جميع فصول : الفصل -الفصل 17

EP : 10คำแนะนำของรุ่นพี่“แต่เมื่อคืน...หนูไม่ได้รู้ตัวเลย...และก็ไม่อยากที่จะ...” คนตัวเล็กน้ำตาคลอเบ้า มือทั้งสองข้างของเธอสั่นไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด แต่ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย“แล้วไง?” ร่างสูงถามด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ขณะที่เขาขึ้นคร่อมอยู่บนตัวของเธอ“ก็หนูกินยาแล้วก็นอนอยู่ตรงนี้ดี ๆ ใครจะไปคิดว่า คุณจะเข้ามาแล้ว ทำอะไร ๆ แบบนั้น” ของขวัญคว้าหยิบขวดยานอนหลับมาเขย่าตรงหน้าเขาสายตาของเธอจ้องมองตรงไปที่คนตรงหน้าอีกครั้ง และยิ่งเธอนึกถึงสัมผัสที่ป่าเถื่อนในความฝันเมื่อคืน เธอก็ยิ่งน้ำตาไหลพรากไม่หยุด“หนูไม่คิดว่าหนูจะ...เสียครั้งแรกให้กับ...” หยดน้ำสีใสไหลเอ่อล้นขอบตากลมโตของเธอ แต่ไคเลอร์ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า“อื้อ...อื้อ นี่คุณจะไม่อธิบาย ไม่ขอโทษ หรือแสดงความรู้สึกผิดอะไรบ้างเลยเหรอคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามและสบสายตาที่ดุดันคู่นั้น“...เหอะ...” ไคเลอร์จ้องมองใบหน้าและเรือนร่างของเธออีกครั้ง“เธอไม่ได้สำคัญพอจะทำให้ฉันรู้สึกผิดอะไร” เขาตอบพร้อมกับลูบใบหน้าของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะบีบแก้มยุ้ยของเธอจนหน้าบู้บี้ไปหมด“...” คนตัวเล็กพูดอะไรไม่ออกเลย หลังจากที่เธอพูดออกไ

EP : 12คนแปลกหน้า“ไม่” ร่างสูงตอบกลับมาเพียงแค่สั้น ๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปในเครื่องเพื่อหรี่ปิดไฟทุกดวงภายในห้อง“นี่คุณ” มือเล็กกำต้นฉบับนิยายแน่นจนแทบยับ ขณะที่ยังยืนเผชิญหน้าร่างสูงในห้องมืดสนิท ดวงตาของไคเลอร์ทอดมองมาตรงมาที่เธออย่างเย็นชา… แววตาคมกริบไม่แสดงอารมณ์อะไรเลย และเขาก็ไม่แม้แต่จะใส่ใจต่อแววตาที่อ้อนวอนของอีกฝ่ายแม้สักนิด“ฉันไม่ชอบอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้า” เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเหมือนฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของเธอ ตอนนี้ทุกอย่างมันมืดแปดด้านแล้วจริง ๆ คนตัวเล็กเงยหน้าสบตาเขาอย่างหมดทางหนี“ออกไป” ร่างสูงเหลือบสายตาไปทางประตู… พร้อมกับเอ่ยปากโดยแทบไม่ออกเสียงใด ๆ “แต่หนูว่า...ระหว่างเรา” ของขวัญยังคงยืนตัวแข็งทื่อ เธอสูดหายใจเข้าลึก กลืนน้ำตาที่พร้อมจะไหลออกมา“ไม่น่าจะเรียกว่าคนแปลกหน้าแล้วนะคะ” เสียงของเธอสั่นพร่า ริมฝีปากสั่นระริก แม้ว่าเธอจะกลัวมาก ๆ แต่แววตาที่อ่อนโยนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย ในเมื่อมันถึงทางตันแล้ว'ถ้าไม่ใจดีสู้เสือตรงหน้าก็คงเดินต่อไปไม่ได้' เธอไม่ยอมเดินออกไปจากห้อง แถมยังยืนเถียงกลับอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่จริงจัง แม้ว่าม

EP.14ไม่ใช่ทุกคนที่เขียนได้“หวังว่าเธอจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดนะ” รุ่นพี่ก็ถอนหายใจและกลอกตาใส่เธอแบบไม่ได้ดูเป็นมิตรมาตั้งแต่แรกเลย พร้อมกับพูดทิ้งท้ายแบบแทบไม่เว้นจังหวะให้เธอได้เถียงกลับเลย“เดี๋ยวนะพี่...คือขวัญก็ไม่ได้จะอ่อยอะไรแฟนพี่เลยนะคะ?” ยังไม่ทันที่ของขวัญจะตอบโต้ได้จบ อีกฝ่ายก็ผลักไหล่ของเธออย่างแรง“ถ้าอยากอยู่ชมรมนี้ดี ๆ อย่าทำเก่งให้มากนักนะ เพราะว่าเธอจะผ่านหรือไม่ผ่านขึ้นอยู่กับการประเมินของฉันด้วย” รุ่นพี่ที่เป็นคนรับเธอเข้าชมรมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงและแววตาที่ข่มขู่“...” ของขวัญขบกรามแน่น เธอรับรู้ได้ถึงความไม่เป็นธรรม แต่ก็ไม่กล้าจะโต้เถียงต่อ เพราะไม่อยากจะหาเหาใส่หัวตัวเองไปมากกว่านี้“วันนี้ถ้ายังไม่มีชุดว่ายน้ำ และก็ไม่ได้เตรียมอะไรมา...เธอก็กลับได้เลยนะ” เสียงของรุ่นพี่สาวในชมรมเอ่ยตัดบทแบบเฉยชา สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน ก่อนจะเดินผ่านเธอเพื่อไปหาไคเลอร์ที่เปลี่ยนใส่แค่กางเกงว่ายน้ำตัวเดียวเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า“พร้อมมั้ยไคล์...เดี๋ยววันนี้หลิวช่วยจับเวลาซ้อมให้นะ” ทั้งโทนเสียง ทั้งใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างชัดเจนเลยจริง ๆ“ไม่ต้อง” ร่างสูงตอบกลับแฟนของเ

EP.16เพื่อนสนิท...ทำไมไม่รู้——— Kawngkwan ———หลังจากเดินกลับมาถึงห้องเล็ก ๆ ของเธอในคอนโดหรู เธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ คนตัวเล็กวางกระเป๋าสะพาย และค่อย ๆ เริ่มถอดชุดนักศึกษาของเธอออกช้า ๆ เนินอกของเธอยังคงมีรอยแดงจากการถูกบีบเคล้น บริเวณจุดอ่อนไหวยังคงรู้สึกเจ็บหน่วง ๆ แต่ก็ยังพอจะทนไหวมือเล็ก ๆ ลูบผิวที่ยังมีรอยแดงจาง ๆ พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น กลิ่นกายของเขา สัมผัสแสนเจ็บปวดที่คล้ายฝัน“...” ของขวัญข่มตาลง และพยายามจะไม่กลับไปคิดถึงเรื่องคืนนั้นอีกทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับสายน้ำอุ่น ๆ ในห้องน้ำ ทำให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าและบอบช้ำมาตลอดทั้งวัน ค่อย ๆ รู้สึกผ่อนคลายไปได้บ้างหลังจากที่เธออาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จ เธอก็หยิบสมุดโน้ตและโน้ตบุ๊กคู่ใจมาวางบนโต๊ะเล็ก ๆ ริมหน้าต่าง ก่อนจะเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับ คณะวิศวะ และลักษณะของผู้ชายที่เรียนคณะนี้“ถ้าพี่ออสตินอยู่...คงจะง่ายกว่านี้เยอะเลย” เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะเปิดหาข้อมูลต่าง ๆ ที่จำเป็นและจดบันทึกลงสมุดโน้ตของตัวเองแต่ไม่ทันจะได้เริ่มเรียบเรียงประโยคแรก เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นบนโต๊ะครืด...ครืด...ครืด[สายเรียกเข้า : แม่]บ