All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 51 - Chapter 60

พี่หมอเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำจนสนิท ความเงียบงันกลับเข้ามาแทนที่ เหลือแค่เสียงหอบหายใจรวยรินของเราสองคน พี่หมอเท็นประคองร่างฉันที่แทบจะยืนไม่ไหวให้พิงกับผนังห้องน้ำอย่างเบามือ คนโรคจิตหยิบฝักบัวอันเล็กมาเปิดน้ำอุ่นอุณหภูมิกำลังดี แล้วค่อยๆ ฉีดชำระล้างคราบคาวกับหยาดน้ำรักที่เลอะเทอะตามหน้าขาและร่องเนื้อของฉันออกให้อย่างเชื่องช้า พี่หมอค่อยๆใช้ปลายนิ้วล้วงเข้าไปอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา เขาตั้งใจล้างยาบ้าๆ นั่นกับสิ่งตกค้างออกจนหมดจด ท่าทางดุดันป่าเถื่อนเมื่อกี้มันหายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้พี่เขากลายเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนละมุนละไมจนฉันปรับอารมณ์ตามไม่ทันเลยจริงๆ คนอะไรเปลี่ยนไวชะมัด พอพี่เขาจัดการล้างตัวให้ฉันจนสะอาดสะอ้าน เขาก็คว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาห่อตัวฉันเอาไว้ พี่หมอซับน้ำตามเนื้อตัวให้ฉันอย่างเบามือสุดๆ ก่อนจะสอดแขนเข้าใต้ข้อพับเข่ากับแผ่นหลัง อุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของฉันเดินออกจากห้องน้ำ ตรงดิ่งไปวางลงบนเตียงนุ่มๆในห้องพักผ่อน ฉันทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอย่างหมดแรง ชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่เปียกชื้นถูกถอดทิ้งไว้ในห้องน้ำนานแล้ว ตอนนี้ร่างกายฉันเลยเปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิด พี่หมอไม่ได้เดินหนีไป

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ในช่วงเวลาที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง หมอเท็นดับเครื่องยนต์ ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร หมอเท็นสอดท่อนแขนช้อนร่างบอบบางที่ยังคงหลับสนิทขึ้นมาแนบอก เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่คลุมทับเรือนร่างเปลือยเปล่าของมินตรายังคงปิดบังร่องรอยคาวโลกีย์เอาไว้มิดชิด มีเพียงเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมาปะทะอากาศเย็นยามเช้าเมื่อถึงห้องนอน หมอเท็นวางร่างของภรรยาลงบนฟูกเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือ เขาจัดการปลดเสื้อกาวน์ตัวเก่งออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยรอยตีตราจากน้ำมือของเขา รอยกัดช้ำสีม่วงเข้มที่ซอกคอและลาดไหล่ รอยนิ้วมือที่บีบเค้นรอบเอวคอด และรอยฝ่ามือสีแดงเถือกบนบั้นท้ายกลมกลึง ทุกอย่างยังคงชัดเจนตอกย้ำความป่าเถื่อนที่เขาเพิ่งมอบให้ ร่องกลีบที่เคยถูกกระแทกกระทั้นจนบวมเจ่อแดงก่ำ แต่ยังคงมีคราบน้ำรักแห้งกรังติดอยู่คนโรคจิตเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กมาจัดการเช็ดทำความสะอาดคราบคาวโลกีย์ให้เมียรักอย่างทะนุถนอม ท่าทางดุดันซาดิสม์เมื่อคืนหายไปราวกับคนละคน เหลือเพียงศัลยแพทย์ผู้ละเอียดอ่อน เขาบรรจงทายาแก้ฟกช้ำลงบนรอยแดงที่บั้นท

ฉันนอนซุกตัวอยู่บนเตียงที่ยับยู่ยี่ แผ่นหลังแนบสนิทไปกับหน้าอกล่ำของพี่หมอ สัมผัสได้ถึงจังหวะการหายใจเข้าออกของพี่เขา ท่อนแขนหนักๆ ของพี่หมอเท็นตวัดรัดเอวฉัน ดึงเข้าไปจนชิดตัวเขามากขึ้นกว่าเดิม จมูกโด่งซุกไซ้ลงบนไหล่ของฉัน ซึ่งตรงนั้นมันมีรอยช้ำจางๆ จากรอยกัดที่เขาเพิ่งกัดฉันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันเลื่อนมือไปจับมือหนาของพี่หมอที่วางแหมะอยู่บนหน้าท้องตัวเอง สอดประสานปลายนิ้วเข้าด้วยกัน นิ้วโป้งของฉันลูบไล้ไปตามรอยด้านบนฝ่ามือเขาเบาๆ รอยด้านพวกนี้เกิดจากการจับมีดผ่าตัดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้มันกำลังโอบกอดฉันเอาไว้ บรรยากาศดิบเถื่อนเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ความเงียบกับไออุ่นของเราสองคน"พี่หมอ..." ฉันตัดสินใจพูดขึ้นทำลายความเงียบ เสียงตัวเองแหบพร่าไปหมดจากการกรีดร้องเมื่อคืน"หืม ว่าไง""เรา..." ฉันพลิกตัวหันกลับไปหาเขา ขยับเข้าไปซุกในอ้อมอกกว้าง เงยหน้าขึ้นมองตาของพี่เขา ในใจอยากรู้จังว่าเขาจะทำหน้ายังไง "เอาแบบดิบๆ กันซักสองปีเนอะ จัดหนักๆ ตีก้นมินแรงๆ แบบที่พี่หมอชอบนั่นแหละ แล้วหลังจากนั้น เราค่อยมาทำลูกกัน ดีมั้ยคะ"ร่างกายกำยำที่กอดฉันอยู่ชะงักไปทันที ดวงตาคมของเข

ฉันนอนฟังนิ่งๆ รู้สึกปวดหนึบในอกขึ้นมาทันที ภาพผู้ชายอบอุ่นใจดีที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาว ใครจะไปคิดว่าข้างในเขาซ่อนบาดแผลวัยเด็กไว้ลึกขนาดนี้ "คนรวยนี่ก็เข้าใจยากนะคะ มีเงินทองมากมายแต่กลับหาความสุขในบ้านไม่ได้เลย ดีนะคะที่คุณหมอโตมาแล้วไม่เป็นโรคจิตไปซะก่อน แกตั้งใจเรียนจนเป็นหมอผ่าตัดที่เก่งกาจได้ขนาดนี้ ดิฉันนึกว่าจะเสียแกไปแล้วซะอีก" "แล้วรสนิยมความรุนแรงของพี่หมอ มันมาจากคุณพ่อเหรอคะ" ฉันถามหยั่งเชิงด้วยความอยากรู้ "ดิฉันก็ไม่อยากจะนินทาเจ้านายเก่าหรอกนะคะ แต่คุณท่านน่ะ ไม่ใช่แค่ตีลูกอย่างเดียว" ป้าสายก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ เหมือนกลัวใครมาได้ยิน "คุณหมอคงเห็นที่พ่อทำกับแม่ แล้วก็ทำกับสาวใช้ในบ้านบ่อยๆ จนจำมาน่ะค่ะ คุณท่านมักจะชอบใช้ความรุนแรงเรื่องบนเตียง บางทีดิฉันก็ได้ยินเสียงร้องไห้ เสียงข้าวของตกแตกออกมาจากห้องนอนใหญ่บ่อยๆ คุณหมอเองตอนเด็กๆ ก็คงจะแอบเห็นหรือได้ยินสิ่งที่พ่อทำกับแม่ตัวเอง ความรุนแรงพวกนั้นมันคงฝังรากลึกลงไปในใจของแก ทำให้แกซึมซับความชอบแบบนั้นมาโดยไม่รู้ตัว" ความจริงจากปากป้าสายทำเอาฉันจุกจนพูดไม่ออก จิ๊กซอว์ทุกชิ้นในหัวมันต่อกันติดหมดแล้ว ทั้งความซาดิสม

แรงบีบที่หน้าอกไม่ได้ทำให้ฉันเจ็บเท่ากับน้ำเสียงของเขาที่มันฟังดูปวดร้าว ฉันรู้เลยว่าถ้าปล่อยให้ความระแวงนี้ครอบงำเขาต่อไป ทุกอย่างที่ฉันพยายามสร้างมาต้องพังแน่ๆ ฉันต้องดึงเขากลับมาให้ได้ ฉันพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาในอ่างน้ำ สองมือยกขึ้นประคองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังตึงเครียด สบตาคมกริบของเขาด้วยแววตาที่จริงใจที่สุด "พี่เท็นฟังมินนะคะ มินไม่เถียงเรื่องสลิปเงินพวกนั้น มินยอมรับว่าในอดีตมินเคยโง่ เคยทำเรื่องบัดซบไว้มากมาย แต่มินในตอนนี้ มินคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าพี่หมอ คนที่ร้องครางใต้ร่างพี่หมอทุกคืน ไม่มีทางกลับไปเกลือกกลั้วกับสวะแบบนั้นเด็ดขาด" เขาจ้องลึกลงมาในดวงตาฉัน คงพยายามจับผิดแหละ "ไอ้วีระมันกำลังจนตรอกค่ะพี่หมอ ที่มันบุกไปหาพี่หมอถึงที่ ก็เพราะมันโกรธที่มินตัดขาดจากมัน มันอยากได้เงิน แต่มินไม่ให้มันอีกแล้ว มันเลยตั้งใจเอาเรื่องในอดีตมาปั่นหัวพี่หมอไงคะ" ฉันใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไปตามรอยขมวดคิ้วของเขาเบาๆ "ถ้าพี่หมอใส่ใจคำพูดมัน ถ้าพี่หมอเก็บเอาเศษสวะพวกนั้นมาคิด มาหงุดหงิดใส่เมียตัวเอง ไอ้คนเหี้ยนั่นมันก็ได้ใจสิคะ มันชนะเลยนะที่ทำให้เราทะเลาะกันได้" คำพูดของฉันคงแทง