Todos los capítulos de ดั่งกล มนต์ดลใจ: Capítulo 11 - Capítulo 20

พี่ชายเดินออกจากบ้านพักไปแล้ว คนที่บอกว่าง่วงนอนกลับลืมตาตื่นขึ้นมานั่งมองบ้านพักและบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง ยกนาฬิกาที่ข้อมือดูเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่า ๆ ซึ่งเธอเองก็ไม่เคยนอนช่วงนี้เสียด้วย จึงหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจัดใส่ตู้ไม้มุมห้องจนเรียบร้อย จากนั้นจึงอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ให้ร่างกายสดชื่นเมื่อทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วหญิงสาวจึงเดินออกมาสำรวจดูรอบ ๆ ที่พักอันแสนน่ารักของเธอ เห็นว่ามีบ้านพักแบบเดียวกันนี้อีกสองสามหลัง แต่ขนาดใหญ่กว่าที่เธอพัก แสดงว่าที่ไร่แห่งนี้คงมีแขกเข้าพักเรื่อย ๆ ก็แน่ล่ะ! ทางขึ้นลำบากขนาดนั้น ถ้าไม่นอนค้างเอาแรงสักคืนคงกลับไม่ไหวหญิงสาวค่อนข้างแปลกใจเพราะตั้งแต่เธอเดินออกมาจากบ้านพักก็ยังไม่เห็นใครผ่านเข้ามาในบริเวณนี้เลย ตอนที่พี่ชายพาเข้ามาในไร่เธอก็หลับเสียด้วย เลยไม่รู้ว่าอาณาเขตของไร่มีขนาดเท่าไร คนงานไปอยู่ที่ไหนกันหมด เห็นคนินบอกว่ามีที่พักของคนงานอีกโซนหนึ่ง เพียงแต่เธอได้มาอยู่ที่นี่ตามคำสั่งของเจ้าของไร่เท่านั้นเองคคนางค์เดินชมนกชมไม้และคิดไปเรื่อยเปื่อย จนเมื่อเวลาเคลื่อนคล้อยลง สายหมอกเริ่มปกคลุมมากขึ้น หญิงสาวเลยตัดสินใจกลับเข้าไปรอพี่ชายท

“ไหน เจ็บตรงไหนอีก ขาขยับได้หรือเปล่า?” เขาถามย้ำ คคนางค์จึงลองขยับขาดู เมื่อไม่มีอาการอะไรน่าห่วงจึงตอบอีกฝ่ายไป“ไม่เจ็บแล้วค่ะ แค่ตกใจมากกว่า”“แต่แขนคุณเลือดออกนะ ไปทำแผลก่อนดีไหม” หญิงสาวยกแขนขึ้นดู แผลไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็รู้สึกแสบนิด ๆ“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวค่อยดูก็ได้ ฉันขอตัวก่อนนะคะ จะรีบไปทานข้าวเช้า เห็นพี่หนึ่งบอกโรงอาหารปิดตอนแปดโมง กลัวไม่ทัน”“ไม่น่าจะทันนะคุณ นี่ก็จะแปดโมงเแล้ว กว่าคุณจะปั่นจักรยานไปถึง คงปิดครัวไปแล้วแหละ” หญิงสาวหน้าจ๋อยลงทันที สรุปจะได้กินมาม่าจริง ๆ หรือเนี่ย ศารทูลแย้มยิ้มเมื่อเห็นท่าทางคนตรงหน้า“โรงอาหารปิดแล้ว แต่มีอีกที่หนึ่งเปิดตลอดเวลา ยิ่งกว่าเซเว่นเลยล่ะ อยากไปไหมล่ะ” ชายหนุ่มเสนอ“ที่ไหนคะ บอกทางมาเดี๋ยวฉันปั่นไปเองก็ได้ค่ะ ทำไมพี่หนึ่งไม่เห็นบอกนะ อยากให้กินแต่มาม่าอยู่นั่นแหละ” หญิงสาวบ่นพี่ชาย สร้างรอยยิ้มให้กับชายหนุ่ม ยิ่งมองก็ยิ่งเพลิน โดยเฉพาะแก้มแดง ๆ นั้น ยามที่เห็นใกล้ชิดนั้น มันน่านัก! น่าอะไรน่ะเหรอ ? ก็น่ารักยังไงล่ะ ศารทูลยิ้มขำกับความคิดเพี้ยน ๆ ของตัวเอง“ขึ้นรถมาสิ เดี๋ยวพาไป จักรยานทิ้งไว้ที่นี่แหละ ไม่หายหรอก” นี่เขาถึงกับ

“วันนี้ตื่นทันทานอาหารเช้านะ” เสียงทักทำให้คคนางค์เงยหน้าจากจานข้าวตรงหน้า เห็นศารทูลทรุดนั่งพร้อมวางจานข้าวในมือลงบนโต๊ะอาหารตรงข้ามกับเธอ“ก็วันนี้ทำงานวันแรกนี่คะ ใครจะกล้ามาสาย” เธอตอบพร้อมกับความแปลกใจที่เห็นชายหนุ่มมาทานอาหารเช้าที่โรงอาหาร หรือเขาก็มาเป็นประจำเพียงแค่เธออาจไม่รู้“เป็นไง อาหารที่นี่สู้ของแม่อิ่มได้ไหม”“อร่อยใช้ได้อยู่ค่ะ” หญิงสาวแบ่งรับแบ่งสู้“แต่เห็นแม่อิ่มบ่น ว่าอยากให้คุณไปทานอาหารของแกอีกนะ เย็นนี้ไปอีกไหม แกฝากผมมาชวน”“เย็นนี้พี่หนึ่งจะกลับมาแล้ว เดี๋ยวขอถามพี่หนึ่งก่อนนะคะ”“ใครบอกว่าหนึ่งกลับวันนี้”“อ้าว ก็พี่หนึ่งไลน์มาบอกเมื่อคืน”“ผมให้ลงไปประชุมแทนที่กรุงเทพเมื่อเช้านี่เอง” อะไรกัน! พี่ชายเธอทำงานไม่ได้หยุดขนาดนี้เลยเหรอ เพิ่งจะเข้าใจเวลาที่อ้อนให้คนินมาเยี่ยมที่เชียงใหม่ แล้วอีกฝ่ายบอกติดงานเป็นประจำ คงเพราะอย่างนี้นี่เอง แม้จะมาอยู่ใกล้กัน แต่นับตั้งแต่วันที่มาถึงเธอก็ยังไม่ได้เจอพี่ชายเธอเลย“งั้น ไม่เป็นไรค่ะ ทานที่โรงอาหารนี่ล่ะ สะดวกดี” ชายหนุ่มไม่ว่าอะไร แค่พยักหน้า แล้วทานอาหารของตนไปเงียบ ๆ เมื่อคคนางค์อิ่มแล้ว จึงขอตัวเพื่อไปทำงาน แต่อี

หลังจากชายหนุ่มเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว คคนางค์เองก็ถือโอกาสนี้ดูงบและเอกสารต่าง ๆ ที่คุณเพ็ญศรีสรุปและเตรียมไว้ให้ เธอใช้สมาธิ จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าอย่างตั้งใจ หญิงสาวตั้งเป้าไว้แล้วว่าจะทำงานแรกในชีวิตให้ดีที่สุดเพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์และที่สำคัญคือทำให้คนเป็นพี่ชายภูมิใจ ไม่ให้เป็นที่ครหาว่าเธอเป็นเด็กฝากแล้วทำงานไม่ได้เรื่องหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของเธอไม่ได้เล็ดลอดจากสายตาคมกริบของคนในห้องที่เงียบไปนาน เพราะหลังจากที่เซ็นงานไปสักพัก ศารทูลก็อดลุกขึ้นมาดูพฤติกรรมหญิงสาวนอกห้องไม่ได้ แม้มีกระจกกั้นที่คนภายนอกมองเข้ามาในห้องไม่ได้ แต่คนในห้องจะเห็นทุกอย่างที่อยู่ข้างนอก ถึงจะมีมู่ลี่กั้นก็เถอะ แต่มันก็ถูกยกขึ้นลงบ่อย ๆ เพื่อแอบส่องออกไปด้านนอก จนชายหนุ่มอดขำตัวเองไม่ได้ว่ากลายเป็นพวกถ้ำมองตั้งแต่เมื่อไรกัน !ท่าทางตั้งอกตั้งใจทำงานของหญิงสาวนอกห้อง กลับทำให้ศารทูลรู้สึกแช่มชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน นับจากวันที่เจอกันครั้งแรก เขาก็ไม่เคยลืมภาพสาวน้อยแก้มแดงตากลมคนนั้นได้เลย แต่กลับต้องตกใจกับความรู้สึกตัวเองที่เกิดอาการวูบไหวราวกับหนุ่มน้อยเพิ่งตกหลุมรักสาวเป็นครั้งแรก ทั้งที่อา

ตอนแรกเธอคิดว่าจะเข้ามาเคลียร์เรื่องจ่ายเงินเดือนพนักงานในวันพรุ่งนี้ แต่เมื่องานอยู่ตรงหน้าแล้วเลยตัดสินใจทำวันนี้ให้เสร็จดีกว่า พรุ่งนี้จะได้พักผ่อนในวันหยุดให้เต็มที่ ไม่ต้องกลับเข้ามาที่สำนักงานอีก“นั่นจะทำอะไร ไหนว่าจะกลับแล้ว?” ชายหนุ่มถามเมื่อเห็นหญิงสาวเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์อีกครั้ง“ก็คุณเซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้ว ว่าจะส่งเรื่องให้แบงก์วันนี้เลย”“แต่นี่มันเลิกงานแล้ว เดี๋ยวก็เลยเวลาอาหารเย็นหรอก”“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นค่ะ ชั้นไลน์ไปบอกพี่หนึ่งให้ตักข้าวใส่กล่องไปให้ที่บ้านพักแล้ว เสร็จงานค่อยกลับไปกิน” ชายหนุ่มยิ้มขำในพัฒนาการเรื่องทานอาหารของเธอ“คุณไม่รู้อะไรเหรอ?” อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็ถามขึ้น“รู้อะไรคะ?”“เขาว่าที่นี่เจ้าที่เจ้าทางแรงนะ เห็นเล่ากันว่าดึก ๆ นี่เห็นกันประจำ สงสัยเหงาเลยออกมาเดินเล่น ผมก็เคยเจอนะคุณ วันนั้นลืมของไว้ที่นี่แหละ เข้ามาเอาก็ดึกแล้วล่ะ เห็นหลังไว ๆ ตอนแรกนึกว่ามีคนยังไม่กลับบ้าน พอเดินไปดูก็ไม่เห็นอะไร เลยนึกขึ้นได้ว่า ที่เขาพูดกันน่าจะจริง แต่ผมก็ไม่ได้กลัวหรอกนะ คุณก็คงไม่กลัวเหมือนกันใช่ไหม? คิดเสียว่าเขาก็อยู่ของเขา ต่างกันต่างอยู่ก็ไม่มีปัญหาแล้ว