All Chapters of สยบรัก ยัยลูกติด: Chapter 11 - Chapter 20

"ส่งแค่นี้ก็พอค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งหวากับเพลง" หลังจากไขกุญแจประตูหน้าบ้านยี่หวาก็ยื่นมือไปรับเพลงที่ภีมอุ้มอยู่"เปิดประตู" ภีมเบี่ยงตัวหลบไม่ให้ยี่หวาอุ้มเพลง"ส่งเพลงมาให้หวาสิคะ""..." ดวงตาสีเข้มมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งแฝงความดุดัน ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งเลื่อนเปิดประตูเสียเอง อุ้มเพลงเดินอาดๆ เข้าไปในบ้านอย่างถือวิสาสะ"เฮียภีม" ยี่หวาตกใจในการกระทำของคนตัวสูง หอบหิ้วตะกร้าสัมภาระรีบก้าวตามเข้าไป"เปิด" ภีมบอกเสียงเรียบอีกครั้งพร้อมทั้งปรายตามองไปที่ประตูบ้าน"เฮียกลับไปได้แล้ว""ทำไม? เธอกลัวว่าฉันจะรู้หรือไงว่าเธอไม่ได้อยู่ลำพังกับเพลง""เฮียพูดอะไรของเฮีย""งื้ออออ...แม่หวา ลุงภีม""นอนนะครับ .....เพราะเธอ เพลงตื่นเลยเห็นไหม ไปเปิดประตู" ยี่หวาเม้มกัดริมฝีปากล่างตัวเองเมื่อถูกคนตัวสูงต่อว่า จำใจไขกุญแจบ้านเข้าไป ภีมลูบไหล่ลูบหลังให้เพลงพลางมองท่าทางกระฟัดกระเฟียดของคนตรงหน้า เพียงครู่เพลงก็นิ่งเงียบไป"คนบ้าอะไรเผด็จการชะมัด" ยี่หวาทำปากว่าขมุบขมิบพลางกดเปิดสวิตช์ไฟให้แสงสว่าง แล้วเดินไปเปิดห้องนอนให้คนตัวสูงอุ้มเพลงเข้าไปวางลงบนเตียง ภีมวางเพลงลงบนเตียงอย่างเบามือแล้

"ไปเยี่ยมยายนงๆ เพลงจะไปเยี่ยมยายนง แล้วแม่หวาจะกลับมาทำงานทันใช่ไหมคะ" เสียงใสแสดงถึงความดีใจก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นแม่ขณะเดินออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อไปรอรถเมล์ วันนี้เธอเลิกเรียนสิบเอ็ดโมงมีเวลาสำหรับการเดินทางจึงตั้งใจจะพาเพลงไปเยี่ยมอนงค์ที่บ้านสมุทรปราการ"ทันสิคะ แต่เราจะอยู่เยี่ยมยายนงได้ไม่เกินสองชั่วโมง""ค่ะ เพลงคิดถึงยายนง แล้วเพลงก็คิดถึงของเล่นที่ห้องทำงานลุงภีมด้วย""ที่แท้ก็ห่วงของเล่นนี่เอง แบบนี้ไม่ต้องไปเยี่ยมยายนงแล้วมั่ง" ยี่หวาแกล้งกระเซ้า"ไปเยี่ยมยายนงด้วยค่ะ เพลงคิดถึงยายนงม๊ากมาก ...ลุงภีม" เมื่อออกมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยเพลงก็เห็นผู้ชายร่างสูงที่มีเสี้ยวหน้าหล่อเหลา เพลงจำได้ในทันที วิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ"คนเก่งของลุง" ภีมหันมาตามเสียงเรียกที่เขาจำได้ดี รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนริมฝีปาก พร้อมกับย่อตัวลงไปอ้าแขนรอรับเด็กน้อย ฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มนิ่ม"เฮียภีม เฮียมาทำอะไรแถวนี้คะ" ยี่หวาถามด้วยความประหลาดใจที่เห็นเจ้านายหนุ่มที่นี่"ก็มารับเธอกับเพลงไปเยี่ยมยายนงไง" ภีมตอบพร้อมทั้งอุ้มเพลงขึ้นมา"เฮียรู้ได้ไงคะว่าหวากับเพลงจะไปเยี่ยมป้านง""เพลงเป็นคนบอกลุงภีมเองค่ะว่า

ภีมไม่ได้เดินออกไปไหนไกลเลย สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่สองแม่ลูกที่โอบกอดกันไว้ คนตัวเล็กต้องการปลอบประโลมคนเป็นแม่ ส่วนคนเป็นแม่ต้องการที่พึ่งและกำลังใจจากคนที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ทำไมเขาต้องรู้สึกปวดใจกับภาพตรงหน้าด้วย คำพูดของเขาทำร้ายเธอได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ"เหนื่อยใช่ไหมลูก" เอรินเดินเข้ามานั่งข้างๆ ยี่หวา มือเรียวบางที่แสนอบอุ่นยามลูบศีรษะของเธอ ก่อนจะโอบกอดกายบางที่สั่นเทิ้มถ่ายทอดความรัก ความอบอุ่น เพียงคำถามเดียวทำให้ยี่หวาปล่อยโฮออกมาอย่างเก็บไม่อยู่ ราวกับต้องการระบายความอัดอั้น ความเหนื่อยล้า ความอ่อนแอที่เคยกักเก็บไว้ภายในใจออกมา เอรินกระชับเรียวแขนโอบกอดแนบแน่น สิ่งที่ยี่หวาได้รับจากผู้หญิงคนนี้มันอบอุ่น จนทำให้เธออยากจะอยู่ในอ้อมกอดนี้ไปนานๆ"แม่หวา.....ลุงภีมนิสัยไม่ดีมาว่าแม่หวาของเพลง ทำแม่หวาของเพลงร้องไห้" เพลงเลิ่กลั่ก ไม่เคยเห็นคนเป็นแม่ร้องไห้หนักแบบนี้มาก่อน เพราะลุงภีมทำให้แม่หวาของตนต้องร้องไห้ คนที่เป็นตัวต้นเหตุต้องสะอึกกับคำต่อว่าต่อขานของเด็กน้อย"เพลงมาหาปู่นะครับ" ภูยื่นมือไปแตะแขนเล็ก"แม่หวาร้องไห้ เพลงจะไม่ไปไหน เพลงจะอยู่กับแม่หวา" คนตัวเ

"ส่งเพลงเสร็จแล้ว เฮียก็กลับไปสิคะ" หลังจากอุ้มเพลงวางลงบนเตียง ภีมก็หย่อนสะโพกลงนั่งมองใบหน้าของเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มด้วยความเอ็นดูพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนุ่มนิ่มเบาๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะกลับออกไปจนยี่หวาต้องเอ่ยปาก"คืนนี้ฉันว่าจะนอนที่นี่" ภีมละสายตาจากใบหน้าจิ้มลิ้มก่อนจะหันมองหน้ายี่หวาแล้วพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย"เฮียจะมานอนบ้านหวาได้ยังไง กลับบ้านเฮียไปเลยนะ""ขี้เกียจขับรถกลับไปกลับมา ระหว่างที่ฉันอาบน้ำเธอก็เตรียมเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าให้เรียบร้อยเลยละ" พูดจบก็เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวสีชมพูที่แขวนอยู่มุมห้องเดินหายเข้าห้องน้ำไป"เฮียภีม เฮียออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ แล้วใครให้ใช้ผ้าเช็ดตัวหวา เฮียภีม คนบ้า!!" ยี่หวาโวยวายอยู่หน้าห้องน้ำ ก่อนจะชะงักเมื่อจู่ๆ คนที่อยู่ในห้องน้ำเปิดประตูออกมาจนใบหน้าของเขากับเธออยู่ห่างกันเพียงนิด สัมผัสได้ถึงลมหายใจของแต่ละฝ่าย"เธอจะเสียงดังทำไม อยากให้เพลงตื่นหรือไง" พูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าคนที่ยื่นหน้าเง้าหน้างอทันที"ไอ้เฮียภีม!!" นี่เป็นครั้งแรกที่ยี่หวาเรียกคนตัวสูงด้วยถ้อยคำหยาบคายอย่างเหลืออด ก่อนจะเดินกระเง้ากระงอดไปนั่งที่ปลายเตียง ส่ว

"เธอก็นอนกับเพลงสิ เมื่อคืนนอนแค่สองชั่วโมงเอง" ภีมเอ่ยขึ้นหลังจากวางคนตัวเล็กลงบนที่นอน"หวาเอาเสื้อผ้าที่เล่นน้ำเปียกไปซักก่อนค่ะค่อยนอน""นอนเถอะ ที่นี่มีแม่บ้านคอยดูแล เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น""แต่มันมีชุดชั้นในจะให้คนอื่นซักได้ยังไงคะ" พูดจบก็เดินออกจากห้องไปจัดการอย่างที่พูดภีมมองตามคนดื้อรั้นก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ เด็กน้อย และในทันทีแขนขาเล็กก็ตะหวัดพาดคนตัวสูงกอดก่ายราวกับเป็นหมอนข้าง จมูกโด่งฝังลงบนศีรษะทุยเล็กด้วยความเอ็นดู ไม่นานก็ผล็อยหลับตามเด็กน้อยไป"แล้วบอกให้เราตอนกับเพลง ตัวเองดันมานอนแทนที่ซะงั้น" ยี่หวาบนงึมงำเมื่อกลับเข้ามาพบว่ามีคนนอนแทนที่ของเธอไปแล้ว เธอจึงเดินออกไปเดินเล่นรอบๆ บ้าน และไปพบกับเปลนอนที่ผูกไว้กับต้นไม้ริมชายหาด เธอจึงนอนเล่นรับลมทะเลเย็นๆภีมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเมื่อได้นอนเต็มอิ่ม เด็กน้อยยังคงขดตัวนอนอยู่ข้างๆ มีผ้าห่มผืนหนาปิดเอาไว้จนเกือบจะมิดใบหน้า ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มนุ่มนิ่มแล้วค่อยขยับตัวลุกเดินออกจากเตียง"หายไปไหน?" ภีมบ่นพึมพำพร้อมสอดส่ายสายตามองหายี่หวาที่เดินหาจนทั่วบ้านแต่ก็พบเพียงความเงียบและว่างเปล่า สองเท้าเปลือยเปล