All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 1 - Chapter 6

ภาพสาวน้อยที่มีผมยาวดำขลับ นัยน์ตากลมโต แฝงด้วยความตื่นตระหนกนิด ๆ เมื่อยามที่เจ้าหล่อนสบตาเขา แก้มยุ้ยน้อย ๆ แดงเรื่อ ทั้งที่สีผิวไม่ได้ขาวอย่างสาวสมัยนิยม ทว่าเหลืองเนียนดั่งสีน้ำผึ้ง แต่แก้มนั้นใยแดงสวยกว่าใครในสายตาเขา ท่าจะบ้า ! ชายหนุ่มสบถในใจ รู้สึกหงุดหงิดตัวเองเมื่ออาการประหลาดเกิดขึ้นกับความรู้สึก พลอยทำให้สีหน้าของเขาดูดุดันไปโดยไม่รู้ตัว มีผลให้หญิงสาวตรงหน้าเกิดความรู้สึกหวั่นเกรงกับท่าทีนั้นไปด้วย“นี่คุณเสือ เจ้านายพี่เอง” เสียงเอ่ยขึ้นแทรกกลางความรู้สึกเขา เจ้าหล่อนยกมือไหว้อย่างสวยงาม อย่างคนที่ถูกอบรมมาดี ศารทูลรับไหว้แทบไม่ทัน รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นมาทันที ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาภายในบริเวณมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ความสดชื่นสดใสของบรรดาวัยรุ่นนักศึกษา ช่างสวนทางกับคนบ้านป่าเมืองเถื่อนอย่างพวกเขาเสียจริงสามหนุ่มจากไร่ชาบนดอยอันห่างไกล ที่วันนี้มีภารกิจในเมืองเชียงใหม่พอดี ประจวบเหมาะกับคนิน ผู้จัดการไร่ ต้องการมาพบน้องสาวที่ไม่ได้เจอกันมานาน จึงขอแวะหาน้องสาวในมหาวิทยาลัยก่อนที่จะเดินทางกลับไร่ ส่วนตัวศารทูลเคยได้ยิน คนิน ซึ่งเป็นผู้จัดการไร่ของเขา เล่าให้ฟังถึงน้องสาวคนเ

รถจอดหน้าร้าน ‘Little Tea and Coffee’ หนึ่งในกิจการของครอบครัวศารทูล ภายใต้การดูแลของธัญรดาน้องสาวบุญธรรมร้านนี้เป็นกิจการของครอบครัวที่เล็กสุดในบรรดาธุรกิจที่ครอบครัวทำ จะนับว่าเป็นธุรกิจก็ไม่เชิง เรียกว่าเป็นงานอดิเรกของน้องสาวเขาจะเหมาะสมมากกว่าสามหนุ่มก้าวลงจากรถ แต่คนินกลับมีทีท่าลังเลไม่ก้าวตาม“คุณเสือครับ ผมว่าจะรออยู่ข้างนอกดีกว่า”“ทำไมล่ะ” ศารทูลสงสัย“ลูกค้าน่าจะเยอะ เดี๋ยวดูขออะไรแถวนี้รอก็ได้ครับ เชิญคุณเสือกับกรเถอะ”“เข้าไปเถอะน่า ข้างนอกร้อนจะตาย มาเร็ว” เป็น นนทกรที่เดินกลับมาดึงแขนให้เข้าไปในร้านจนได้ คนินนั้นมีความรู้สึกส่วนตัวว่าธัญรดา ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา ชายหนุ่มจึงมักหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าหญิงสาวอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ท่าจะยาก จึงจำใจต้องเดินตามสองหนุ่มที่นำหน้าไปก่อนแล้วภายในร้านลูกค้าค่อนข้างหนาแน่น เป็นปกติของร้านแห่งนี้ เพราะมีชื่อเสียงและเปิดมาอย่างยาวนานรวมถึงรสชาติของอาหารและเครื่องดื่มไม่เป็นรองใคร โดยเฉพาะชาจากไร่เสือโคร่งที่ขึ้นชื่อ จนทำให้ร้านไม่เคยว่างเว้นจากลูกค้าเมื่อสามหนุ่มปรากฏกายภายในร้าน ค่อนข้างเรียกสายตาจากหลาย ๆ คนให้หันมามอง แต่ก็ไม่แน่

“น้อง ๆ”“ยัยน้อง”“ฮะ! อะไรนะเกด” คคนางค์สะดุ้งหลุดจากห้วงความคิด เมื่อเสียงเรียกเกินระดับเดซิเบลของเพื่อนสาวดังลั่นขึ้น“เหม่อคิดถึงใครยะ เรียกตั้งนานไม่ตอบ” เกษญาภาเพื่อนร่วมห้องแซว“เปล่า คิดอะไรเพลิน ๆ เรื่อยเปื่อยน่ะ”“แน่เหรอ ไม่ใช่แอบคิดถึงใครล่ะ จะคิดถึงใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่พี่วีนะยะ”“ย่ะ ฉันรู้หรอก แล้วอีพี่วีก็ไม่ใช่สเปคฉันด้วย”“อะไรนะ สูง ขาว ตี๋หล่อโอปป้าอย่างพี่วีนี่นะ ไม่ใช่สเปคแก แล้วแกชอบแบบไหนยะ” เกษญาภาแอบเย้าเพื่อน เพราะตั้งแต่รู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งถึงตอนนี้ก็ปีสามแล้ว ไม่มีวี่แววว่าคคนางค์จะสนใจใครเป็นพิเศษ แม้มีหนุ่ม ๆ ทั้งในและต่างคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบบ้าง และบรรดาเพื่อนฝูงก็ต่างมีแฟนกันแทบทุกคนแล้ว ทว่าเพื่อนสาวก็ยังครองความโสดไว้ได้อย่างเหนียวแน่น“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่ามีในใจก็แล้วกัน” ตอบเพื่อนไปแล้ว แต่ทำไมหน้าของชายหนุ่มนาม ‘คุณเสือ’ ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง จนหน้าแดงให้เพื่อนสงสัย“ใคร บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” เกษญาภาส่งสายตาคาดคั้น“บ้า ล้อเล่น ไม่มีหรอก ใครจะมาสนใจเด็กกะโปโลอย่างเรา” คคนางค์พูดตามความรู้สึก เพราะเจอกันครั้งแรก เขาก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร แอบจะติด