถให้เขาไปส่ง และทันทีที่ฟ้าใสขึ้นมานั่งบนรถ....."นี่! นายจะทำอะไร ไอhธันน์!! ไอhบ้า!!! หยุดนะไอhหมาใหญ่ ไอhธันน์บ้า นายจะทำอะไรของนายห๊ะ!!" ฟ้าใสโวยวายลั่นรถพยายามปัดป้องคนตัวสูงที่เข้ามาวุ่นวายกับเสื้อนักศึกษาของเธอ ดึงชายเสื้อออกมาจากกระโปรง ถ้ารถของเขาไม่ติดฟิล์มดำป่านนี้คนอื่นคงเห็นกันหมดแล้ว"ไหนบอกมีรอยเดียว" ธันน์ถลกเสื้อนักศึกษาของฟ้าใสขึ้นก็พบกับรอยฟกช้ำเป็นปื้นขนาดเท่าฝ่ามือเล็กของเธอ เขาเห็นเธอจับบริเวณสีข้างตั้งแต่เมื่

"โห~~" ทุกคนต่างร้องเป็นเสียงเดียวกันเมื่อมาถึงจุดที่ต้องนั่งรถกระบะยกสูง และเป็นรถที่ขับเคลื่อนสี่ล้อเพื่อเดินทางเข้าไปยังหมู่บ้านเกาะสะเดิ่ง ที่ต้องผ่านห้วยลึกมีน้ำไหลตลอดปีถึงสิบสามห้วย บนเส้นทางขึ้นลงเขาแคบสลับไปมา โดยมีเจ้าหน้าที่จากกรมป่าไม้คอยอำนวยความสะดวกในการเดินทาง ทุกคนช่วยกันขนของขึ้นท้ายรถกระบะ และแบ่งกลุ่มคนเพื่อนั่งท้ายกระบะ โดยการนำทางของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่มีความชำนาญเป็นพิเศษในการขับรถเส้นทางนี้ และยังต้องใช้ทักษะในการใช้รถขับเคลื่อนสี่ล้ออีกด้วย"ถ้ารู้ว่าจะลำบากขนาดนี้นะ ไม่มาหรอก" มารีเริ่มโวยวายเพียงแค่เห็นหนทางในช่วงแรก"เบื่อนังมารจริงๆ" ไอซ์เบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้"หลับหูหลับตาลงชื่อมาหรือไง ประกาศก็บอกอยู่ว่าที่นี่การเดินทางลำบากที่สุด อื้ออ...พี่ทอย ทะ....." เบย์ว่า เพราะตัวเองก็ทั้งรำคาญ ทั้งเบื่อหน่ายเสียงแหลมๆ ของมารีกับเพื่อนจะแย่ ก่อนจะถูกมือหน้าของทอยปิดปาก เมื่อเป็นอิสระก็อ้าปากหมายจะว่า แต่ก็ทำได้เพียงเรียกชื่อเขาเท่านั้นเมื่อเจอสายตาที่บ่งบอกว่า 'ถ้าด่า จะจูบ' นี่เขาไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรืออย่างไร ทำไมแสดงออกมากถึงเพียงนี้ เขาไม่สนใจสายตาผู้คนที่