Share

Bölüm 4

Author: Bagel
Lucian'ın yüzü Sophia'yı gördüğü anda karardı. Bir hamlede bileğini kavradı ve onu arka bahçeye sürükledi.

"Aklını mı kaçırdın sen?" diye hırladı.

"Buraya bir daha asla gelmemeni söylemiştim! Kız kardeşin bir şey öğrenirse başımıza neler geleceğini biliyorsun!"

Sessizce ikinci kata çıktım. Arka bahçenin tamamını gören pencereye yaklaşıp perdenin arkasına saklandım. Lucian öfkeden kudurmuş bir canavara benziyordu. Sophia'nın bileğini bıraktığı gibi onu sertçe kendinden uzaklaştırdı.

"Bütün Aile'yi yerle bir etmeye mi çalışıyorsun?"

Sophia onun öfkesi karşısında korkuyla titriyordu, elleri öylesine sarsılıyordu ki çantasını açmakta bile zorlandı. Sonunda içinden katlanmış bir hastane raporu çıkarıp Lucian'a uzattı. Aramızdaki mesafeye rağmen söylediklerini belli belirsiz duyabiliyordum.

"Buraya gelmemem gerektiğini biliyorum," dedi ağlayarak. "Ama başka ne yapacağımı bilemedim."

Bir an duraksadı, titreyen eliyle karnını tuttu.

"Ben hamileyim, Lucian."

O iki kelimeyle birlikte dünya başıma yıkıldı.

Sophia gözyaşlarını silmeye çalışarak devam etti:

"Doktor, dün gece fazla zorlandığım için kanama olduğunu söyledi. Dokuz haftalık hamileyim. Bundan sonra gebeliğim yüksek riskli sayılacakmış."

Lucian taş kesilmiş gibi ona bakıyordu. Sophia'nın sesi hıçkırıklarının arasında daha da kırılganlaştı.

"Sana sorun çıkarmamam gerektiğini biliyorum. Ama korkuyorum. Ya bebeğe bir şey olursa?"

Elini karnının üzerine bastırdı.

"O senin ilk varisin, Lucian. Marino soyunun geleceği."

Bu sözler üzerime yıldırım gibi düştü. Göğsümün ortasında kocaman bir delik açılmış sanki. Her nefeste biraz daha kanayan, kapanması imkânsız bir yara… Sophia da Lucian'ın çocuğuna hamileydi. Elim farkında olmadan kendi karnıma gitti. Orada, kimsenin henüz bilmediği başka bir Marino bebeği vardı.

Lucian'la evliliğimizin ilk yıllarında çocuk konusunu nasıl konuştuğumuzu hatırladım. O zaman bana, çok erken çocuk sahibi olmanın aramızdaki bağı değiştirmesinden korktuğunu söylemişti.

"Bizim aşkımız yalnızca bize ait kalsın," demişti. "Aramıza hiçbir şey girmesin. Birkaç yıl daha sadece sen ve ben olalım."

Sözde aşkına ve sadakatine öylesine körü körüne inanmıştım ki o günden beri düzenli olarak doğum kontrol hapı kullanmıştım. Şimdi gerçeği anlıyordum. Mesele çocuk sahibi olmak için erken olması değildi. Lucian yalnızca benimle çocuk sahibi olmak istememişti. Başka bir kadının, üstelik kız kardeşimin, onun çocuğunu taşıdığı haberini duyunca bütün endişeleri bir anda ortadan kaybolmuştu.

"Hâlâ çok erken," dedi Lucian sonunda, sesi az önceki öfkesinden eser kalmayacak kadar yumuşamıştı. "Dokuz haftalık bir gebelikte çok daha dikkatli olmalısın. Marino Ailesi'nin varisine hiçbir şey olmasına izin veremeyiz."

Sophia'nın yüzünde belli belirsiz bir zafer ifadesi belirdi. Lucian hastane raporunu alarak hızla gözden geçirdi.

"Şimdilik arabada bekle. Aile'nin en iyi özel doktorunu arayacağım. Seni hemen muayene edecek."

Sophia'nın gözyaşlarının yerini mutlu bir gülümseme aldı. Parmaklarının ucunda yükselip onu öpmeye çalıştı. Lucian'ın gözleri bir anda arzuyla koyulaştı ama son anda başını hafifçe yana çevirerek dudaklarından kaçındı.

"Marino malikanesindeyiz," diye uyardı onu. "Daha dikkatli ol."

Bakışları Sophia'nın dudaklarına indi.

"Üstelik bundan sonra önceliğin rahmindeki çocuk olmalı."

Sophia ona biraz daha yaklaştığında dudaklarında çapkın bir gülümseme belirdi.

"Beni kışkırtma."

Ardından arkasını dönüp villaya doğru yürümeye başladı.

Ben de hızla pencereden uzaklaştım. Odama dönüp kahvaltı masasındaki yerime oturdum, ellerimi kucağımda birleştirirken yüzüme her zamanki sakin ifadeyi yerleştirdim. Dokuz hafta… Tarih, Lucian'ın ilk kez bütün gece eve dönmediği zamana denk geliyordu. O gece defalarca aramış ama telefonuna ulaşamamıştım. Başına kötü bir şey geldiğini düşünerek sabaha kadar ağlamıştım. Meğer o sırada Sophia'nın yanındaymış.

Avucumu yavaşça kendi karnımın üzerine koydum. İçimde büyüyen küçük hayatı düşününce kalbimde sevinç yerine yalnızca derin bir hüzün hissettim. Beni affet, bebeğim. Bu senin suçun değil. Her şey annenin suçu. Sana mutlu bir aile veremedim.

Çok geçmeden kapı açıldı ve Lucian içeri girdi. Yüzünde en ufak bir telaş belirtisi yoktu. Sanki birkaç dakika önce bahçede başka bir kadından çocuk sahibi olacağını öğrenen kişi o değilmiş gibi son derece sakindi.

"Nora," dedi, ceketinin düğmesini iliklerken. "Dışarı çıkıp ilgilenmem gereken bir mesele var."

Başımı kaldırıp ona baktım.

"Bir sorun mu oldu?"

"Romano Ailesi son günlerde şüpheli bazı hamleler yapıyor. Muhtemelen işlerimizi hedef alıyorlar." Gözlerini kırpmadan yalan söylüyordu. "Bununla bizzat ilgilenmem gerek. Sen uslu dur ve önümüzdeki birkaç gün beni malikanede bekle."

Anlayışlı bir eş gibi hafifçe başımı salladım.

"Elbette. Dikkatli ol."

Sakinliğimi görünce rahatladı, yanıma gelip alnıma hafif bir öpücük bıraktı.

"İşte benim güzel kraliçem."

Ardından hiç oyalanmadan odadan çıktı.

Bir an Sophia'nın doğmamış çocuğu için endişeleniyor, hemen ardından hiçbir şey olmamış gibi yanıma gelip alnımdan öpebiliyordu. İki hayat arasında gidip gelmek onun için nefes almak kadar kolaydı. Kapıdan kaybolan silüetini uzun süre izledim, sonra bakışlarım duvardaki takvime kaydı. Belki de bu, Lucian'ı bu hayatta son görüşümdü. Garip bir şekilde bu düşünce beni üzmüyordu, yalnızca içimde sessiz ve derin bir boşluk bırakıyordu.

O öğleden sonra telefonum aniden titredi. Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti. Mesajı açtığımda karşıma bir ultrason görüntüsü çıktı; siyah-beyaz görüntünün üzerinde Sophia'nın adı ve gebelik haftası açıkça yazıyordu. Henüz ekrandan gözlerimi ayırmamıştım ki ikinci bir fotoğraf geldi. Bu kez Lucian ve Sophia yan yanaydı. Sophia muayene yatağında uzanmıştı, Lucian ise elini onun henüz belli belirsiz şişen karnına koymuş, büyük bir şefkatle başını eğip orayı öpüyordu. Yüzündeki ifadeyi daha önce hiç görmemiştim. Öylesine nazik, öylesine özenli, öylesine mutluydu ki… Yedi yıl boyunca bana bakarken yüzünde hiç böyle bir ifade olmuş muydu?

Hatırlayamıyordum.

Numara kayıtlı değildi ama fotoğrafları kimin gönderdiği apaçık ortadaydı. Görünüşe göre Marino varisini taşımak, Sophia'ya Patroniçe'ye meydan okuyacak cesareti vermişti. Ne var ki bilmediği bir şey vardı: Bu fotoğraflar artık beni parçalayamazdı. Çünkü kalbim çoktan durgun, ölü bir denize dönüşmüştü. İçimde yanacak hiçbir şey kalmamıştı. Küle dönmüştüm ve gitmeye kararlıydım.

Sonraki iki gün boyunca Lucian'dan tek bir haber bile gelmedi. Ne aradı ne de mesaj attı. Muhtemelen Sophia'nın ve doğmamış "varisinin" başından bir an olsun ayrılmıyordu. Ben de bu sessizliği, malikanedeki bütün izlerimi silmek için kullandım.

Mücevherlerimin ve değerli antikaların büyük bir kısmını isimsiz olarak hayır kurumlarına bağışladım. Yanımda götürmek istemediğim mektupları, fotoğrafları ve kişisel eşyaları şöminede tek tek yaktım. Lucian'la çekilmiş düğün fotoğrafımız alevlerin arasında kıvrılıp karardı; bir zamanlar mutlulukla parlayan yüzüm önce küle, sonra hiçbir şeye dönüştü. Yanımda yalnızca yeni hayatımda gerçekten ihtiyacım olacak birkaç parça eşya bıraktım.

Gideceğim gün şafak sökmeden uyandım. Malikane sessizdi. Son eşyalarımı sade bir bavula yerleştirip fermuarını kapattım, laboratuvardan beni almaya gelecek aracı sessizce beklemeye başladım. Tam geliş saatini teyit etmek için akıl hocamı arayacaktım ki telefonum bir kez daha titredi. Yine aynı numaraydı, bu kez bir fotoğraf değil mesaj gelmişti.

"Abla, doktor bebeğin erkek olduğunu söyledi. Marino varisini ben taşıyorum."

Ardından ikinci mesaj düştü.

"Lucian, benim ve oğlumuz için her şeyi resmiyete dökeceğine söz verdi. Sen bir varis bile doğuramayan işe yaramaz bir kadınsın. Kendin için neyin iyi olduğunu biliyorsan Marino malikanesini kendi isteğinle terk edersin."

Mesajı birkaç saniye boyunca ifadesizce seyrettim. Sophia beni aşağılamak, canımı yakmak ve evimden kovmak istiyor. Oysa bilmeden tam da istediğim şeyi söylüyordu. Bu kez sessiz kalmadım, parmaklarımı ekranın üzerinde gezdirip kısa bir cevap yazdım:

"Tebrik ederim. Dileğin gerçekleşmek üzere."

Mesajı gönderdikten hemen sonra dışarıdan yaklaşan bir aracın sesi duyuldu. Perdeyi araladığımda siyah bir otomobilin malikanenin arka girişinde beklediğini gördüm. Vakit gelmişti. Bavulumu alarak son kez odanın içine baktım. Yedi yıldır evim sandığım bu yerde artık bana ait hiçbir şey kalmamıştı.

Arka kapıdan çıktım. Şoför bavulumu bagaja yerleştirirken ben arka koltuğa oturdum. Kapı kapandığında sanki geçmişimle arama kalın bir duvar örülmüş gibi hissettim. Araç hareket etti, Marino malikanesi dikiz aynasında giderek küçüldü. Başımı çevirip bir daha bakmadım.

St. Mary Katedrali'nin bulunduğu sokağa vardığımızda gökyüzü aniden karardı. Bir saniye sonra sağanak başladı. İri yağmur damlaları cama çarparak dışarıdaki dünyayı bulanık, renksiz bir tabloya dönüştürüyordu. Başımı pencereye yaslamış, yağmurun oluşturduğu izleri seyrederken tanıdık bir araç konvoyu gördüm. Kalbim bir anlığına durdu. Siyah otomobiller St. Mary Katedrali'nin önüne park edilmişti. Yedi yıl önce Lucian'la evlendiğimiz kilise… Bir zamanlar sonsuza dek birlikte kalacağımıza yemin ettiğimiz yer…

Tam o anda katedralin büyük ahşap kapıları açıldı. Lucian dışarı çıktı. Bir elinde siyah bir şemsiye tutuyor, diğer eliyle Sophia'nın elini sıkıca kavrıyordu. Sophia, yağmurlu havanın ortasında göz kamaştıracak kadar beyaz, bol kesimli bir hamile elbisesi giymişti. Uzaktan bakıldığında yeni evlenmiş bir çift ya da doğmamış çocukları için dua etmeye gelen mutlu bir aile gibiydiler. Lucian şemsiyeyi Sophia'ya doğru eğerek tek bir damlanın bile üzerine düşmesini engelledi.

Onu özenle arabaya bindirmeye hazırlanırken şiddetli bir rüzgâr esti. Yağmur perdesi bir anlığına aralandı. Lucian başını kaldırdı, bakışları yolun karşısındaki aracımıza takıldı. İki kat yağmurla kaplı camın ardından göz göze geldik. Üstelik bunu, yedi yıl önce yeminlerimize tanıklık eden o kutsal yerde yapmıştık.

Beni tanıdığı anda Lucian'ın bütün bedeni dondu. Koyu yeşil gözleri önce şaşkınlıkla, ardından kafa karışıklığı ve korkuyla büyüdü. Dudakları sessizce kıpırdadı. Adımı söylediğini biliyordum.

"Eleonora…"

Bir adım öne çıktı.

Fakat ben bakışlarımı ondan çevirdim.

"Devam edin," dedim şoföre sakince. "Durmayın."

Araç yeniden hızlandı. Lucian'ın silüeti yağmurun ve buğulanmış camın ardında giderek bulanıklaştı, sonunda tamamen gözden kayboldu. Onunla aramızda kalan son bağ da o anda koptu.

Bu kez gerçekten bitmişti.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 8

    Laboratuvar direktörü Lucian'ı masanın başına oturttu ve onu "hayırsever yatırımcı" olarak herkese tanıttı.Ancak o an öğrendim. Bu Mafya Patron'u, Aile'nin yasa dışı varlıklarının neredeyse yarısını aklamış ve tamamını bizim tıbbi araştırma projemize aktarmıştı.Tek bir amaç için: bu ultra gizli programa girebilmek.Kendimi sakin kalmaya zorladım, yüzümde boş bir ifadeyle ekrana bakıyordum."Bay Marino, araştırma projemize tarihinin en büyük tek seferlik bağışını yaptı."Salonu sıcak bir alkış tufanı kapladı. Meslektaşlarım bu devasa sermaye akışından dolayı heyecandan havalara uçuyordu."Onun sağladığı finansman, kanser tedavisindeki dönüm noktalarımızı önemli ölçüde hızlandıracak.""Umarım bu akşamki hoş geldin yemeğine herkes katılır."O akşam saat sekizde yemeğe katılmaktan başka çarem yoktu.Sade bir beyaz gömlek, siyah bir pantolon. Saçlarımı basit bir at kuyruğu yaptım. Gece elbiseleri içindeki diğer kadınların yanında tam bir tezat oluşturuyordum ve bunun umurumda olmadığını s

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 7

    Sophia, Lucian'ın bu kadar acımasız olabileceğini hiç düşünmemişti. Yalvarışları giderek daha da çılgınlaşıyor, sesi keskin bir çığlığa dönüşüyordu.Ama Lucian ona tek bir bakış bile atmadı.Ailesine ihanet eden o kadının işini bitirdikten sonra Lucian, tüm enerjisini yeniden tek bir şeye adadı: beni bulmaya.Ne FBI'daki adamlarını devreye sokması ne de Doğu Yakası'nın tüm yeraltı istihbarat ağını harekete geçirmesi işe yaradı; hakkımda tek bir iz bile bulunamadı.Federal hükümetteki bağlantıları bile aynı şeyi söylüyordu: Adıma hiçbir kayıt yoktu.Sanki biri beni bu dünyadan tamamen silip atmış gibiydi."İmkânsız!"Lucian yumruğunu masaya öyle bir indirdi ki çay fincanı paramparça oldu."Canlı biri nasıl böyle iz bırakmadan yok olabilir?"İşte o an, yıldönümü gecemizde ona sorduğum o soruyu hatırladı. O gece bana ihanet ederse bir daha asla bulamayacağına yemin etmişti.Şimdi kendi sözleri ona dönmüş, acımasız ve kendiliğinden gerçekleşen bir kehânete dönüşmüştü.Aklına aniden gitmede

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 6

    Sonradan öğrendiğime göre, Sophia'nın o kibirli mesajı Lucian'ın her şeyi anlamasına yetmişti. Ondan uzaklaşmamın sebebinin, Sophia'nın gönderdiği fotoğraflar ve o küstah sözler olduğunu nihayet fark etmişti.Bu gerçek, Lucian'ın içinde bir yanardağ gibi patlayan korkunç bir öfkeye dönüşmüştü.Tek pişmanlığım, sonrasında yaşananlara kendi gözlerimle tanık olamamaktı. Ancak aradan zaman geçtikten sonra, farklı kanallardan ulaştığım bilgiler sayesinde o kanlı gecede neler yaşandığını parça parça öğrendim.Söylenenlere göre Lucian, Sophia'nın kaldığı gizli malikaneye adeta bir deli gibi sürmüştü. Sophia kapıyı açıp onu karşısında gördüğünde, beni sonunda hayatından tamamen çıkardığını sanmış ve yüzü sevinçten aydınlanmıştı. Belli ki kendisini çoktan Marino Ailesi'nin yeni Patroniçe'si olarak görmeye başlamıştı."Lucian, beni eve götürmeye mi geldin?" diye sordu heyecanla. "Hemen eşyalarımı toplayayım. Bensiz ve bebeğimiz olmadan yapamayacağını biliyordum."Sözlerini henüz bitirmişti ki Lu

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 5

    Bir saniye sonra telefonum çılgınca titremeye başladı.Ekranda "Lucian" adı parlıyordu.Telefonu tamamen kapattım.En yüksek seviye güvenlik protokolünü kabul ettiğim için geçmişimle tüm bağlarımı koparmam gerekiyordu.Araç, tanıdık sokaklardan geçiyordu.Bu şehrin her karış toprağı Marino bölgesiydi ve Lucian'la olan anılarımı barındırıyordu.Ama artık hiçbirinin benimle ilgisi yoktu.Telefonumdan SIM kartı çıkardım ve hiç düşünmeden pencereden dışarı fırlattım.***"Lanet olsun!"Aynı anda Lucian, Sophia'nın çığlığını duymazdan gelerek kalabalığı yarıp geçti ve az önce aracın durduğu yere doğru atıldı.Ancak araç çoktan trafiğin içinde kaybolmuş, geride sadece egzoz kokusu bırakmıştı."Lucian, ne oldu?" Sophia kolunu tuttu. "Bir şey mi oldu?""Bir şey yok. Gidelim."Kendini sakinleşmeye zorladı ve arabaya bindi.Fakat içindeki huzursuzluk düğümü giderek sıkılaşıyordu.Nora'nın orada ne işi vardı? Malikanede olması gerekmiyor muydu?Ve kavşakta gözlerinde gördüğü o bakış... Onu dehşet

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 4

    Lucian'ın yüzü Sophia'yı gördüğü anda karardı. Bir hamlede bileğini kavradı ve onu arka bahçeye sürükledi."Aklını mı kaçırdın sen?" diye hırladı. "Buraya bir daha asla gelmemeni söylemiştim! Kız kardeşin bir şey öğrenirse başımıza neler geleceğini biliyorsun!"Sessizce ikinci kata çıktım. Arka bahçenin tamamını gören pencereye yaklaşıp perdenin arkasına saklandım. Lucian öfkeden kudurmuş bir canavara benziyordu. Sophia'nın bileğini bıraktığı gibi onu sertçe kendinden uzaklaştırdı."Bütün Aile'yi yerle bir etmeye mi çalışıyorsun?"Sophia onun öfkesi karşısında korkuyla titriyordu, elleri öylesine sarsılıyordu ki çantasını açmakta bile zorlandı. Sonunda içinden katlanmış bir hastane raporu çıkarıp Lucian'a uzattı. Aramızdaki mesafeye rağmen söylediklerini belli belirsiz duyabiliyordum."Buraya gelmemem gerektiğini biliyorum," dedi ağlayarak. "Ama başka ne yapacağımı bilemedim."Bir an duraksadı, titreyen eliyle karnını tuttu."Ben hamileyim, Lucian."O iki kelimeyle birlikte dünya başı

  • Yedi Yıl Bitti: Beni Bulamayacaksın   Bölüm 3

    Lucian'ın konvoyunu şehrin doğu yakasındaki özel bir kulübe kadar takip ettim. Burası yalnızca Marino Ailesi'nin üyelerine ve özel konuklarına açıktı. Girişte nöbet tutan korumalar arabamı tanıyınca saygıyla başlarını eğdiler. Hiçbiri, gecenin bu saatinde neden tek başıma geldiğimi sorgulamaya cesaret edemedi.Kulübün girişini rahatça görebileceğim karanlık bir köşeye park ettim. Motoru kapattıktan sonra camı biraz araladım ve sessizce beklemeye başladım. Lucian'ın aracı girişte durdu. Kapı henüz tam açılmadan, daracık kırmızı bir elbise ve ince topuklu ayakkabılar içindeki Sophia koşarak dışarı çıktı. Onu gördüğüm anda nefesim kesildi.Öz kız kardeşim, şımarık bir kedi gibi kendini Lucian'ın kollarına attı."Sevgilim," diye sızlandı, boynuna sarılırken. "O drone gösterisini gördüğümde kıskançlıktan deliye döndüm."Lucian, Sophia'nın beline kolunu doladı. Diğer eliyle sırtını okşarken sesinde bana karşı kullandığı o tanıdık şefkat vardı. "Birkaç gün önce doğum günün için yaptırdığım ha

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status