All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]: Chapter 71 - Chapter 80

พี่หมอเท็นไม่ปล่อยให้เวลาขาดตอนเลยสักนิด เขารั้งตัวของฉันที่เพิ่งเสร็จสมจนอ่อนปวกเปียกให้ขยับเลื่อนลงมาตามที่นอน เขาจัดการดันแผ่นหลังฉันให้เอนราบไปกับที่นอน ก่อนจะจับขาทั้งสองข้างแยกออก ปล่อยให้ท่อนขาฉันห้อยตกลงมาที่ขอบเตียงเขายืนข้างเตียง แล้วขยับตัวเข้ามายืนอยู่ที่หว่างขาของฉัน สายตาจดจ้องมาที่ร่องเนื้อของฉันที่กำลังบวมเจ่อและเปิดอ้ากว้างอวดสายตาเขา เขาจับแก่นกายของตัวเองมาจ่อเข้าที่ร่องเสียวของฉันที่เปียกชุ่มด้วยน้ำเมือกก่อนจะทิ้งตัวกดสะโพกสวนกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดโคน"อ๊อก ซี๊ดดดด..."ฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความจุกเสียด ท่าทางที่ห้อยขาอยู่ตรงขอบเตียงมันเปิดองศาให้ท่อนเอ็นลำใหญ่สอดแทรกเข้ามาได้ลึกซึ้งกว่าเดิม ลึกจนฉันรู้สึกเหมือนความแข็งขืนนั้นกระแทกชนเข้ากับปากมดลูกอย่างจัง"ลึกจัง พี่หมอขา ดุ้นของผัวแทงเข้ามาลึกที่สุดเลย อูยยย"พี่หมอกระตุกยิ้มร้าย สองมือเอื้อมไปจับล็อกที่ข้อพับเข่าของฉันเอาไว้แน่น ออกแรงรั้งให้ขาแยกถ่างขึ้นไปอีก เขาเริ่มขยับสะโพกถอนท่อนเอ็นลำโตออกมาช้าๆ จนเกือบสุด แล้วตอกสวนกลับเข้ามาเต็มแรง"ชอบไหมมินตรา มุมนี้ ของฉันเข้าไปได้ลึกสุดใจเธอเลยใช่ไหม" เขาถามเสียงพร่

"ก็มินโกรธนี่ มันด่ามิน มินไม่เท่าไหร่ แต่มันบอกว่ามินแอบไปมั่วกับไอ้วีระลับหลังพี่ มินทนไม่ได้ที่มันพูดเหมือนมินทรยศผัวตัวเอง ทั้งที่มินรัก รักแค่พี่หมอคนเดียว พี่หมอ มินไม่เคยนอกใจพี่หมอนะ ฮึก มินไม่เคยคิดจะทำแบบนั้นเลยจริงๆ""...""ฮือ มินรักพี่หมอ รักแค่พี่หมอคนเดียว พี่หมอได้ยินไหม รักแค่คนนี้คนเดียว"เขาไม่ตอบอะไร จู่ๆ เขาก็กอดฉันแน่นขึ้น"จะมีใครที่ไหน ฮึก จะมีผู้หญิงคนไหนมารับด้านมืดของพี่หมอได้ ฮือ" ฉันพร่ำระบายความในใจออกมา จนน้ำตาเปียกเสื้อกาวน์ "ใครจะทนให้พี่หมอรังแก ทนให้พี่หมอตบตี บีบคอ หรือทำเรื่องรุนแรงได้ทุกวัน ถ้าไม่ใช่เมียคนนี้ ถ้าไม่ใช่มินที่รักพี่หมอจนหมดหัวใจ ฮึก ทำไมคนพวกนั้นต้องมาด่ามินเสียๆ หายๆ ด้วย"ฉันรู้สึกได้ว่าเขาชะงักไปนิดนึง"พี่รู้..." เขาเบาๆ ใกล้หู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวแก้มฉัน "พี่รู้ดีมินตรา"เขาออกแรงดึงที่หัวไหล่ฉัน บังคับให้ฉันที่นอนหันหลังอยู่ต้องพลิกตัวกลับไปหาเขา ฉันยอมขืนตัวหันกลับไปตามแรงดึง ฉันเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น"มองหน้าพี่สิมิน"เขาช้อนปลายคางฉันขึ้นมา บังคับให้ฉันสบตากับเขา แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นของเขาตอนนี้ไม่มีค

หลังจากผู้กองภพกลับไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็กลับมาเป็นส่วนตัวของเราสองคนอีกครั้ง ฉันถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของพี่หมอเท็น เขาเดินตามมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า แล้วเลื่อนมือมาลูบผมฉันเบาๆ"เก่งมากที่วางตัวดี ไม่แสดงอาการอะไรออกไปให้ไอ้ภพมันสงสัย" เขาเอ่ยชม แววตาอ่อนลงจากเมื่อกี้ไปเยอะเลยแฮะฉันเงยหน้าขึ้นสบตา พลางเอียงคอซบกับฝ่ามืออุ่นๆ ของพี่หมอ "มินก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นเมียหมอสิคะ จะให้ไปยืนลุกลี้ลุกลนให้เพื่อนพี่หมอจับผิดได้ยังไง"ฉันนิ่งคิดไปแป๊บนึง ก่อนจะตัดสินใจถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา"พี่หมอคะ ผู้กองภพเขาเป็นตำรวจตงฉินขนาดนั้น แล้วเขาจะรู้มั้ยคะ ว่าเพื่อนรักของเขาแอบสร้างห้องใต้ดินเอาไว้ใต้คลินิกนี่"พี่หมอชะงักไปนิดนึงตอนที่เจอคำถามแทงใจดำของฉัน เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เลื่อนมือจากผมลงมาเชยคางฉันขึ้นมาสบตาตรงๆ"ไอ้ภพมันเป็นตำรวจตงฉินก็จริง แต่มันก็ไม่ได้มาเดินสำรวจแปลนคลินิกพี่ทุกซอกทุกมุมสักหน่อย มันจะไปรู้ได้ยังไงว่าใต้ฝ่าเท้าที่มันเพิ่งเดินเหยียบย่างออกไปเมื่อกี้ มีห้องผ่าตัดเก็บเสียงที่พี่สร้างไว้ซ่อนอยู่""ก็ดีแล้วล่ะค่ะที่เขาไม่รู้ ตอนที่มินลงไปหยิบแฟ้มเอ

ฉันเดินถือถาดอาหารกลับเข้ามาในห้องพักแพทย์หลังจากใช้เวลาอุ่นกับข้าวไม่ถึงสิบนาที พอก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ฉันก็เห็นพี่หมอเท็นกำลังหมุนเก้าอี้กลับมาจากลิ้นชักโต๊ะทำงานชั้นล่างสุด ในมือหนาของเขาถือขวดยาแก้วขนาดเล็กที่บรรจุของเหลวสีใสเอาไว้นั่นมัน ยาที่เขาแอบผสมสารกระตุ้นประสาทสัมผัสลงไปด้วยตัวเอง สูตรลับที่จะทำลายความมียางอาย ปั่นป่วนสมอง และปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบให้โหยหาการเติมเต็มอย่างบ้าคลั่ง ที่สำคัญมันจะเลี้ยงไข้ความเสียวซ่านให้พุ่งพล่านยาวนาน แม้จะปลดปล่อยไปแล้วฤทธิ์ยาก็ยังคงทำงานอยู่ฉันพยายามเก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ เดินเอาถาดกับข้าวไปวางลงบนโต๊ะ จัดแจงเลื่อนเก้าอี้ให้ผัวโรคจิตอย่างเอาอกเอาใจ"เสร็จแล้วค่ะผัวขา หอมฉุยเลย มากินข้าวกันดีกว่าน้า พี่หมอจะได้มีแรงเยอะๆ" ฉันกวักมือเรียกเขามากินข้าวแต่พี่หมอไม่ได้เดินไปนั่งที่เก้าอี้ เขากลับก้าวประชิดตัวฉันอย่างรวดเร็ว กอดรัดเอวของฉันไว้แน่น แล้วออกแรงยกตัวฉันขึ้นไปนั่งบนขอบโต๊ะทำงานข้างๆ ถาดข้าวทันที มือของเขาจัดการถกกระโปรงที่ฉันเพิ่งดึงลงมาเมื่อกี้ให้ร่นขึ้นไปกองบนเอวอีกรอบ จนร่องเนื้อของฉันที่ยังคงชุ่มฉ่ำและไม่มีกางเกงในขวางกั้นโชว์ห

ฉันค่อยๆเหยียบลงบนขั้นบันไดปูนที่เย็นเฉียบ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงเพื่อก้าวลงไปข้างล่างทีละขั้น ร่างกายฉันสั่นสะท้านจนควบคุมไม่อยู่ ฤทธิ์ยาบ้า ของพี่หมอมันกำลังเล่นงานฉันอย่างหนัก ความรู้สึกอายอะไรนั่นมันหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันต้องการแค่ให้เขามาเติมเต็มทำไมมันคันแบบนี้ ฉันก้มมองง่ามขาตัวเอง น้ำใสๆ ไหลเยิ้มออกมาจากร่องเนื้อที่บวมเจ่อ มันหยดลงบนขั้นบันไดตามจังหวะที่ฉันก้าวเดิน ความคันยุบยิบข้างในมันทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที ฉันลองหนีบขาเข้าหากันแน่นๆ เผื่อมันจะช่วยบรรเทาอาการได้บ้าง แต่มันกลับแย่กว่าเดิม ยิ่งเสียดสี ความกระสันก็ยิ่งพุ่งจี๊ดขึ้นมาจนสมองฉันว่างเปล่าไปหมด"อ๊ะ อูยยย พี่หมอขา" ฉันส่งเสียงครางเครือออกไป สองมือปัดป่ายไปตามกำแพงเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว"เร็วสิมินตรา อย่าชักช้า" เสียงเข้มของคนข้างล่างดังสวนขึ้นมา"มิน มินก้าวขาไม่ออกแล้วอ่ะ พี่หมอ"ความร้อนกับอาการปวดหนึบช่วงล่างมันปะทุขึ้นมาจนถึงขีดสุด พอฉันฝืนก้าวลงมาถึงช่วงกลางบันได ขาที่สั่นเทาของฉันก็หมดเรี่ยวแรงเอาดื้อๆ ความต้องการที่ถูกยาปั่นป่วนมันรุนแรงจนกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนอ่อนยวบ ร่างของฉ