All Chapters of หลอกหมอมาเป็นเมีย : Chapter 21 - Chapter 28

“ทอรุ้ง..คุณทิ้งไปแบบนี้ได้ไงกันครับฮึก..ทำไมฮื่อออ” นทีร้องไห้ออกมาอย่างหนักมือหนาวางลงบนหลุมศพของหญิงสาวอันเป็นที่รักด้วยความเสียใจหลังจากที่ได้ทราบเรื่องทั้งหมดจากปากของอีกฝ่ายย้อนกลับไปเกือบ5ปีที่แล้วเขาเจอกับทอรุ้งที่นั่งตัวเปียกอยู่ในสถานีตำรวจเขาสะดุดตากับเธอเป็นอย่างมากเพราะแม้ว่าตัวของเธอจะเปียกแต่มันก็ไม่สามารถบดบังความสวยงามบนใบหน้าของเธอไว้ได้เลยสักนิดหลังจากที่เข้าไปเอ่ยถามก็ทราบว่าเธอหนีออกจากบ้านมาเพราะทะเลาะกับพ่อที่ชอบบังคับหลังจากนั้นก็โดนโจรหวังจะเข้ามาข่มขื่นและเอาทรัพย์สินแต่โชคดีที่หนีรอดมาได้เลยวิ่งมาขอความช่วยเหลือที่สถานีตำรวจทามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างแรงหลังจากจับคนร้ายได้นทีอาสาพาหญิงสาวไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายและทำแผลที่เท้าเนื่องจากเธอคงวิ่งหน้าหนีจนลืมไปว่าเท้าตัวเองนั้นเปลือยเปล่าทำให้มีแผลที่เท้าอยู่ประปรายและก็บังเอิญได้หมอที่เป็นน้องสาวตัวเองมารักษาเขานั่งฟังสองสาวที่คุยกันประหนึ่งสนิทสนมกันมาก่อนเมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยน้องสาวของเขาก็เข้ามาคุยบอกว่าอยากให้อีกฝ่ายมาพักอยู่ที่บ้านก่อนเพราะสงสารที่เธอไม่ม

1เดือนต่อมา“เขายังไม่ไปอีกเหรอคะ” ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมาปลงๆ มองไปที่หน้าแผนกที่มีร่างสูงใบหน้าหล่อเหลากำลังนั่งกระดิกเท้าเล่นมือถืออยู่“ค่ะ..เขาบอกว่าจะรอหมอนิชาเลิกงาน” นิชาถอนหายใจออกมาอีกครั้งมองเดย์หรือเพื่อนของอดีตแฟนเธอที่หลังจากวันนั้นที่เจอกันอีกฝ่ายก็มาตามตื้อจีบไม่เลิกเพราะรู้ว่าเธอเลิกกับอีกฝ่ายแล้ว“คุณเดย์”“อ่าวเลิกงานแล้วเหรอครับ” ใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้กับร่างบางทันที“คุณต้องการอะไรกันแน่คะ..ฉันบอกไปแล้วไงว่าไม่คิดจะแฟนเร็วๆ นี้” ร่างบางถามออกไปด้ยความหงุดหงิดเล็กน้อย“แต่ก็ใช่ว่าไม่คิดจะมีแฟนตลอดชีิวิตนี่ครับ^^” อีกฝ่ายสวนกลับด้วยรอยยิ้มกวนๆ จนนิชาถึงเอามือกุมขมับทันที“ไปทานข้าวกันไหมครับสัญญาเลยว่าถ้าคุณหมอไปทานข้าวกับผมวันนี้ผมจะไม่มากวนใจ1อาทิตย์เลย” นิชามองใบหน้าหล่อที่ยื่นข้อเสนอต่อเธอที่จริงเธอควรจะขอความช่วยเหลือจากพี่ชายแต่พอเห็นว่าช่วงนี้อีกฝ่ายกำลังยุ่งๆ กับการฝึกเลี้ยงดูลูกสาวเธอก็ไม่อยากจะไปสร้างภาระอะไรให้อีก&ldq

“ไอเวร..นี่มึงพูดเล่นใช่ไหมม?” เดย์เอ่ยถามย้ำกับสิ่งที่เขาพึ่งได้ยินไปเมื่อกี้“หน้ากูเหมือนคนล้อเล่นเหรอ” แทนไทชี้นิ้วเข้าที่ใบหน้าตัวเองที่เรียบตึงไร้อารมณ์ใดๆ แต่ทว่าภายในใจของเขาตอนนี้มันสั่นรัวไปหมดยิ่งเห็นว่าร่างบางรู้สึกเสียใจกับคำพูดเมื่อกี้ของเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่จนอยากที่จะจบทุกอย่างไวๆ“เออดี!งั้นกูจะยิงทิ้งตรงนี้ให้มึงดูนี่แหละ!” ดวงตาสวยเบิกโพลงทันทีเมื่อเดย์หันหน้ามามองเธอด้วยสายตาจริงความเครียดยิ่งพุ่งสูงจนการหายใจเริ่มติดขัดเธอมองไปยังใบหน้าหล่อที่ยังคงไร้อารมณ์ทั้งๆ ที่ตัวเธอกำลังจะโดนยิงในไม่ช้า“ฉันท้อง!!” นิชาเอ่ยตะโกนออกไปพร้อมกับกอดท้องตัวเองแน่นและร้องไห้ออกมา“วะว่าไงนะ..นิชาเธอ..” เดย์เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยาจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยินรวมถึงร่างสูงที่ตอนนี้เองก็ยืนแข็งทื่อไปเหมือนกัน“ฮึก..ฉันท้องจริงๆ ฮื่ออ..อย่าทำอะไรนิชาเลยนะคะ” เธอยกมือไหว้ขอร้องเดย์ซึ่งเจ้าตัวที่ได้เห็นแบบนั้นก็ทำตัวไม่ถูกทันทีเพราะเขาแค่อยากจะพูดขู่กดดันแทนไทก็เท่านั้นแต่ตอนนี้เป็นเขาเอง

3เดือนต่อมา“นิชาขึ้นรถครับ” ใบหน้าสวยบู้ปากอย่างไม่สบอารมณ์เธอโทรบอกให้พี่ชายมารับแท้ๆ แต่ทำไมถึงเป็นคนอื่นไปได้“วันนี้เป็นไงบ้าง” และนี่ก็มักจะเป็นคำถามแรกที่แทนไทมักจะเอ่ยถามเธอเวลาเจอหน้ากัน“ก็ดีค่ะ”“ลูกล่ะ”“ก็คงดีเหมือนกันค่ะ” นิชาเอ่ยตอบปัดๆ ก่อนจะหันหน้าออกนอกหน้าต่างตั้งแต่เธอออกจากโรงพยาบาลมาแทนไทก็มาหาเธอทุกวี่ทุกวันจนพี่ชายเธอไมเกรนขึ้นถ้าไม่มีสายรุ้งคอยช่วยให้สุขภาพจิตดีขึ้นมีหวังตอนนี้พี่ชายเธอคงได้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลบ้าแน่นอน“นิชาตอบดีๆ ได้มั้ยหะ..” น้ำเสียงติดบ่นเอ่ยกับร่างบางมองเจ้าตัวที่บู้ปากให้เขาเป็นคำตอบแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้เขายิ้มออกมา“ท้องเริ่มใหญ่แล้วนะพี่ว่าเราลาออกจากอาชีพหมอดีไหม?”“คะ!?” นิชาโพล่งออกมาด้วยความตกใจทันที“ถ้าออกแล้วจะเอาไรกินล่ะ..คิดว่าเด็กกินใบไม้ใบหญ้ารึไง” คนตัวเล็กสวนกลับด้วยความโมโหทันที“พี่มีเงินพี่เลี้ยงได้”“เงินสก