All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 1 - Chapter 10

"อ๊า หมอเท็นขา ซี๊ดดด" ฉันครางออกมา เสียงตัวเองสั่นพร่า ร่างกายบิดเร่าอยู่บนเตียงนอนสลัวๆ มือฉันขยับปรนเปรอตัวเองรัวเร็ว สายตายังคงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอมือถือ นิยายอีโรติกสืบสวนเรื่องบำบัดรักฉบับวายร้ายยังเปิดค้างไว้"ลงโทษมินเลยนะค้า หมอเท็นขา อ๊า" ฉันร้องขอออกมา สมองจินตนาการไปไกลว่าตัวเองคือมินตรา ภรรยานิสัยเสียที่กำลังโดนศัลยแพทย์หนุ่มจับมัดและลงโทษ"โรคหัวใจนี่น่ารำคาญจริงๆ เลยโว้ย" ฉันสบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิด อายุแค่ยี่สิบสี่แท้ๆ แต่อาการป่วยนี่ทำให้ฉันมีเซ็กส์ที่ชอบในชีวิตจริงก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมานอนปลดปล่อยความต้องการและรสนิยมผ่านตัวหนังสือ"อ๊ะ เสียวสุดๆ ซี๊ดดด" ฉันสูดปาก ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างแรง ความรู้สึกสุขสมถึงขีดสุด"อึ่ก...โอ๊ย เจ็บหน้าอก" ฉันร้องลั่นห้อง ความเสียวซ่านเมื่อกี้หายวับไปทันที มันกลายเป็นความเจ็บแปลบตรงหน้าอกข้างซ้าย หัวใจฉันเต้นรัวและเร็วเกินพิกัด มันกระตุกถี่ๆจนน่ากลัว"หายใจไม่ออก อื้อ..." ฉันพยายามสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ อ้าปากสูดอากาศ แต่มันว่างเปล่า มือที่ขยับอยู่เมื่อกี้หมดแรงตกลงข้างลำตัว ภาพเพดานห้องตรงหน้าเริ่มเบลอ แล้วทุกอย่างก็มืดสนิทลง"เย็นจั

"พี่หมอขา" ฉันส่งเสียงเรียกคนที่กำลังยืนกำสายเข็มขัดในมือแน่น ฉันหอบหายใจจนตัวสั่นสะท้าน กัดปากตัวเองจนรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดจางๆ สายตาฉันมองข้ามไหล่กว้างของเขา ทะลุไปยังมุมสลัวๆ ของห้องใต้ดิน"พามินไปที่เก้าอี้ตัวโน้นสิคะ" ฉันยกนิ้วที่สั่นระริกชี้ตรงไปยังเก้าอี้ตรวจภายในขาหยั่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง เก้าอี้ตัวนั้นแหละเหมาะที่สุดแล้วหมอเท็นหันขวับไปมองตามปลายนิ้วฉัน คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ฉันเห็นเขาพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด คงพยายามระงับอารมณ์สับสนที่ตีรวนอยู่ข้างใน"คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา มินตรา" เขากดเสียงต่ำ แววตาดุดันจ้องเขม็งมาที่ฉัน "เก้าอี้ตัวนั้น ผมไม่ได้เอาไว้ให้คุณนอนสบายๆ หรอกนะ ผมเตรียมมันไว้ทรมานคุณโดยเฉพาะ""มินก็ไม่ได้อยากสบายนี่คะ ถ้าพี่หมออยากจะฉีกหน้ากากผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้ อยากจะลงโทษให้มินอับอายจนทนไม่ไหว เก้าอี้ตัวนั้นแหละค่ะเหมาะที่สุดแล้ว หรือว่า พี่หมอไม่กล้าเหรอคะ""อย่ามาท้าทายผม" หมอเท็นขบกรามแน่นจนสันกรามนูนเด่น เขาโยนเข็มขัดหนังทิ้งลงบนเตียง แล้วโน้มตัวลงมากระชากปลดสายรัดข้อมือกับข้อเท้าของฉันออกอย่างหยาบคายทันทีที่ข้อมือฉันเป็นอิสระ ฉันก

ฉันจ้องมองสิ่งที่เห็นตรงหน้าตาไม่กะพริบ กางเกงสแล็คถูกเขาร่นลงไปกองกับพื้น ทำให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่มผ้า ความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่เด้งดึ๋งออกมาตรงหน้า เส้นเลือดปูดโปนตามความยาวของมันบอกให้ฉันรู้เลยว่าพี่หมอเขาคงอัดอั้นและมีอารมณ์มากแค่ไหนฉันที่นอนแยกขาอยู่บนเก้าอี้ขาหยั่งถึงกับชะงักนิ่ง ปากอ้าเผยอออกนิดๆ ลมหายใจฉันสะดุดไปเลย ว้าวว ดวงตาสั่นระริกขณะจ้องมองแก่นกายลำเขื่องนั่น หน้าอกฉันกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะที่หอบหายใจ ร่างกายช่วงล่างมันตอบสนองกับสิ่งที่เห็นจนรู้สึกได้เลยว่าหยาดน้ำเสียวมันไหลเยิ้มออกมาจนชุ่มเบาะรองนั่งไปหมด"ซี๊ดดด" ฉันครางแผ่วเบาหลุดออกจากคอ สายตายังคงฉ่ำปรือและจ้องมองความเป็นชายนั้นแบบไม่ยอมกะพริบ "พี่หมอขาา ของจริงดุดันกว่าที่มินคิดไว้เยอะเลย มันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอค้าา"หมอเท็นชะงัก คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดเข้าหากันทันที ฉันเห็นแววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นนั้นสั่นไหวด้วยความสับสน ลมหายใจเขาสะดุดไปชั่วครู่เมื่อเห็นว่าฉันมีปฏิกิริยาแบบนี้"คุณพูดบ้าอะไรออกมา มินตรา ปกติแค่ผมแตะตัว คุณก็ทำหน้ารังเกียจแล้วด่าว่าผมป่าเถื่อนไม่ใช่หรือไง แล้วสายตาแบบนี้มันคืออะไร""ก็มิ

"ตีมินเลยนะคะ พี่หมอ ลงโทษมินให้หนักๆ เอาให้มินตายคามือพี่หมอไปเลยก็ได้ แต่มินขอแค่อย่างเดียวนะคะ" ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ขยับริมฝีปากเข้าไปเฉียดใกล้กับริมฝีปากของเขาจนสัมผัสได้ถึงความชื้น "พี่หมอขา กลับมารักมินนะคะ" ฉันปรับเสียงให้เว้าวอนและออดอ้อนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "อย่าทิ้งมินไปไหนนะ ผัวขาของมิน" หมอเท็นสะดุ้ง สติเขาคงขาดลงไปแล้วจริงๆ กับคำเรียกสุดท้ายของฉัน ฉันยังไม่หยุดแค่นั้น ฉันจงใจขยับสะโพกยุกยิกไปมาบนตักเขาเพื่อออดอ้อนต่อ ร่างกายข้างล่างของฉันที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยภายใต้เสื้อกาวน์ มันเลยบดเบียดเข้ากับเป้ากางเกงของเขาเข้าอย่างจัง ความเปียกชื้นที่ยังค้างอยู่มันคงซึมผ่านเนื้อผ้ากางเกงเขาไปแล้วแน่ๆ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกได้เลยว่าแก่นกายที่เพิ่งอ่อนตัวลงไปเมื่อกี้ มันเริ่มตื่นตัวดุนดันขึ้นมาสู้กับร่องของฉันอีกรอบแล้ว "คุณรู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา มินตรา" หมอเท็นกัดกรามแน่นจนเป็นสัน เสียงทุ้มของเขาแหบพร่าจนฟังดูอันตราย มือหนาทั้งสองข้างของเขาเลื่อนลงมากระชากจับสะโพกฉันไว้แน่น บีบจนเจ็บเพื่อหยุดไม่ให้ฉันขยับยุกยิกยั่วเขาไปมากกว่านี้ "เรียกผมว่าอะไรนะ ตอบมา" พี่หมอเค้น

รถแล่นเข้ามาจอดในโรงรถของคฤหาสน์หลังใหญ่ หมอเท็นไม่พูดอะไรสักคำ เขาลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งฉัน กระชากแขนฉันที่ยังมีแค่เสื้อกาวน์คลุมตัวให้เดินตามเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว จนฉันต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงดึง ขาฉันมันสั่นระริกไปหมดเพราะความค้างคาที่เพิ่งเจอมาบนรถ เขาพาฉันเดินลัดเลาะหลบสายตาแม่บ้าน ขึ้นบันไดตรงดิ่งไปยังห้องนอน ทันทีที่ประตูห้องถูกล็อก เขาก็เหวี่ยงร่างฉันเข้าไปในห้องน้ำทันที "ถอดเสื้อออกให้หมด" น้ำเสียงเขาเรียบเย็นและเด็ดขาดมาก ฉันไม่รอช้า รีบถอดเสื้อกาวน์ตัวโคร่งออกแล้วปล่อยมันร่วงลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง หมอเท็นจ้องมองสัดส่วนฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเลย เขาก้าวเข้าไปเปิดน้ำจากฝักบัวด้านบน สายน้ำเย็นจัดพรั่งพรูลงมากระทบพื้นห้องน้ำ "เข้าไปยืนใต้ฝักบัว ผมสะอิดสะเอียนกลิ่นไอ้สวะนั่นที่ติดอยู่บนตัวคุณ ล้างมันออกให้หมดก่อนที่ผมจะทนไม่ไหวแล้วเผลอบีบคอคุณตายคาห้องน้ำ" ฉันยอมก้าวเข้าไปใต้สายน้ำอย่างว่าง่าย ความเย็นของน้ำทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก ร่างกายหดเกร็งไปหมด ยอดอกชูชันขึ้นมาทันที หมอเท็นที่ยังใส่เสื้อเชิ้ตเต็มยศไม่ได้ถอยหนี เขายอมให้ละอ