Share

Bölüm 3

Author: Bagel
Lucian'ın konvoyunu şehrin doğu yakasındaki özel bir kulübe kadar takip ettim. Burası yalnızca Marino Ailesi'nin üyelerine ve özel konuklarına açıktı. Girişte nöbet tutan korumalar arabamı tanıyınca saygıyla başlarını eğdiler. Hiçbiri, gecenin bu saatinde neden tek başıma geldiğimi sorgulamaya cesaret edemedi.

Kulübün girişini rahatça görebileceğim karanlık bir köşeye park ettim. Motoru kapattıktan sonra camı biraz araladım ve sessizce beklemeye başladım. Lucian'ın aracı girişte durdu. Kapı henüz tam açılmadan, daracık kırmızı bir elbise ve ince topuklu ayakkabılar içindeki Sophia koşarak dışarı çıktı. Onu gördüğüm anda nefesim kesildi.

Öz kız kardeşim, şımarık bir kedi gibi kendini Lucian'ın kollarına attı.

"Sevgilim," diye sızlandı, boynuna sarılırken. "O drone gösterisini gördüğümde kıskançlıktan deliye döndüm."

Lucian, Sophia'nın beline kolunu doladı. Diğer eliyle sırtını okşarken sesinde bana karşı kullandığı o tanıdık şefkat vardı. "Birkaç gün önce doğum günün için yaptırdığım havai fişek gösterisi yetmedi mi? Ne kadar açgözlü bir küçük kanaryasın sen."

Sophia memnuniyetsizce dudaklarını büktü. "Ama onunki daha güzeldi."

"Seni aptal kız." Lucian parmaklarıyla çenesini tutup yüzünü kendine kaldırdı. "İstediğin her şeye sahip olacaksın. Sadece şimdi sırası değil."

Sesi biraz daha alçaldı. "Sana söz verdim. Uslu durur ve Nora'nın küçük sırrımızı öğrenmesine izin vermezsen, bir gün onun sahip olduğu her şey senin olacak. Gücü de, statüsü de." Lucian'ın parmakları Sophia'nın çıplak omzunda gezinirken gözleri tehlikeli bir karanlıkla parladı. "Günü geldiğinde Marino Ailesi'nin Patroniçesi sen olacaksın."

O sözleri duyduğum anda göğsüme keskin bir acı saplandı. Sanki binlerce hançer aynı anda kalbimi delip geçmişti. Demek mesele yalnızca bir ilişki değildi. Lucian, bana ait olan her şeyi Sophia'ya vermeye hazırlanıyordu. Evliliğimi… Unvanımı… Marino Ailesi içindeki yerimi… Belki de hayatımı.

Gözlerimin önünde birkaç gün önce şehrin batı yakasını aydınlatan o görkemli havai fişekler canlandı. O gece Lucian, Aile'ye ihanet eden bir adamla "ilgilenmesi" gerektiğini söylemişti. Sabaha kadar eve dönmeyince ona bir şey olduğunu düşünmüş, korkudan gözümü bile kırpamamıştım. Defalarca adamlarını aradım, telefonun başında sabaha kadar onu bekledim. Meğer hiçbir tehlikede değilmiş. Ben malikanede başına kötü bir şey geldiğini düşünerek titrerken o, kız kardeşimin doğum gününü kutluyormuş. Sonra da geceyi onun yatağında geçirmişti.

Ne kadar gülünçtü. Marino Ailesi'nin kudretli Patroniçesi olduğumu sanıyordum. Oysa bu oyundaki en büyük aptal bendim.

Sophia cilveli bir ses çıkararak işaret parmağını Lucian'ın sert göğsünde gezdirdi. "Biraz kıskanmaya bile hakkım yok mu, benim patronum?"

Lucian çaresiz kalmış gibi güldü. "Seninle ne yapacağım ben? Ne de olsa benim şımarık bebeğimsin." Sophia'nın belini daha sıkı kavrayarak onu kendine çekti. "Ama bu gece senin için özel bir sürprizim var."

Sophia parmaklarının ucunda yükselip kulağına bir şeyler fısıldadı. Kravatını parmağına dolayarak Lucian'ı kendine doğru çekti. Ne söylediğini duyamadım ama Lucian'ın gözlerinde bir anda alevlenen arzuyu görmek için sözlerini duymama gerek yoktu.

"Öyle mi?" diye sordu boğuk bir sesle. "O halde ne bekliyorsun? Söyle bana."

Sophia başını iki yana salladı, dudaklarında baştan çıkarıcı bir gülümseme vardı. "Yukarı çıkınca öğrenirsin." Elini Lucian'ın kravatından aşağı doğru kaydırdı. "Hediyeni bizzat kendin açman gerekecek."

Lucian'ın sabrı o anda tükendi. Sophia'yı kollarına aldığı gibi kulübün girişine doğru yürümeye başladı. Sophia şaşkınlıkla çığlık atıp boynuna sarıldı. Söylemek üzere olduğu diğer sözler, Lucian'ın dudaklarının altında kayboldu. Onu herkesin gözü önünde öpüyordu, saklanmaya bile ihtiyaç duymuyordu.

Kulübün çalışanları başlarını öne eğerek onlar için yolu açtı. Lucian, Sophia'yı kucağından indirmeden asansöre girdi. Kapılar kapanmadan hemen önce kız kardeşimin yüzündeki zafer dolu gülümsemeyi gördüm. Ardından asansör, onları en üst kattaki kral dairesine götürmek üzere yükselmeye başladı.

Ben ise arabamın içinde kıpırdamadan oturuyordum. Bakışlarım, kat numaralarını gösteren ışıklara takılı kalmıştı. Yedi yıllık evliliğimiz… Lucian için gerçekten hiçbir şey ifade etmiyordu.

Gerçeği zaten biliyordum. Onun sesini duymuştum, Sophia'nın parfümünü çalışma odasında koklamıştım, Lucian'ın telefonunda kız kardeşimin adını görmüştüm. Yine de ikisini kendi gözlerimle görmek, kalbime saplanan bir bıçak kadar acı veriyordu. Bütün gece tutmaya çalıştığım gözyaşları sonunda gözlerimden taştı, sessizce yanaklarımdan süzülürken onları silmeye bile çalışmadım.

Evlendiğimiz ilk geceyi hatırladım. Lucian ellerimi avuçlarının arasına almış ve Marino Ailesi'nin onuru üzerine yemin etmişti. Her evlilik yıl dönümümüzde bütün gününü yalnızca benimle geçireceğini söylemişti. Ne kadar önemli bir iş çıkarsa çıksın, kim karşısına dikilirse dikilsin, o günün yalnızca bize ait olacağına söz vermişti. Şimdiyse Sophia'nın gönderdiği tek bir mesaj, kutsal dediği bütün yeminleri unutmasına yetmişti.

Beni seçmemişti. Aslında belki de çok uzun zamandır seçmiyordu. Bunu ancak şimdi kabullenebiliyorum. Kaybetmiştim. Hayır… Belki de hiç benim olmayan bir adamı kaybettiğimi sanıyorum.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. İçimde kopan fırtınayı yavaş yavaş bastırmaya çalıştım. Yalnızca üç gün daha dayanmalıyım. Üç gün sonra bu evlilikten de Marino Ailesi'nden de Lucian'dan da kurtulacaktım. O zaman canımı bir daha asla yakamayacaktı.

Malikaneye döndüğümde saat gece ikiyi geçmişti. Ana yatak odasına gitmek istemedim; Lucian'ın kokusuna sinmiş çarşaflarda uyuma düşüncesi bile midemi bulandırıyordu. Koridorun sonundaki misafir odalarından birine girdim, kapıyı içeriden kilitledikten sonra yatağa uzandım. Uyumadım. Karanlıkta tavana bakarak sessizce bekledim.

Saat üç buçuğa doğru dışarıdan araç sesleri geldi. Lucian sonunda dönmüştü. Bir süre sonra ana yatak odasının kapısının hızla açıldığını duydum.

"Eleonora?"

Cevap alamayınca sesi yükseldi. "Nora!"

Ayak sesleri koridorda yankılanırken sesindeki endişe giderek paniğe dönüşüyordu. "Eleonora!" Ardından bütün malikaneyi sarsan öfkeli kükremesi duyuldu. "Lanet olası işe yaramazlar! Patroniçe'yi nasıl kaybedersiniz?"

Kâhyanın titrek sesi koridorun diğer ucundan geldi. "Patron, Patroniçe'nin arabası garajda değil. Belki biraz hava almak için dışarı çıkmıştır."

"Belki mi?" Lucian'ın sesi o kadar soğuktu ki kapalı kapının ardından bile ürperdim. "Onu bulun! Bütün adamları harekete geçirin!" Kısa bir sessizliğin ardından öfkeyle bağırdı: "Gerekirse bu şehri taş taş sökün ama karımı bana bulun!"

Kapılar birbiri ardına açılmaya başladı. Lucian oda oda beni arıyordu, ayak sesleri giderek yaklaştı. Birkaç saniye sonra misafir odasının kapı kolu sertçe aşağı indi. Kapı kilitli olmasına rağmen tek darbede açıldı.

Hemen gözlerimi ovuşturup yeni uyanmış gibi doğruldum. Lucian kapının önünde durmuş, ağır ağır nefes alıyordu. Üzerindeki gömleğin ilk birkaç düğmesi açıktı, saçları dağılmış, gözleri öfkeden kıpkırmızı olmuştu. Ancak beni yatakta gördüğü anda yüzündeki bütün öfke kayboldu, yerini saf bir korku aldı. Sanki az önce hayatındaki en değerli şeyi sonsuza dek kaybettiğine inanmış gibiydi.

"Tanrım…" Bir anda yanıma geldi. "Nora, ödümü kopardın." Dizlerinin üzerine çöküp elleriyle yüzümü tuttu. Beni gerçekten burada bulduğundan emin olmaya çalışıyormuş gibi gözlerini yüzümde gezdirdi. "Döndüğünü neden kimseye söylemedin? Seni bulamadığımda neler hissettiğimi biliyor musun?"

Beni aniden kollarına çekti. "Az kalsın bütün şehri kana bulayacaktım." Bedeni hafifçe titriyordu. Bu korkusu sahte değildi.

İşte anlayamadığım şey de buydu. Beni kaybetme düşüncesi onu deliliğin eşiğine getiriyordu ama başka bir kadının yatağına girmekten de çekinmiyordu. Hem de o kadın benim öz kız kardeşimdi.

"Uyuyamadım," dedim sakince. "Seni rahatsız etmemek için başka bir odaya geçtim." Elimi kaldırıp sırtını teselli edercesine okşadım. "Neden bu kadar endişelendin?"

"Hiçbir şey." Lucian yüzünü saçlarıma gömdü ve başımın üstünü öptü. "Sadece seni hiçbir yerde bulamayınca aklımı kaybettim."

Sesinde hâlâ geçmeyen bir korku vardı. Beni gerçekten önemseseydin başka bir kadına dokunmazdın, Lucian. Hele öz kız kardeşime asla dokunmazdın.

"Kendimi pek iyi hissetmiyordum, bu yüzden biraz dinlenmek için erken döndüm. Sana haber vermeyi unutmuşum." Yalan dudaklarımdan hiç zorlanmadan döküldü. Yıllarca onun yalanlarının içinde yaşadıktan sonra ben de kusursuz bir yalancıya dönüşmüştüm.

Lucian'ın yüzüne derin bir rahatlama yayıldı. Ayakkabılarını bile çıkarmadan yanıma uzandı, kollarını belime dolayarak beni göğsüne bastırdı; sanki bir an gevşese ortadan kaybolacakmışım gibi sıkı sıkı tutuyordu. "Bunu bana bir daha asla yapma," diye fısıldadı. "Seni bulamazsam çıldırırım." Parmakları saçlarımın arasından geçti. "Senin için her şeyi yapabileceğimi biliyorsun."

Gözlerimi kapattım. Karanlıkta dudaklarımda buz gibi bir gülümseme belirdi. Her şeyi… Sadık kalmak dışında.

Ertesi sabah erkenden kalktım. Zarif, siyah kadifeden yapılmış bir hediye kutusu seçtim; içine önce Marino Ailesi'nin Patroniçesi olduğumu simgeleyen mühür yüzüğünü, ardından gece boyunca hazırlayıp imzaladığım boşanma belgelerini yerleştirdim. Yedi yıllık evliliğimizin sonu, birkaç sayfalık kâğıda sığmıştı. Kutuyu kapatıp altın rengi bir kurdeleyle bağladıktan sonra Lucian'ın yanına gittim.

"Lucian, bu evlilik yıl dönümü hediyen." Kutuyu ona uzattım.

Gözleri şaşkınlıkla parladı. İki eliyle alırken yüzünde bir çocuğu andıran merak vardı. "Benim için mi?"

"Evet."

Kurdeleyi hemen çözmeye hazırlanırken elimi kutunun üzerine koydum. "Şimdi açma."

Lucian kaşlarını kaldırdı. "Neden?"

"İki gün bekle," dedim, yüzüme tatlı bir gülümseme yerleştirerek. "Böylece sürprizin etkisi daha büyük olur."

Birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra hiçbir şeyden şüphelenmeden itaatkâr biçimde başını salladı. "Pekâlâ. Kraliçem nasıl isterse." Kutuyu büyük bir özenle çalışma odasındaki kasasına götürüp yerleştirdi. Ardından yanıma dönerek beni belimden sardı. "Eminim hediyene bayılacağım."

Gözlerinin içine baktım. "Bundan hiç şüphem yok."

İki gün sonra Eleonora Vettori, Lucian Marino'nun dünyasından tamamen silinmiş olacaktı. O kutuyu açtığında ise geriye yalnızca aile yüzüğü ve imzaladığım boşanma belgeleri kalacaktı. Bu hediye, ona söyleyemediğim her şeyi anlatacaktı.

Tam o sırada malikanenin kapı zili çaldı. Bir hizmetkâr gidip kapıyı açtı, birkaç saniye sonra giriş holünden yükselen hıçkırıklar duyuldu.

Başımı çevirdiğimde kapıda Sophia'yı gördüm. Saçları darmadağınıktı, makyajı gözyaşlarıyla yüzüne akmış, kırmızıya dönen gözleri şişmişti.

Dün gece zaferle gülümseyen o baştan çıkarıcı kadından eser yoktu.

Şimdi kapımızda durmuş, acınacak halde ağlıyordu.
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 8

    Laboratuvar direktörü Lucian'ı masanın başına oturttu ve onu "hayırsever yatırımcı" olarak herkese tanıttı.Ancak o an öğrendim. Bu Mafya Patron'u, Aile'nin yasa dışı varlıklarının neredeyse yarısını aklamış ve tamamını bizim tıbbi araştırma projemize aktarmıştı.Tek bir amaç için: bu ultra gizli programa girebilmek.Kendimi sakin kalmaya zorladım, yüzümde boş bir ifadeyle ekrana bakıyordum."Bay Marino, araştırma projemize tarihinin en büyük tek seferlik bağışını yaptı."Salonu sıcak bir alkış tufanı kapladı. Meslektaşlarım bu devasa sermaye akışından dolayı heyecandan havalara uçuyordu."Onun sağladığı finansman, kanser tedavisindeki dönüm noktalarımızı önemli ölçüde hızlandıracak.""Umarım bu akşamki hoş geldin yemeğine herkes katılır."O akşam saat sekizde yemeğe katılmaktan başka çarem yoktu.Sade bir beyaz gömlek, siyah bir pantolon. Saçlarımı basit bir at kuyruğu yaptım. Gece elbiseleri içindeki diğer kadınların yanında tam bir tezat oluşturuyordum ve bunun umurumda olmadığını s

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 7

    Sophia, Lucian'ın bu kadar acımasız olabileceğini hiç düşünmemişti. Yalvarışları giderek daha da çılgınlaşıyor, sesi keskin bir çığlığa dönüşüyordu.Ama Lucian ona tek bir bakış bile atmadı.Ailesine ihanet eden o kadının işini bitirdikten sonra Lucian, tüm enerjisini yeniden tek bir şeye adadı: beni bulmaya.Ne FBI'daki adamlarını devreye sokması ne de Doğu Yakası'nın tüm yeraltı istihbarat ağını harekete geçirmesi işe yaradı; hakkımda tek bir iz bile bulunamadı.Federal hükümetteki bağlantıları bile aynı şeyi söylüyordu: Adıma hiçbir kayıt yoktu.Sanki biri beni bu dünyadan tamamen silip atmış gibiydi."İmkânsız!"Lucian yumruğunu masaya öyle bir indirdi ki çay fincanı paramparça oldu."Canlı biri nasıl böyle iz bırakmadan yok olabilir?"İşte o an, yıldönümü gecemizde ona sorduğum o soruyu hatırladı. O gece bana ihanet ederse bir daha asla bulamayacağına yemin etmişti.Şimdi kendi sözleri ona dönmüş, acımasız ve kendiliğinden gerçekleşen bir kehânete dönüşmüştü.Aklına aniden gitmede

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 6

    Sonradan öğrendiğime göre, Sophia'nın o kibirli mesajı Lucian'ın her şeyi anlamasına yetmişti. Ondan uzaklaşmamın sebebinin, Sophia'nın gönderdiği fotoğraflar ve o küstah sözler olduğunu nihayet fark etmişti.Bu gerçek, Lucian'ın içinde bir yanardağ gibi patlayan korkunç bir öfkeye dönüşmüştü.Tek pişmanlığım, sonrasında yaşananlara kendi gözlerimle tanık olamamaktı. Ancak aradan zaman geçtikten sonra, farklı kanallardan ulaştığım bilgiler sayesinde o kanlı gecede neler yaşandığını parça parça öğrendim.Söylenenlere göre Lucian, Sophia'nın kaldığı gizli malikaneye adeta bir deli gibi sürmüştü. Sophia kapıyı açıp onu karşısında gördüğünde, beni sonunda hayatından tamamen çıkardığını sanmış ve yüzü sevinçten aydınlanmıştı. Belli ki kendisini çoktan Marino Ailesi'nin yeni Patroniçe'si olarak görmeye başlamıştı."Lucian, beni eve götürmeye mi geldin?" diye sordu heyecanla. "Hemen eşyalarımı toplayayım. Bensiz ve bebeğimiz olmadan yapamayacağını biliyordum."Sözlerini henüz bitirmişti ki Lu

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 5

    Bir saniye sonra telefonum çılgınca titremeye başladı.Ekranda "Lucian" adı parlıyordu.Telefonu tamamen kapattım.En yüksek seviye güvenlik protokolünü kabul ettiğim için geçmişimle tüm bağlarımı koparmam gerekiyordu.Araç, tanıdık sokaklardan geçiyordu.Bu şehrin her karış toprağı Marino bölgesiydi ve Lucian'la olan anılarımı barındırıyordu.Ama artık hiçbirinin benimle ilgisi yoktu.Telefonumdan SIM kartı çıkardım ve hiç düşünmeden pencereden dışarı fırlattım.***"Lanet olsun!"Aynı anda Lucian, Sophia'nın çığlığını duymazdan gelerek kalabalığı yarıp geçti ve az önce aracın durduğu yere doğru atıldı.Ancak araç çoktan trafiğin içinde kaybolmuş, geride sadece egzoz kokusu bırakmıştı."Lucian, ne oldu?" Sophia kolunu tuttu. "Bir şey mi oldu?""Bir şey yok. Gidelim."Kendini sakinleşmeye zorladı ve arabaya bindi.Fakat içindeki huzursuzluk düğümü giderek sıkılaşıyordu.Nora'nın orada ne işi vardı? Malikanede olması gerekmiyor muydu?Ve kavşakta gözlerinde gördüğü o bakış... Onu dehşet

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 4

    Lucian'ın yüzü Sophia'yı gördüğü anda karardı. Bir hamlede bileğini kavradı ve onu arka bahçeye sürükledi."Aklını mı kaçırdın sen?" diye hırladı. "Buraya bir daha asla gelmemeni söylemiştim! Kız kardeşin bir şey öğrenirse başımıza neler geleceğini biliyorsun!"Sessizce ikinci kata çıktım. Arka bahçenin tamamını gören pencereye yaklaşıp perdenin arkasına saklandım. Lucian öfkeden kudurmuş bir canavara benziyordu. Sophia'nın bileğini bıraktığı gibi onu sertçe kendinden uzaklaştırdı."Bütün Aile'yi yerle bir etmeye mi çalışıyorsun?"Sophia onun öfkesi karşısında korkuyla titriyordu, elleri öylesine sarsılıyordu ki çantasını açmakta bile zorlandı. Sonunda içinden katlanmış bir hastane raporu çıkarıp Lucian'a uzattı. Aramızdaki mesafeye rağmen söylediklerini belli belirsiz duyabiliyordum."Buraya gelmemem gerektiğini biliyorum," dedi ağlayarak. "Ama başka ne yapacağımı bilemedim."Bir an duraksadı, titreyen eliyle karnını tuttu."Ben hamileyim, Lucian."O iki kelimeyle birlikte dünya başı

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 3

    Lucian'ın konvoyunu şehrin doğu yakasındaki özel bir kulübe kadar takip ettim. Burası yalnızca Marino Ailesi'nin üyelerine ve özel konuklarına açıktı. Girişte nöbet tutan korumalar arabamı tanıyınca saygıyla başlarını eğdiler. Hiçbiri, gecenin bu saatinde neden tek başıma geldiğimi sorgulamaya cesaret edemedi.Kulübün girişini rahatça görebileceğim karanlık bir köşeye park ettim. Motoru kapattıktan sonra camı biraz araladım ve sessizce beklemeye başladım. Lucian'ın aracı girişte durdu. Kapı henüz tam açılmadan, daracık kırmızı bir elbise ve ince topuklu ayakkabılar içindeki Sophia koşarak dışarı çıktı. Onu gördüğüm anda nefesim kesildi.Öz kız kardeşim, şımarık bir kedi gibi kendini Lucian'ın kollarına attı."Sevgilim," diye sızlandı, boynuna sarılırken. "O drone gösterisini gördüğümde kıskançlıktan deliye döndüm."Lucian, Sophia'nın beline kolunu doladı. Diğer eliyle sırtını okşarken sesinde bana karşı kullandığı o tanıdık şefkat vardı. "Birkaç gün önce doğum günün için yaptırdığım ha

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status