Todos los capítulos de ท่านประธานร้ายหวงรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

รัญดาก้าวเข้าไปในห้องทำงานของธารันด้วยความรู้สึกเหมือนเดินเข้าสู่กรงขัง เสียงประตูกระจกบานใหญ่ที่ปิดลงตามหลังเธอช่างเงียบเชียบและหนักแน่นราวกับปิดตายหนทางรอด ธารันไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขายืนหันหลังให้เธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นวิวเมืองเบื้องล่าง มือของเขาถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มอยู่เล่มหนึ่ง “รู้ไหมรัญดา...” เสียงของเขาเย็นเยียบ “ทำไมฉันถึงต้องส่งนาวาไปไกลๆ” “เพราะเขาขวางทางคุณ” รัญดายืนนิ่ง ไม่กล้าขยับกายพร้อมกับพูดออกไป ธารันหันกลับมา แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด “ไม่...เพราะเขากำลังทำให้เธอไขว้เขว” เขาโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึก “นี่คือสัญญาฉบับใหม่” รัญดาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระแวง เธอเปิดแฟ้มออกดู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน “คุณจะให้รัญดาทำสัญญาจ้างงานตลอดชีพงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่แค่จ้างงาน” ธารันเดินเข้ามาใกล้จนเธอไม่มีที่ถอย “แต่มันคือสัญญา กักตัว หากเธอเซ็นชื่อนี้ เธอจะได้รับเงินมหาศาลและสวัสดิการที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ แต่เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ของฉัน ทำหน้าที่เลขาที่นั่นตลอด 24 ชั่วโมง ห้ามติดต่อคนนอกที่ฉันไม่อนุญาต และห้า

ความเงียบงันในห้องทำงานไม่ได้ทำให้ธารันสงบลงเลย แต่มันกลับยิ่งกระพือไฟโทสะในอกให้ลุกโชนขึ้นไปอีกเมื่อคำพูดของรัญดาที่ว่าเขาเป็น คนว่างเปล่า ก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ธารันไม่ได้ต้องการจะปล่อยเธอไปหรอก เขาแค่กำลังหาวิธีใหม่ที่จะ ควบคุม เธอให้เบ็ดเสร็จกว่าเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางปัดเศษกระดาษบนโต๊ะจนกระจายเกลื่อนพื้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความเย็นชาที่น่าขนลุก เรียวขายาวสาวเท้าออกไปจากห้องทำงาน “เธอยังไม่เข้าใจสินะ รัญดา…” เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ละย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน “การที่ฉันโกรธ ไม่ได้แปลว่าฉันจะยอมแพ้ และการที่เธอพูดจาฉลาดๆแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ฉันอยากจะขังเธอไว้ในกรงนี้ให้แน่นหนากว่าเดิม” ธารันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “จัดการเรื่องที่ฉันสั่งค้างไว้ให้เรียบร้อย เปลี่ยนระบบรักษาความปลอดภัยของเพ้นท์เฮ้าส์ใหม่ทั้งหมด รหัสผ่านใหม่ทั้งหมด และกำชับทีมงานว่าถ้าไม่ใช่คำสั่งโดยตรงจากฉัน ห้ามรัญดาออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว!” เขาหันมามองรัญดาที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า “เธออยากรู้ไหมว่าถ้าคนอย่างฉันต้องว่างเปล่าฉันจะทำอย่างไร…” “คำตอบคือ…ฉัน

ธารันก้าวเข้ามาในห้องทำงาน รัญดาชะงัก เธอรีบละมือจากแป้นพิมพ์อย่างมีพิรุธ แต่ไม่เร็วพอที่สายตาคมกริบของเขาจะพลาดไป เขาตรงดิ่งไปที่โต๊ะก่อนจะกดฝาโน๊ตบุ๊คของเธอลงแรงๆจนเสียงดังปัง “กะจะส่งข้อมูลบัญชีลับของฉันให้ใครล่ะ คนของคู่แข่ง หรือว่านักข่าว” ธารันก้มลงมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มดึงไฟล์ข้อมูลสำคัญออกมาจากระบบฐานข้อมูลบริษัท เขาเฝ้าดูเธอผ่านกล้องวงจรปิดในห้องนี้มาตลอด และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะเธอทำผิดกฎ แต่เพราะเธอกล้าที่จะหักหลังเขา “ฉันนั่งดูเธอผ่านจอข้างนอกมาตั้งแต่ต้น รัญดา” เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก “เห็นเธอพยายามจะพิมพ์ส่งไฟล์ออกไป เห็นมือที่สั่นของเธอตอนพยายามหาช่องโหว่ในระบบของฉัน มันช่างเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์จริงๆ” เขาดึงสายแลนหลังเครื่องออกจนขาดสะบั้น ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี “เธอคิดจริงๆเหรอว่าคนอย่างฉันจะประมาท? ข้อมูลที่เธอจะส่งออกไปนั่นน่ะ มันคือไฟล์ขยะที่ฉันตั้งใจสร้างไว้หลอกล่อพวกหนอนบ่อนไส้ต่างหาก” เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงก้มมองเธอด้วยท่าทางที่อยู่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์ “เธอเป็นได้แค่เหยื่อที่อ

หลังจากกล่าวลากับครอบครัวของต้นหลิวเสร็จสิ้น ธารันเดินนำรัญดาออกมาที่รถเงียบๆ เขาเปิดประตูรถให้เธอก่อนจะแทรกตัวเข้ามานั่งข้างๆด้วยท่าทีนิ่งๆ คนตัวสูงยื่นมือมาหยิบแฟ้มงานจากตักของเธอไปวางไว้ข้างตัวแล้วขยับตัวเข้ามาใกล้จนพื้นที่ในรถดูแคบลงไปถนัดตา เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เขากลับใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆที่พนักพิงเบาะข้างตัวเธอราวกับกำลังนับถอยหลังบางอย่าง “ทริปต่างประเทศที่จะถึงนี้ ฉันจะให้เธอเป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด ไม่ต้องมีออแกไนเซอร์ ไม่ต้องมีผู้ช่วย แค่เธอคนเดียว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง เขาเบือนสายตามาสบตากับเธอเพียงแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปมองทาง ปล่อยให้ความหมายที่แท้จริงของการ ไปจัดการคนเดียว ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นคำสั่งที่ดูเหมือนงานปกติแต่มันคือการประกาศกรายๆว่าเขาจะตัดขาดเธอจากทุกคนและทุกอย่างในทริปนั้น รถเลี้ยวเข้าสู่เขตเพ้นท์เฮ้าส์ส่วนตัว ระบบรักษาความปลอดภัยเปิดประตูรอรับการมาถึงของเจ้านาย รัญดารู้ดีว่าทันทีที่เท้าก้าวลงจากรถ ความเป็นส่วนตัวในค่ำคืนนี้ของเธอจะหายไปและเธอต้องเผชิญหน้ากับธารันในพื้นที่ของเขาโดยลำพัง เมื่อรถจอดสนิทที

ขณะที่รัญดากำลังตรวจเช็ครายละเอียดสถานที่จัดงานบนไอแพด ธารันที่นั่งดื่มไวน์อยู่บนโซฟาใกล้ๆก็ขยับตัวลุกขึ้น เขาเดินมาซ้อนหลังเธอแล้วโน้มตัวลงมาดูหน้าจอด้วย “ตรงนี้...” นิ้วชี้เรียวยาวของเขาแตะลงบนหน้าจอเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาลากผ่านลำคอของรัญดาอย่างช้าๆ “ฉันไม่ชอบสีโทนนี้ เปลี่ยนใหม่ซะ” รัญดาสะดุ้งเฮือก เธอพยายามขยับตัวหนี แต่ธารันกลับใช้มืออีกข้างวางลงบนพนักพิงเก้าอี้ขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ “ธารันคะ...” รัญดาเรียกเขาเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่าง “ทำไม?” เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ก้มลงกระซิบชิดใบหูจนลมหายใจร้อนๆทำเอาเธอขนลุกชัน “นี่ไม่ใช่แค่การทำงานรัญดา แต่มันคือการดูแลเจ้านายของเธอในเวลาส่วนตัวด้วย หรือเธอจะบอกว่าไม่เต็มใจ” เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด บังคับให้เธอต้องหันมาเผชิญหน้า มือของเขาเปลี่ยนจากพนักพิงมาเชยคางเรียวให้สบตาเขาตรงๆ แววตาคู่คมของธารันในตอนนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศศักดาว่าเขาครอบครองเธอไว้ในมือ “ถ้าเธอทำตัวให้น่ารักแบบนี้ตลอดทั้งทริป...” เขาพูดพลางใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากเธอเบาๆ “ฉันอาจจะใจดีกับเธอมากขึ้นก็ได้ แต่ถ้าไม่...ฉันคงต้องหา วิ