ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]

"อ๊ะ อ๊ะ วีระ เสียวอ่ะ มินรักคุณ มินจะหย่ากับไอ้หมอหน้าโง่นั่น!"

"หน้าโง่อย่างนั้นหรือ" หมอเท็นแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางใช้นิ้วชี้กดหยุดวิดีโออื้อฉาวบนหน้าจอแท็บเล็ต "คุณเลือกผู้ชายสวะคนนี้ แล้วมาด่าคนที่เทิดทูนคุณ รักคุณว่าโง่"

เขาโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างเตียง เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานในห้องใต้ดินบุผนังเก็บเสียง

"กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่นี่คงไม่ค่อยถูกจริตคุณสินะ มินตรา" เขาพูดเสียงเรียบ สายตาจ้องมองร่างอ้อนแอ้นที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงสแตนเลสกลางห้อง

"คุณช็อกสลบไปตั้งแต่ผมลากคุณลงมาที่นี่เลยหรือไง แค่ผมโยนเครื่องมือแพทย์ลงถาดเหล็กทีละชิ้น แค่คุณเห็นประกายของมีดผ่าตัด ผู้หญิงปากดีอย่างคุณก็ตาเหลือกแล้วสลบไปดื้อๆ แบบนี้เลยหรือ"

"ไอ้หมอหน้าโง่งั้นเหรอครับ มิน" เขาเอ่ยย้ำประโยคเดิม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับแข็งกร้าว

"ปกติผมแต่งตัวแบบนี้ เตรียมตัวแบบนี้ เพื่อเข้าห้องผ่าตัดไปช่วยชีวิตคน" เขาขยับแว่นตาให้เข้าที่ พับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นอย่างเป็นระเบียบ "แต่คืนนี้ ผมไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อช่วยชีวิตใคร"

หมอเท็นเดินไปที่อ่างล้างมือ เหยียบแป้นจ่ายสบู่เหลวฆ่าเชื้อ บรรจงถูมือตามหลักการแพทย์ทุกขั้นตอน

"ผมให้ได้คุณทุกอย่าง เงิน รถ บ้าน ชีวิตที่สุขสบายเหมือนราชินี" เขาพูดกับเงาสะท้อนในกระจก ขณะล้างฟองสบู่ออกด้วยน้ำสะอาด "ผมทะนุถนอมคุณยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ไม่เคยบังคับ ไม่เคยแตะต้องรุนแรง เพราะผมคิดว่าคุณเป็นผู้หญิงบอบบาง"

เขาหันกลับมามองร่างบนเตียง "แต่คุณกลับชอบความหยาบโลนของไอ้แมงดานั่น ชอบให้มันเย็ดแล้วด่าผมว่าโง่ ทั้งที่ลีลาแม่งห่วยแตก แต่คุณยังเลือกนอนกับมัน"

เขาดึงกระดาษซับมือจนแห้งสนิท สวมถุงมือยางสีฟ้าอ่อนทีละข้าง เสียงยางกระทบผิวหนังดัง สวบสาบ

"มาดูกันว่าคืนนี้เราจะใช้อะไรดี" เขาเดินกลับมาที่ถาดเครื่องมือแพทย์ หยิบมีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดขึ้นมา "ด้ามจับสแตนเลสแบบนี้ คุ้นมือผมที่สุด ปลายมีดมันแหลมคมพอที่จะสะท้อนแสงไฟตรงงหัวนี่ได้เลยนะ คุณว่าไหม"

เขาเดินเข้าไปชิดเตียง สายรัดหนังเส้นหนาล็อกข้อมือและข้อเท้าของมินตราไว้อย่างแน่นหนา

"ตื่นสิครับ มินตรา ตื่นมารับรู้ความรู้สึกนี้สิ"

มินตรายังคงนิ่งสนิท มีเพียงเปลือกตาที่กระตุกเบาๆ คล้ายคนกำลังจะรู้สึกตัว

"คุณช็อกเหรอครับ แค่เห็นผมถือมีด คุณก็กลัวจนสลบไปเลยเหรอ ทีตอนที่คุณอยู่บนเตียงกับมัน คุณยังกล้าหัวเราะเยาะผมอยู่เลยนี่"

เขาลากปลายมีดผ่าตัดไปตามกรอบหน้าของมินตราอย่างแผ่วเบา ลากผ่านพวงแก้ม ลงมาที่ลำคอระหง และหยุดนิ่งอยู่ที่ตำแหน่งของเส้นเลือดใหญ่

"ผมเรียนหมอมาหลายปี ผ่าตัดคนไข้มานับไม่ถ้วน" เขากดเสียงต่ำ "ผมรู้ดีว่าต้องกรีดตรงไหนถึงจะเจ็บปวดที่สุด รู้ว่าต้องตัดเส้นประสาทเส้นไหนเพื่อไม่ให้คุณขยับตัวได้ แต่ยังคงรับรู้ความเจ็บปวดได้ทุกวินาที"

หมอเท็นเลื่อนมีดลงต่ำ ลากผ่านกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่ ปลายมีดสะกิดเพียงนิดเดียว กระดุมก็หลุดร่วงลงพื้นทีละเม็ด จนเผยให้เห็นเนินอกขาวที่กระเพื่อมขึ้นลง

"ผู้หญิงแพศยา" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธแค้นอัดแน่นในอก "สันดานแบบคุณ มันสมควรโดนแบบนี้"

เขากดปลายมีดลงบนผิวเนื้อขาวจัดบริเวณเนินอก เลือดสีสดซึมขึ้นมาเป็นหยดเล็กๆ

"ผมเคยคิดนะถ้าผมควักหัวใจของคุณออกมาดู มันจะยังมีสีแดงเหมือนคนปกติไหม หรือมันจะเน่าเฟะ ดำมืด เหมือนสันดานของคุณ"

เขาปล่อยมือจากมีดผ่าตัด เปลี่ยนไปหยิบคีมหนีบขึ้นมาเคาะกับถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วห้อง

"ผมเตรียมน้ำเกลือ ยาชา ยาห้ามเลือด ไว้พร้อมหมดแล้ว" เขาพูดพลางฉีกรอยยิ้มกว้าง "ไม่ต้องกลัวว่าคุณจะตายเร็วนะครับมินตรา"

"ผมจะค่อยๆ ชำแหละคุณทีละชิ้น" เขาชี้ปลายคีมไปที่ร่างของเธอ "เริ่มจากผิวหนังที่ไอ้สวะนั่นมันเคยสัมผัส ผมจะลอกมันออกให้หมด แล้วเรามาดูกันว่า ถ้าคุณเหลือแต่เนื้อแดงๆ ก้อนเลือด และเสียงกรีดร้อง ไอ้สมองกลวงๆ ของคุณมันยังจะคิดถึงไอ้วีระอยู่อีกไหม"

เขาโน้มใบหน้าลงไปจนจมูกแทบจะชนกับจมูกของเธอ กลิ่นน้ำหอมลอยมาเตะจมูก

"ฉีดน้ำหอมราคาแพงไปมั่วกับชู้ กลิ่นมันติดคอจนผมสะอิดสะเอียน" เขาพูดเสียงลอดไรฟัน "อยากจะบีบคอคุณให้แหลกคามือเสียเดี๋ยวนี้ แต่การฆ่าให้ตายในครั้งเดียวมันปรานีคนอย่างคุณเกินไป"

นิ้วที่สวมถุงมือยางบีบปลายคางของมินตราอย่างแรง

"ลืมตาขึ้นมาสิครับ ลืมตาขึ้นมาดูความฉิบหายของตัวเอง ลืมตามาดูว่าไอ้หมอหน้าโง่คนนี้ จะเปลี่ยนคลินิกให้กลายเป็นนรกสำหรับคุณยังไง"

ผู้หญิงบนเตียงเริ่มมีปฏิกิริยา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ลมหายใจติดขัด อาการบาดเจ็บที่หน้าอกและความเย็นของเหล็กปลุกให้สติสัมปชัญญะกลับคืนมา

หมอเท็นถอยหลังออกมาครึ่งก้าว ยืนกอดอกจ้องมอง

"ผมกำลังรอฟังเสียงกรีดร้องอ้อนวอนขอชีวิตจากคุณอยู่ รอดูน้ำตาแห่งความหวาดกลัวของคุณ" เขาเอ่ยขึ้นขณะดวงตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว

"ฟื้นแล้วสินะครับ ภรรยาที่รัก" หมอเท็นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล มือขวากำมีดผ่าตัดไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน