Bölüm 2

Arkamı döndüğümde Lucian'ın kuşkuyla daralmış koyu yeşil gözleriyle karşılaştım.

Kalbim bir an teklese de yüzümde hiçbir şey belli etmedim. Yıllardır kusursuzlaştırdığım o yumuşak gülümsemeyi dudaklarıma yerleştirdim.

"Önemli bir şey değil," dedim sakince. "Bir arkadaşımla Batı Yakası'ndaki ailelerden biri hakkında konuşuyorduk. Patronu karısını aldatmış. Kadın da şimdi boşanıp servetten payını almak istiyormuş."

Madem rol yapmayı bu kadar seviyordu, ben de oyununa ayak uyduracaktım.

Lucian'ın bakışları daha da keskinleşti. En ufak bir açık yakalamaya çalışırcasına yüzümün her çizgisini dikkatle inceledi.

Fakat şüphelerini doğrulayacak hiçbir şey bulamayınca gergin omuzları yavaşça gevşedi.

Yara izleriyle kaplı iri eli belime yerleşti. Beni kendine çekerek şakağıma hafif bir öpücük kondurdu.

"Ne aptal bir adammış," dedi küçümseyerek. "Bir adamın kadınına ihanet etmesi, kendi tahtına ihanet etmesinden farksızdır."

Ardından gözlerimin içine baktı.

"Merak etme, kraliçem. Bizim Ailemizde böyle bir şey asla yaşanmaz."

Uçurum kadar derin gözlerine bakıp belli belirsiz gülümsedim.

"Ya yaşansaydı?"

Kaşlarının hafifçe çatıldığını görünce devam ettim:

"Diyelim ki bir gün sen—"

"Eleonora."

Lucian sözümü sertçe kesti.

"Öyle bir ihtimal yok."

Sesi son derece kararlıydı. Sanki dün başka bir kadını kollarına alan adam o değilmiş gibi…

"Ben, Lucian Marino, Marino Ailesi'nin onuru ve damarlarımda taşıdığım kan üzerine yemin ediyorum." Bakışlarını gözlerimden ayırmadan her kelimenin üzerine basa basa konuştu. "Sana asla ihanet etmeyeceğim."

Dudaklarımdaki gülümseme zerre kadar bozulmadı.

"Elbette," dedim yumuşakça. "Sadece varsayımsal bir soru sormuştum."

Lucian birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra hafif kirli sakalını yanağıma sürterek beni daha sıkı kucakladı.

Her şey o kadar tuhaftı ki…

Bir yandan kız kardeşimle gizlice birlikte oluyor, diğer yandan bana karşı insanı boğacak kadar yoğun bir sahiplenme sergiliyordu.

"Sana ihanet edersem," diye fısıldadı, "cezam seni bir daha asla bulamamak olsun."

Dudakları kulağıma yaklaşırken sesi daha da alçaldı.

"Sen benim hayatımsın, Eleonora. Sen olmadan yaşayacağıma cehenneme gitmeyi tercih ederim."

Hiçbir şey söylemedim.

Sadece usulca kıvrılıp kollarından kurtuldum.

Üç gün sonra, bir zamanlar sığınmak için can attığım bu kolları sonsuza dek terk edecektim.

Lucian…

Az önce kendi cezanı kendin seçtin.

Ve verdiğin o hüküm çok yakında gerçeğe dönüşecek.

Lucian yeniden konuşmak üzereydi ki arkamızdan gelen bir ses sözünü kesti.

"Patron, her şey hazır."

Lucian başıyla onayladı. Dudaklarında gizemli bir gülümseme belirirken elimi tuttu ve beni terasın kenarına götürdü.

Ardından avuçlarını gözlerimin üzerine kapattı.

"Bebeğim," diye fısıldadı kulağıma, "senin için özel bir sürprizim var."

Sıcak nefesi tenime değerken geri saymaya başladı.

"Beş…"

"Dört…"

"Üç…"

"İki…"

"Bir…"

Ellerini gözlerimden çektiği anda karşımdaki manzara nefesimi kesti.

Lucian bütün özel limanı yalnızca bu gece için kapatmıştı. Yüzlerce drone, gece gökyüzünde kusursuz bir uyumla süzülüp parıldıyordu.

Önce gökyüzüne devasa bir taç çizdiler.

Ardından ışıklar dağılıp yeniden birleşti.

Bu kez adımı oluşturdular.

ELEONORA

Lucian arkamdan yaklaşıp kollarını belime doladı. Çenesini omzuma yasladığında sesi her zamanki kadar yumuşaktı.

"Tatlım, bugün evliliğimizin yedinci yılı."

Beni kendine biraz daha çekti.

"Ama seninle geçirdiğim her gün, seni ilk gördüğüm gün kadar güzel. Hatta ondan bile daha güzel."

Geceyi aydınlatan ismimi seyrederken bütün bunlar başka birinin hayatına aitmiş gibi hissettim.

Yedi yıl…

Vettori Ailesi'nin dünyadan habersiz prensesiyken Marino Ailesi'nin Patroniçesi olmuştum.

Yedi yıl içinde öylesine değişmiştim ki aynaya baktığımda bazen kendimi bile tanıyamıyordum.

Bir zamanlar sonsuz sandığım aşk ihanete dönüşmüştü.

Kutsal bildiğim yeminlerse birer yalandan ibaretti.

Lucian beni omuzlarımdan tutup kendine çevirdi. Koyu yeşil gözleri, sanki içimdeki bütün buzları eritebilirmiş gibi yüzüme kilitlendi.

"Yedi yıldır sana yalnızca en iyisini vermek istedim," dedi. "Çünkü sen her şeyin en iyisini hak ediyorsun."

Yavaşça eğildi.

Dudakları dudaklarıma yaklaşırken dün çalışma odasının önünde duyduğum sesler yeniden kulaklarımda yankılandı.

Lucian'ın boğuk nefesi…

Sophia'nın bastırmaya çalıştığı iniltiler…

Eğer onları duymamış olsaydım, bu Oscar'lık performansa belki de ömrümün sonuna kadar inanırdım.

Dudaklarımızın arasında yalnızca birkaç santim kalmıştı ki Lucian'ın telefonu titredi.

Yüzünden son derece tanıdık bir öfke geçti. Büyülü anın bölünmesine tahammül edememiş gibi çenesini sıktı.

İçimden sessizce rahat bir nefes aldım.

Güzel.

En azından onu öpmemek için başka bir bahane bulmak zorunda kalmayacaktım.

"Lanet olsun," diye homurdandı Lucian. "Bu gece kimsenin bizi rahatsız etmemesi için kesin emir vermiştim."

Telefonunu cebinden çıkarırken sesi soğudu.

"Bakalım hangi aptal emrime karşı gelmeye cüret etmiş?"

Fakat ekrandaki ismi gördüğü anda yüz ifadesi değişti.

Öfkesi bir anda kayboldu.

Yerini belli belirsiz bir paniğe bıraktı.

Ekrana yalnızca bir anlığına göz atmıştım ama o kadarı bile yetmişti.

Arayan kişinin adı telefonunda şöyle kayıtlıydı:

Küçük Kanaryam

Sophia…

Başka kim olabilirdi ki?

Lucian boğazını temizledi. Uzun parmakları ekranın üzerinde hızla hareket ederken telefonu fark ettirmeden benden uzağa çevirdi.

Ama çok geçti.

Gözlerinde bir an parlayıp kaybolan o paniği de gördüm.

Ardından gelen bastırılamaz arzuyu da…

Beklediğim gibi birkaç saniye sonra bana döndü. Yüzüne kusursuz bir mahcubiyet ifadesi yerleştirmişti.

Tırnaklarım avuçlarıma batana kadar ellerimi sıktım.

Yine de sesim son derece sakindi.

"Bir sorun mu var?"

Gerçeği zaten biliyordum.

Her şey gün gibi ortadaydı.

Buna rağmen kalbimin aptal bir köşesi hâlâ son bir umut taşıyor.

Belki bu kez beni seçer.

Belki aramayı görmezden gelir, telefonunu kapatır ve yanımda kalırdı.

Lucian ekranı kilitleyip telefonu cebine koydu.

"Acil ilgilenmem gereken bir Aile meselesi çıktı," dedi. Gözleri özür diler gibi yüzümde dolaştı. "Sevgilim, bir süreliğine gitmem gerekebilir."

"Şimdi mi?"

Küçük bir kelimeydi.

Ama o tek kelimeyi söylemek bile boğazımı yaktı.

"Özür dilerim." Lucian alnıma uzun bir öpücük bıraktı. "Bu gecenin bizim için ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Ama gerçekten bekleyemeyecek bir mesele."

Beni teselli edercesine saçlarımı okşadı.

"Sen odana dönüp dinlen. İşimi bitirir bitirmez yanına geleceğim."

Gözlerinin içine baktım.

En ufak bir tereddüt yoktu.

Kararını çoktan vermişti.

Yedi yıllık evlilik yıl dönümümüzde bile Sophia'nın tek bir telefonu, beni geride bırakmasına yetmişti.

"Anlıyorum," dedim ve itaatkâr bir eş gibi başımı salladım. "Aile işi her şeyden önce gelir."

Cevabımı duyduğu anda Lucian'ın gözle görülür biçimde rahatladığını fark ettim.

Beni aceleyle kucakladı.

"İşte benim anlayışlı kraliçem."

Sonra arkasını dönüp hızla uzaklaştı.

Terasta tek başıma durarak araç konvoyunun malikanenin devasa demir kapılarından çıkışını izledim.

Kırmızı arka farlar gecenin karanlığında giderek küçüldü.

Tamamen gözden kaybolduklarında yüzümdeki gülümseme de silindi.

Yavaşça arkamı döndüm ve otoparka doğru yürüdüm.

Lucian'ın ilgilenmesi gereken bu "Aile meselesi" gerçekten bu kadar acilse ne olduğunu kendi gözlerimle görmeliydim.

Arabama bindim.

Motoru çalıştırdım ama farları hemen yakmadım. Konvoyun yeterince uzaklaşmasını bekledikten sonra malikaneden çıktım.

Lucian'ın araçlarıyla arama güvenli bir mesafe koyarak onları gecenin karanlığında sessizce takip etmeye başladım.

Bu gece gerçeğin tamamını öğrenecektim.

Ne kadar çirkin olursa olsun…