Lahat ng Kabanata ng Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın: Kabanata 1 - Kabanata 8

Lucian, benim için soyduğu kan portakalına hiç dokunmadığımı fark edince başparmağını dudaklarımın kenarında gezdirip şarap lekesini nazikçe sildi."Bebeğim, neyin var?" diye sordu endişeyle. "Kendini iyi hissetmiyor musun?"Gözlerindeki derin sevgiye baktım.Bir zamanlar uğruna her şeyimi feda edebileceğim o bakışlar, şimdi yalnızca midemi bulandırıyor.Az önce adamlarıyla kız kardeşimin bedenini arsızca konuşan adam gitmiş, yerine karısına delicesine âşık kusursuz koca gelmişti.Bu rolü daha ne kadar sürdürebileceğini merak ediyorum."Önemli bir şey yok," dedim, sesimi olabildiğince sakin tutarak. "Sadece az önce ne konuştuğunuzu merak ettim."Lucian şefkatle güldü ve yanağımı hafifçe sıktı."Bir silah anlaşmasını konuşuyorduk. İşin o kısmından hoşlanmadığını biliyorum. O yüzden İtalyanca konuşmayı tercih ettik."Yalan söylerken yüzündeki tek bir kas bile kıpırdamamıştı.Son zamanlarda sefahat âlemine öylesine dalmış olmalıydı ki büyükannemin Sicilyalı olduğunu unutmuştu.Çocukluğumd

Lucian'ın konvoyunu şehrin doğu yakasındaki özel bir kulübe kadar takip ettim. Burası yalnızca Marino Ailesi'nin üyelerine ve özel konuklarına açıktı. Girişte nöbet tutan korumalar arabamı tanıyınca saygıyla başlarını eğdiler. Hiçbiri, gecenin bu saatinde neden tek başıma geldiğimi sorgulamaya cesaret edemedi.Kulübün girişini rahatça görebileceğim karanlık bir köşeye park ettim. Motoru kapattıktan sonra camı biraz araladım ve sessizce beklemeye başladım. Lucian'ın aracı girişte durdu. Kapı henüz tam açılmadan, daracık kırmızı bir elbise ve ince topuklu ayakkabılar içindeki Sophia koşarak dışarı çıktı. Onu gördüğüm anda nefesim kesildi.Öz kız kardeşim, şımarık bir kedi gibi kendini Lucian'ın kollarına attı."Sevgilim," diye sızlandı, boynuna sarılırken. "O drone gösterisini gördüğümde kıskançlıktan deliye döndüm."Lucian, Sophia'nın beline kolunu doladı. Diğer eliyle sırtını okşarken sesinde bana karşı kullandığı o tanıdık şefkat vardı. "Birkaç gün önce doğum günün için yaptırdığım ha

Bir saniye sonra telefonum çılgınca titremeye başladı.Ekranda "Lucian" adı parlıyordu.Telefonu tamamen kapattım.En yüksek seviye güvenlik protokolünü kabul ettiğim için geçmişimle tüm bağlarımı koparmam gerekiyordu.Araç, tanıdık sokaklardan geçiyordu.Bu şehrin her karış toprağı Marino bölgesiydi ve Lucian'la olan anılarımı barındırıyordu.Ama artık hiçbirinin benimle ilgisi yoktu.Telefonumdan SIM kartı çıkardım ve hiç düşünmeden pencereden dışarı fırlattım.***"Lanet olsun!"Aynı anda Lucian, Sophia'nın çığlığını duymazdan gelerek kalabalığı yarıp geçti ve az önce aracın durduğu yere doğru atıldı.Ancak araç çoktan trafiğin içinde kaybolmuş, geride sadece egzoz kokusu bırakmıştı."Lucian, ne oldu?" Sophia kolunu tuttu. "Bir şey mi oldu?""Bir şey yok. Gidelim."Kendini sakinleşmeye zorladı ve arabaya bindi.Fakat içindeki huzursuzluk düğümü giderek sıkılaşıyordu.Nora'nın orada ne işi vardı? Malikanede olması gerekmiyor muydu?Ve kavşakta gözlerinde gördüğü o bakış... Onu dehşet

Sophia, Lucian'ın bu kadar acımasız olabileceğini hiç düşünmemişti. Yalvarışları giderek daha da çılgınlaşıyor, sesi keskin bir çığlığa dönüşüyordu.Ama Lucian ona tek bir bakış bile atmadı.Ailesine ihanet eden o kadının işini bitirdikten sonra Lucian, tüm enerjisini yeniden tek bir şeye adadı: beni bulmaya.Ne FBI'daki adamlarını devreye sokması ne de Doğu Yakası'nın tüm yeraltı istihbarat ağını harekete geçirmesi işe yaradı; hakkımda tek bir iz bile bulunamadı.Federal hükümetteki bağlantıları bile aynı şeyi söylüyordu: Adıma hiçbir kayıt yoktu.Sanki biri beni bu dünyadan tamamen silip atmış gibiydi."İmkânsız!"Lucian yumruğunu masaya öyle bir indirdi ki çay fincanı paramparça oldu."Canlı biri nasıl böyle iz bırakmadan yok olabilir?"İşte o an, yıldönümü gecemizde ona sorduğum o soruyu hatırladı. O gece bana ihanet ederse bir daha asla bulamayacağına yemin etmişti.Şimdi kendi sözleri ona dönmüş, acımasız ve kendiliğinden gerçekleşen bir kehânete dönüşmüştü.Aklına aniden gitmede