“รัญดา...” เสียงของเขาแหบพร่า “เธอเข้ามาเห็นมันแล้วใช่ไหม” ธารันยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องลับ ลมหายใจของเขาขาดห้วงราวกับคนรอการตัดสินโทษ เขาคิดว่ารัญดาจะมองเขาด้วยความรังเกียจหรือหวาดกลัวเหมือนที่เขามองตัวเอง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย รัญดาไม่ได้ถอยห่าง เธอไม่ได้หยิบหลักฐานความบิดเบี้ยวของเขาขึ้นมาซ้ำเติม เธอเดินตรงเข้าไปหาเขา ก้าวผ่านความเงียบงันที่แสนอึดอัดก่อนจะสวมกอดเขาไว้แน่น หมับ! สัมผัสของเธอไม่ใช่การโอบกอดของนักโทษ แต่เป็นการโอบกอดของคนที่เข้าใจ “รัญดา...” ธารันเรียกชื่อเธอเสียงสั่น เขายืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะยกมือขึ้นกอดเธอตอบเพราะกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝัน “เธอ...เธอไม่กลัวฉันเหรอ ฉันทำเรื่องบ้าๆทั้งหมดนี้ ฉันขังเธอ...” รัญดาซุกหน้าลงกับแผงอกของเขา เสียงสะอื้นของเธอดังขึ้นจนตัวโยน “กลัวค่ะ รัญดาเคยกลัวมาก…” เธอพูดผ่านเสียงสะอื้น “แต่พอรัญดาเห็นสิ่งนี้ พอรัญดาเห็นว่าคุณต้องทรมานกับความกลัวที่ไม่มีใครรู้มาตลอดกาล รัญดาถึงเข้าใจว่าที่ผ่านมาคุณไม่ได้ทำเพื่อทรมานรัญดา แต่คุณทำเพื่อทรมานตัวเองไม่ให้ต้องอยู่คนเดียว” ธารันหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาที่เ
Última actualización : 2026-07-22
INICIAR SESIÓN
