LOGIN“ไหนบอกว่าจะไม่มาให้เจอหน้า1อาทิตย์ไงคะ?” ใบหน้าสวยเอ่ยถามกับร่างสูงอย่างไม่สบอารมณ์เ
“ไหนบอกว่าจะไม่มาให้เจอหน้า1อาทิตย์ไงคะ?” ใบหน้าสวยเอ่ยถามกับร่างสูงอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเดินออกจากโรงพยาบาลเตรียมมารอพี่ชายอย่างนทีที่จะขับรถมารับในอีกไม่ช้านี้“ขึ้นรถสิครับเดี๋ยวผมไปส่ง” ร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัย“ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวพี่ชายก็มาแล้ว” ร่างบางเอ่ยตอบมองอีกฝ่ายที่ทำท่าทางเก้ๆ กังๆ อยู่แบบนั้นแต่เธอก็พยายามจะไม่สนใจเพราะถ้าถึงขนาดบุคคลคนนั้นเลือกจะมาเตือนเธอด้วยตัวเองแล้วเธอก็คงจะต้องใจแข็งไปบ้าง“เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ..ให้ผมไปส่งนะ..”“ปล่อยนะคะคุณเดย์!”“นะครับนิชา..ขึ้นรถไปกับผมดีเถอะๆ” นิชามองใบหน้าหล่อที่มีสายตาดุดันขึ้นมาน้ำเสียงของเขาก็ยังแข็งกร้าวขึ้นแถมจู่ๆ ก็พุ่งมาจับแขนเธออย่างแรงอีก“ช่วยด้วยค่ะ!รภป.!ช่วยด้วยค่ะ!” ร่างบางตัดสินใจเอ่ยขอความช่วยเหลือเดย์เห็นท่าไม่ดีเลยใช้แรงที่มีฉุดร่างบางยัดใส่รถจนสำเร็จทั้งๆ ที่เขาไม่คิดที่จะทำร้ายเธอเลยสักนิดหากเธอยอมไปกับเขาแต่โดยดี“คุณเดย์คุณจะพาฉันไปไหนคะ!”“อยู่น
1เดือนต่อมา“เขายังไม่ไปอีกเหรอคะ” ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมาปลงๆ มองไปที่หน้าแผนกที่มีร่างสูงใบหน้าหล่อเหลากำลังนั่งกระดิกเท้าเล่นมือถืออยู่“ค่ะ..เขาบอกว่าจะรอหมอนิชาเลิกงาน” นิชาถอนหายใจออกมาอีกครั้งมองเดย์หรือเพื่อนของอดีตแฟนเธอที่หลังจากวันนั้นที่เจอกันอีกฝ่ายก็มาตามตื้อจีบไม่เลิกเพราะรู้ว่าเธอเลิกกับอีกฝ่ายแล้ว“คุณเดย์”“อ่าวเลิกงานแล้วเหรอครับ” ใบหน้าหล่อส่งยิ้มให้กับร่างบางทันที“คุณต้องการอะไรกันแน่คะ..ฉันบอกไปแล้วไงว่าไม่คิดจะแฟนเร็วๆ นี้” ร่างบางถามออกไปด้ยความหงุดหงิดเล็กน้อย“แต่ก็ใช่ว่าไม่คิดจะมีแฟนตลอดชีิวิตนี่ครับ^^” อีกฝ่ายสวนกลับด้วยรอยยิ้มกวนๆ จนนิชาถึงเอามือกุมขมับทันที“ไปทานข้าวกันไหมครับสัญญาเลยว่าถ้าคุณหมอไปทานข้าวกับผมวันนี้ผมจะไม่มากวนใจ1อาทิตย์เลย” นิชามองใบหน้าหล่อที่ยื่นข้อเสนอต่อเธอที่จริงเธอควรจะขอความช่วยเหลือจากพี่ชายแต่พอเห็นว่าช่วงนี้อีกฝ่ายกำลังยุ่งๆ กับการฝึกเลี้ยงดูลูกสาวเธอก็ไม่อยากจะไปสร้างภาระอะไรให้อีก&ldq
“กูตกลง” แทนไทมองใบหน้าของนทีที่ในที่สุดก็ยอมรับข้อเสนอของเขา“กูจะยื่นจดหมายลาออกแล้วมึงก็ต้องทำตามที่พูดด้วย..อย่ายุ่งกับน้องสาวกูอีก” สายตาของนทีแข็งกร้าวขึ้นมาบอกแทนไทที่นั่งยกกาแฟขึ้นดื่มอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรทั้งๆ ที่มันทำให้น้องสาวของเขาต้องเสียน้ำตาและเสียใจมากขนาดนั้น“ตกลง” แทนไทเอ่ยตอบสั้นๆ มองนทีที่เหมือนจะยังมีเรื่องที่อยากจะพูดอยู่“กู..ขอบใจมึงนะที่เลือกที่จะปกป้องลูกกูกับทอรุ้ง” แทนไทหัวเราะในลำคอเล็กน้อยไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับคำพูดขอบคุณออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้“หลังจากนี้กูจะดูแลสายรุ้งต่อเอง”“อืม” เขาตอบรับสั้นๆ เขาเองก็เหนื่อยมามากพอแล้วกับการปกป้องเด็กคนนี้และเขาก็เชื่อว่านทีจะสามารถปกป้องลูกของตัวเองต่อได้แต่ถ้าจะให้ชัวร์ที่สุดเขาก็คงต้องทำอะไรบางอย่างด้วยเหมือนกัน“อย่าลืม!..ห้ามมายุ่งกับน้องสาวกูอีก!แค่นี้น้องสาวกูก็ร้องไห้จะตายคาเตียงอยู่แล้ว” นทีพูดขึ้นด้วยความโกรธแค้นมองแทนไทที่มีสายตาวูบไหวเล็กน้อยกับคำพูดของเขา“นี่ม
“ทอรุ้ง..คุณทิ้งไปแบบนี้ได้ไงกันครับฮึก..ทำไมฮื่อออ” นทีร้องไห้ออกมาอย่างหนักมือหนาวางลงบนหลุมศพของหญิงสาวอันเป็นที่รักด้วยความเสียใจหลังจากที่ได้ทราบเรื่องทั้งหมดจากปากของอีกฝ่ายย้อนกลับไปเกือบ5ปีที่แล้วเขาเจอกับทอรุ้งที่นั่งตัวเปียกอยู่ในสถานีตำรวจเขาสะดุดตากับเธอเป็นอย่างมากเพราะแม้ว่าตัวของเธอจะเปียกแต่มันก็ไม่สามารถบดบังความสวยงามบนใบหน้าของเธอไว้ได้เลยสักนิดหลังจากที่เข้าไปเอ่ยถามก็ทราบว่าเธอหนีออกจากบ้านมาเพราะทะเลาะกับพ่อที่ชอบบังคับหลังจากนั้นก็โดนโจรหวังจะเข้ามาข่มขื่นและเอาทรัพย์สินแต่โชคดีที่หนีรอดมาได้เลยวิ่งมาขอความช่วยเหลือที่สถานีตำรวจทามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างแรงหลังจากจับคนร้ายได้นทีอาสาพาหญิงสาวไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายและทำแผลที่เท้าเนื่องจากเธอคงวิ่งหน้าหนีจนลืมไปว่าเท้าตัวเองนั้นเปลือยเปล่าทำให้มีแผลที่เท้าอยู่ประปรายและก็บังเอิญได้หมอที่เป็นน้องสาวตัวเองมารักษาเขานั่งฟังสองสาวที่คุยกันประหนึ่งสนิทสนมกันมาก่อนเมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยน้องสาวของเขาก็เข้ามาคุยบอกว่าอยากให้อีกฝ่ายมาพักอยู่ที่บ้านก่อนเพราะสงสารที่เธอไม่ม
“ให้ตายสิวะแม่ง” นทีสถบออกมาเสียงเบามองน้องสาวผู้เป็นที่รักที่จู่ๆ ก็สลบไปจนต้องรีบหามส่งโรงพยาบาล“ยัยน้องบ้าแกจะรู้บ้างมั้ยว่าพี่สติแตกแค่ไหนที่เห็นแกเป็นแบบนี้น่ะ” ถึงแม้ปากจะเอ่ยบ่นแต่มือหนาที่กอบกุมมือบางไม่ห่างนิชาหมดสติไปเพราะอาการช็อกแถมนี่ก็ผ่านมาเกือบวันแล้วแต่ก็ไม่มีท่าทีที่น้องสาวของเขาจะฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด“ดูหน้าสิ๊..ซีดยิ่งกว่าผีจูออนอีก..แกไม่ชอบให้พี่บ่นนี่..ถ้างั้นก็ตื่นขึ้นมาได้แล้วไอน้องโง่” ริมฝีปากหนายังคงเอ่ยบ่นคนไม่ได้สตินทีลูบไล้เข้าที่ใบหน้าสวยด้วยสีหน้าหม่นหมองยอมรับว่ารู้สึกช็อกที่ได้รู้ว่าน้องสาวของเขากับแทนไทมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันดูจากสีหน้าของนิชาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าน้องตัวเองหลงรักความจอมปลอมที่มันสร้างขึ้นมามากแค่ไหน“น้องสาวที่น่าสงสารของพี่..ต่อจากนี้พี่จะปกป้องเราเอง” เขาเอ่ยขึ้นด้วยความมุ่งมั่นและเขาคิดว่าเขาตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะเลือกอะไรครืดด“มาแล้วเหรอครับ” นทีเอ่ยทักทายพยาบาลที่เขาขอให้เธอมาช่วยดูแลนิชาเป็นการพิเศษเพราะเขามีที่ที่ต้อง
“ไม่สบายรึเปล่านิชา” มือหนาของนทีแปะเข้าที่หน้าผากบางด้วยความเป็นห่วงมองใบหน้าสวยที่ดูไม่มีชีวิตชีวาเลยแม้แต่น้อย“อือน้องไม่เป็นไร..” นิชาตอบกลับเสียงเรียบเมื่อคืนทั้งๆ ที่คิดว่าถ้าได้โทรถามกันแล้วเธอจะได้รู้อะไรบ้างแต่เปล่าเลยมันกลับทำให้เธอคิดมากเข้าไปใหญ่จนนอนไม่หลับทั้งคืนRrrrเสียงเรียกเข้ามือถือทำให้นทีหันมามองมือถือตัวเองแต่สายตาก็ยังมองน้องสาวที่ดูเศร้าลงอย่างผิดปกติ“ถึงแล้วเหรอครับ..ครับๆ เดี๋ยวผมกับน้องสาวรีบเข้าไป”“รีบเข้าไปกันเถอะนิชา..ผู้ชายคนนั้นเขาบอกว่านั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว” ร่างบางพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเดินลงจากรถไปพร้อมพี่ชายตอนนี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองควรแสดงสีหน้ายังไงเวลาเจอกับอีกฝ่ายและที่ตกลงกันไว้ว่าจะบอกกับพี่ชายเธอว่าคบกับมันจะยังเป็นเหมือนที่เธอหวังไว้อยู่หรือเปล่านะ“มึง!” นิชาที่เดินตามหลังพี่ชายมาอย่างเหม่อลอยก็ชะงักลงก่อนจะหันมองนทีที่มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเหมือนเกลียดใครอยู่ดวงตาสวยจึงหันไปมองเช่นกันก่อนจะพบใบหน้าหล่อที่คุ้นตานั่งอยู่แต่ทว่าเขาในตอนน







