ท่านประธานร้ายหวงรัก

ธารัน อายุ28ปี สูง185cm

ประธานกรรมการบริหาร (CEO) บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ

นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่สมบูรณ์แบบในทุกด้าน เนี้ยบ เจ้าระเบียบและเย็นชา

รัญดา อายุ25ปี สูง160cm

เลขานุการส่วนตัว (Executive Secretary)

มีความอดทนสูง เธอเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถรับมือกับอารมณ์และตารางงานที่แสนกดดันของธารันได้

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“คราวที่แล้วที่เธอเลือกแหวนให้ต้นหลิว ฉันยอมรับนะว่าเธอทำได้ดีมาก มันดูเข้ากับต้นหลิวได้สมบูรณ์แบบจนน่าเหลือเชื่อ…”

“วันนี้ฉันเลยมั่นใจว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของขวัญหรือเรื่องอื่นๆที่เกี่ยวกับงานแต่งงานของฉันกับต้นหลิว เธอก็คงจะจัดการให้มันออกมาไร้ที่ติเหมือนเดิม”

รัญดาเม้มปากแน่น เธอจำวันนั้นได้ดี วันที่เธอต้องฝืนยิ้มและหยิบแหวนวงที่สวยที่สุดส่งให้ต้นหลิว ในขณะที่ใจของเธอแหลกสลาย

“รัญดาเป็นเลขาค่ะ อะไรที่เจ้านายสั่ง รัญดาก็ต้องทำให้ออกมาดีที่สุดอยู่แล้ว” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาความมั่นคงในน้ำเสียง

.

.

.

.

“ในเมื่อคุณเป็นคนคุมรายละเอียดงานทั้งหมด ผมอยากให้คุณช่วยจัดการการเดินทางไปดูสถานที่จัดงานแต่งที่ต่างประเทศเป็นการส่วนตัวให้เราหน่อย ผมกับต้นหลิวจะไปที่นั่นสัปดาห์หน้า และคุณต้องไปกับเราเพื่อดูแลทุกอย่างให้ไม่มีที่ติ”

#ไม่มีนอกกายนอกใจ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ในห้องทำงานหรู

มือหนาขยี้ก้นบุหรี่ในที่เขี่ยจนมอดก่อนจะหันมามองรัญดาที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเขา

“รัญดา” เสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบตามนิสัย

“คะ...ธารัน” รัญดาสบตานิ่ง พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

“ฉันมีเรื่องจะบอกเธอนิดหน่อย...”

“ฉันกำลังจะหมั้น”

รัญดาชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจสะดุดกึก ความเจ็บปวดพุ่งเข้าจุกที่อกแต่เธอกลับเม้มปากแน่นจนซีด สกัดกั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาให้ไหลย้อนกลับลงไป

“ยินดีด้วยนะ...ธารัน รัญดาดีใจด้วยจริงๆ” เธอเอ่ยเสียงเบา

ธารันเพียงพยักหน้ารับนิ่งๆ เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหันกลับไปสนใจงานตรงหน้าต่อ ร่างเล็กหมุนตัวออกจากห้องทำงานของร่างสูงไป

ธารันกับรัญดาเคยเรียนสาขาเดียวกัน ธารันอายุมากกว่ารัญดาสามปีเพราะเขาเคยดรอปเรียน

ทั้งคู่มักจะทำงานกลุ่มร่วมกันจนเกิดความสนิทสนม พอเรียนจบธารันก็ชวนเธอมาทำงานที่บริษัทของเขา

ร่างบอบบางทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ พยายามเพ่งมองตารางงานที่พร่าเลือน เธอสูดหายใจลึก กัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก

“รัญดา เป็นอะไรหรือเปล่า ดูหน้าซีดๆนะ” ธันวา เพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาทัก

“แค่พักผ่อนน้อยค่ะ ไม่เป็นไรเลย” รัญดาฝืนยิ้ม

“แล้วเรื่องตรวจไซต์งานเย็นนี้ คุณธารันยังไปเหมือนเดิมไหม”

รัญดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเพื่อเรียกสติ

“เดี๋ยวรัญดาเข้าไปถามให้ค่ะ” ว่าแล้วร่างบางก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปเคาะประตูพร้อมกับเปิดเข้าไป กลิ่นบุหรี่จางๆยังคงอบอวล ธารันยังนั่งอยู่ที่เดิม

“ธารันคะ นัดตรวจไซต์งานเย็นนี้ จะให้รัญเลื่อนออกไปไหมคะ”

ธารันหันเก้าอี้กลับมามอง เธอยืนนิ่งพยายามเก็บซ่อนความสั่นไหวในแววตาไว้ภายใต้ท่าทางสุขุม

“ตามเดิม และเธอ...ต้องไปด้วย”

“ค่ะธารัน งั้นรัญดาจะไปเตรียมรถนะคะ” รัญดาตอบรับเรียบๆ

“เดี๋ยว…” เขาเรียกไว้ก่อนที่เธอจะเดินพ้นประตู

“หวังว่าเธอจะทำงานได้ดีเหมือนทุกครั้งนะ รัญดา”

“รัญดาจะทำให้ดีที่สุดค่ะ เหมือนที่ผ่านมาตลอด”

เธอตอบก่อนจะเดินออกมา ทิ้งให้ธารันมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

รถยุโรปคันหรูแล่นมาจอดหน้าโครงการคอนโดมิเนียมระดับซูเปอร์ลักชัวรี ธารันก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่าน่าเกรงขาม โดยมีรัญดาเดินถือไอแพดตามหลังมาติดๆ กลิ่นบุหรี่จางๆจากตัวเขาผสมกับกลิ่นน้ำหอมเย็นๆทำให้รัญดารู้สึกใจสั่น แต่เธอก็ยังคงรักษาจังหวะการเดินให้เว้นระยะห่างตามแบบเลขาส่วนตัว

วิศวกรและหัวหน้าโครงการรีบเข้ามาต้อนรับทันที ธารันรับหมวกเซฟตี้มาสวมด้วยท่าทางเรียบเฉย สายตาคมกริบกวาดมองโครงสร้างคอนกรีตและเหล็กกล้าด้วยความพินิจพิเคราะห์

“ความคืบหน้าของชั้น 25 ล่าช้าไปสองวัน” ธารันเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทำเอาทุกคนในวงสนทนาตัวเกร็ง

“คือ...ติดปัญหาเรื่องการจัดส่งวัสดุจากซัพพลายเออร์นิดหน่อยครับคุณธารัน” หัวหน้าโครงการตอบเสียงสั่น

“ปัญหาเรื่องวัสดุเป็นเรื่องที่คุณต้องจัดการ ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องรู้” ธารันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งท่ามกลางไซต์งาน

“รัญดา”

“คะ ธารัน”

“จดไว้ว่าเย็นนี้เรียกประชุมด่วนกับซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ ถ้าเจ้าเดิมยังจัดการไม่ได้ ก็ตัดชื่อทิ้งทันที”

“ค่ะ ธารัน รัญดาจดเรียบร้อยแล้วค่ะ” รัญดากดบันทึกเสียงและพิมพ์ข้อมูลลงในไอแพดอย่างคล่องแคล่ว แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงกดดันจากคำพูดเฉียบขาดของเขา

ในขณะที่ธารันกำลังเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยของผนังห้องตัวอย่าง รัญดาต้องเดินเข้าไปใกล้เพื่อเปิดแบบแปลนในไอแพดให้เขาดู แสงแดดสะท้อนผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา ใบหน้าที่เธอยังคงหลงรักไม่เปลี่ยน

“รัญดา…” ธารันเรียกชื่อเธอโดยไม่หันมามอง

“เธอคิดว่าคู่หมั้นของฉันชอบโทนสีห้องแบบนี้ไหม”

คำถามนั้นทำให้มือของรัญดาสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามนิ่งไว้

“โทนนี้ดูอบอุ่นและหรูหรา รัญดาว่า...คุณคนนั้นน่าจะชอบนะคะ”

ธารันหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาดูเหมือนจะค้นหาอะไรบางอย่าง แต่รัญดากลับก้มหน้าลงจดบันทึกเสียก่อน

“เธอคิดแบบนั้นเหรอ…” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วเอ่ยต่อ

“งั้นสั่งเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์เซตนี้ทั้งหมด เลือกแบบที่เธอเห็นว่าดีที่สุดก็แล้วกัน”

“คะ? แต่ว่า...”

“ฉันไว้ใจรสนิยมเธอ รัญดา” เขาพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ออกว่ากำลังเย้าแหย่หรือแค่สั่งงาน ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น ทิ้งให้เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วยความรู้สึกที่เจ็บลึกกว่าเดิม

ภาพบรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงปี 2 ย้อนกลับมาในความทรงจำของรัญดาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

วันนั้นฝนตกหนักจนพื้นทางเดินเฉอะแฉะ รัญดาที่เพิ่งเลิกคลาสวิชาเศรษฐศาสตร์กำลังยืนหลบฝนอยู่ที่หน้าตึกคณะ ในมือถือถุงใส่หนังสือวิชาพื้นฐานหนักอึ้ง เธอไม่ได้พกร่มมาเพราะรีบวิ่งมาจากหอพัก

‘ไม่มีร่มเหรอ’

เสียงทุ้มที่คุ้นหูทำให้รัญดาหันไปมอง ธารันยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างๆ เขาดูดีแม้จะเป็นเพียงชุดนักศึกษาธรรมดา กลิ่นสะอาดๆของเขากลบกลิ่นอับชื้นของฝนจนหมดสิ้น

‘ค่ะ รัญดาคิดว่าฝนจะไม่ตก’ รัญดาตอบเสียงแผ่ว

ธารันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขามองฝนที่ตกลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมาสะพายแล้วหยิบร่มคันใหญ่จากช่องข้างกระเป๋าออกมากาง

‘ไปที่จอดรถไหม เดี๋ยวฉันไปส่ง’

รัญดานิ่งอึ้ง เธอเป็นแค่เด็กต่างจังหวัดที่สอบติดทุนเข้ามา ส่วนเขาคือคนดังของคณะที่ใครๆต่างก็หมายปอง

‘ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธารันต้องไปธุระต่อไม่ใช่เหรอคะ’

‘ธุระที่ว่า คงไม่สำคัญเท่ากับการยืนตากฝนจนเป็นหวัดหรอกนะ’ เขาพูดนิ่งๆ ก่อนจะขยับร่มมาบังเธอไว้

ในระหว่างที่เดินเคียงคู่กันไป ธารันไม่ได้พูดอะไรมาก เขาคอยระวังไม่ให้รัญดาเดินเหยียบแอ่งน้ำและพยายามถือหนังสือหนักๆให้เธอด้วยมือข้างเดียว ความใส่ใจเล็กน้อยที่เขาแสดงต่อเธอนั่นแหละที่ทำให้รัญดาเผลอใจไปตั้งแต่วันนั้น

‘รัญดา’ เขาเรียกชื่อเธอตอนถึงหน้าตึกจอดรถ

‘คะ?’

‘ทำหน้าให้มันสดใสหน่อย เรียนหนักจนเครียดเกินไปแล้วนะ’ เขายกมือขึ้นยีผมเธอเบาๆ เป็นครั้งแรกที่ธารันแสดงความอ่อนโยนออกมาให้เห็น

สัมผัสที่ศีรษะและความนิ่งสุขุมในวันนั้นกลายเป็นภาพจำที่รัญดาไม่เคยลืม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ความรู้สึกที่เธอมีให้เขาก็ยังคงมั่นคงอยู่แบบนั้น...

เธอรักเขา…แม้ตอนนี้มันจะกลายเป็นความเจ็บปวดก็ตาม