جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ธารัน อายุ28ปี สูง185cmประธานกรรมการบริหาร (CEO) บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่สมบูรณ์แบบในทุกด้าน เนี้ยบ เจ้าระเบียบและเย็นชารัญดา อายุ25ปี สูง160cmเลขานุการส่วนตัว (Executive Secretary) มีความอดทนสูง เธอเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถรับมือกับอารมณ์และตารางงานที่แสนกดดันของธารันได้....ตัวอย่าง“คราวที่แล้วที่เธอเลือกแหวนให้ต้นหลิว ฉันยอมรับนะว่าเธอทำได้ดีมาก มันดูเข้ากับต้นหลิวได้สมบูรณ์แบบจนน่าเหลือเชื่อ…”“วันนี้ฉันเลยมั่นใจว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของขวัญหรือเรื่องอื่นๆที่เกี่ยวกับงานแต่งงานของฉันกับต้นหลิว เธอก็คงจะจัดการให้มันออกมาไร้ที่ติเหมือนเดิม”รัญดาเม้มปากแน่น เธอจำวันนั้นได้ดี วันที่เธอต้องฝืนยิ้มและหยิบแหวนวงที่สวยที่สุดส่งให้ต้นหลิว ในขณะที่ใจของเธอแหลกสลาย“รัญดาเป็นเลขาค่ะ อะไรที่เจ้านายสั่ง รัญดาก็ต้องทำให้ออกมาดีที่สุดอยู่แล้ว” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาความมั่นคงในน้ำเสียง....“ในเมื่อคุณเป็นคนคุมรายละเอียดงานทั้งหมด ผมอยากให้คุณช่วยจัดการการเดินทางไปดูสถานที่จัดงานแต่งที่ต่างประเทศเป็นการส่วนตัวให้เราหน่อย ผมกับต้นหลิวจะไปที่น

เช้าวันรุ่งขึ้น รัญดามาถึงร้านเครื่องประดับหรูใจกลางเมืองก่อนเวลานัดหมาย เธอยืนอยู่ในชุดทำงานเรียบกริบ แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกกรีดซ้ำๆ แต่สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสงบเมื่อคู่หมั้นของธารันก้าวเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้ม รัญดาจึงรีบขยับเข้าไปหาด้วยท่าทางสุภาพ“สวัสดีค่ะคุณต้นหลิว รัญดาเตรียมคอลเลกชันที่ทางธารันเห็นว่าเหมาะสมไว้ให้แล้วค่ะ”หญิงสาวตรงหน้ามีใบหน้าที่สวยสง่าและดูมั่นใจ ต่างจากรัญดาที่ดูเรียบง่าย เธอหยิบแหวนวงที่รัญดาเลือกไว้ขึ้นมาสวมก่อนจะหันมาถามด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเอง“รัญดาว่าวงนี้สวยไหมคะ ธารันเขามักจะให้รัญดาช่วยเลือกของอยู่เรื่อยเลย รัญดาคงรู้ใจเขาที่สุดแล้วใช่ไหมคะว่าเขาชอบแบบไหน”คำถามนั้นเปรียบเสมือนการแทงซ้ำลงบนบาดแผล รัญดาเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นความรู้สึกหวิวๆในอกไว้จนสุดความสามารถก่อนจะฝืนยิ้มตอบ“รัญดาทำตามหน้าที่ค่ะ ส่วนรสนิยมของธารัน เขาชอบอะไรที่ดูเรียบหรูและมีความหมายลึกซึ้งค่ะ”“รัญดานี่สมกับที่เป็นมือขวาของเขาจริงๆเลยนะคะ” ต้นหลิวหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปเลือกสร้อยคอต่อรัญดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอไม่ใช่แค่เลขาสาวที่ต้องมาเลือกแหวนหมั้น

รถหรูจอดสนิทที่หน้าอาคารออฟฟิศใจกลางเมือง ธารันไม่รอให้รัญดาเปิดประตู เขาก้าวลงไปก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งแล้วยืนรออยู่นิ่งๆรัญดาก้าวลงจากรถ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวหน้า แต่ก็ไม่อาจลดทอนความร้อนรุ่มในอกลงได้ เธอเตรียมจะเดินเลี่ยงไปที่ลิฟต์พนักงานตามปกติ แต่เสียงทุ้มก็เอ่ยดักไว้“รัญดา”เธอชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขา “คะ ธารัน?”ธารันยืนพิงตัวรถ สายตาคมกริบจ้องเธอไม่วางตา “เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับคุณต้นหลิวที่โรงแรมเดิม เธอเตรียมไฟล์สรุปการจองห้องจัดเลี้ยงติดมือไปด้วย”รัญดาเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง เธอคิดว่าวันนี้จะได้พักหลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แต่เปล่าเลย เขาไม่ได้ให้โอกาสเธอได้พักหายใจเลยสักนิด“ได้ค่ะธารัน รัญดาจะเตรียมเอกสารให้เรียบร้อยค่ะ”“อ้อ แล้วก็...” ธารันเว้นจังหวะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรัญดาต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ “เสื้อตัวนี้ที่เธอใส่...ฉันไม่ชอบ เปลี่ยนชุดใหม่ก่อนไปโรงแรมด้วย”รัญดาก้มมองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตัวเองสวมใส่อย่างงุนงง มันก็เป็นเสื้อทำงานปกติที่เธอใส่มาตลอดหลายปี “ทำไมเหรอคะ? รัญดาว่ามันก็สุภาพดีนะคะ”

รัญดาเดินเลี่ยงไปนั่งที่มุมสงบของห้องอาหารที่ห่างออกไปพอสมควร เธอวางไอแพดลงบนโต๊ะก่อนจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในชุดเดรสสวยหรูที่เธอไม่คุ้นเคยจากมุมนี้เธอเห็นธารันและต้นหลิวกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ธารันดูเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น เขาสุภาพ ใส่ใจ และดูรักคู่หมั้นของเขาเหลือเกินทันใดนั้น ต้นหลิวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับธารัน ทั้งสองคนหัวเราะร่าและโน้มตัวเข้าหากันอย่างสนิทสนม ภาพที่เห็นบาดลึกเข้าไปในใจของรัญดา เธอหลับตาลงแน่นพยายามบังคับให้ตัวเองจดจ่ออยู่กับตัวเลขในตารางงานที่ยังค้างคา แต่เสียงหัวเราะของพวกเขาที่ดังแว่วมาเป็นระยะกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องในความรู้สึกของเธอขณะที่เธอกำลังจะเปิดหน้าจอไอแพดเพื่อทำงานต่อ จู่ๆเงาของใครบางคนก็ทอดทับลงมาบนโต๊ะของเธอ“รัญดา”เป็นเสียงของธารัน เขาเดินแยกตัวออกมาจากต้นหลิวที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เขายืนค้ำโต๊ะเธอมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบเฉยจนเธอกลัว“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเบาๆโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา“ทำไมไม่นั่งที่เดิม เธอคิดว่าการหนีมานั่งตรงนี้จะช

รัญดาหยิบกระดาษทิชชู่จากกระเป๋าขึ้นมาซับรอยไวน์ที่เปื้อนคราบจางๆบนเดรส แต่ละจังหวะที่มือสั่นเทาสัมผัสเนื้อผ้าความโกรธเคืองที่เคยถูกกดทับไว้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เธอไม่ได้ร้องไห้อีกต่อไป แววตาที่เคยอ่อนแสงกลับดูแข็งกร้าวขึ้นเมื่อเธอมองเงาตัวเองในกระจกห้องน้ำเธอจัดการลบลิปสติกสีอ่อนที่เคยแต่งแต้มจนดูละมุนออกจนเหลือเพียงใบหน้าที่ซีดเผือดแต่คมชัด เธอรวบผมที่เคยปล่อยสลวยให้ตึงเปรี๊ยะเป็นหางม้าที่ดูโฉบเฉี่ยวแล้วเดินออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อรัญดากลับมาที่รถ ธารันนั่งรออยู่เบาะหลังเขากำลังพ่นควันบุหรี่จางๆออกจากหน้าต่างรถ ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้าไปนั่งเขาก็ไม่แม้แต่จะหันมามอง“ช้า…ไปไหนมาตั้งนาน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ รัญดาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอหยิบแฟ้มงานของโปรเจกต์ใหม่ที่เขาจะทำหลังงานหมั้นขึ้นมาแล้วเปิดหน้าเอกสารที่ระบุ รายละเอียดสัญญาและการยกเลิก ขึ้นมาวางบนหน้าตักของเขา“รัญดาไปจัดการสิ่งที่ควรทำค่ะ” เธอกล่าวเสียงเรียบไร้ความรู้สึก “เรื่องชุด รัญดาชดใช้ให้แล้วด้วยการทำตัวให้น่าสมเพชตามที่ธารันต้องการ ส่วนเรื่องงาน...นี่คือใบลาออกของรัญดาค่ะ”ธารันที