เจอกันอีกครั้ง

“น้องตื่นหรือยัง?” เสียงเรียกพร้อมทั้งเคาะประตูดังลั่น ปลุกประสาทของคคนางค์ให้หลุดออกจากห้วงนิทราอันแสนสุข หญิงสาวผุดลุกขึ้นมาอย่างงัวเงียในตอนแรก เมื่อสมองเริ่มลำดับเหตุการณ์ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จึงตะโกนตอบพี่ชายไป

“เพิ่งตื่นนี่แหละค่ะ” เสียงน้องสาวตอบกลับออกมา

“โห! นี่มันจะเจ็ดโมงแล้วนะ เรียนก็จบแล้วทำไมตื่นสายจนตะวันโด่งอย่างนี้เนี่ยยายน้อง โทรมาก็ไม่รับ นึกว่าเป็นอะไร” พี่ชายยืนบ่นอยู่หลังประตู

“ก็ไหนว่าวันนี้ยังไม่ให้น้องไปทำงานไง จะรีบตื่นแต่เช้าทำไมกันล่ะ” น้องสาวเปิดประตูให้ เถียงกลับพี่ชาย

“ปวดหัวกับกุลสตรียุคใหม่” คนินเกาหัว มองตามยายตัวดีที่วิ่งหายเข้าห้องน้ำไป

“ขออาบน้ำสิบนาทีแล้วกัน พี่หนึ่งรอแป๊บนะคะ”

“ไม่รงไม่รอแล้ว แวะเอาจักรยานมาให้ พี่จะไปเชียงใหม่แล้วนะ น้องปั่นไปกินข้าวเช้าที่โรงอาหารเองเลย จำทางไปได้ไหม?” คคนางค์ถอยออกจากห้องน้ำกลับมาเผชิญหน้าพี่ชายที่หน้าประตูใหม่เมื่อได้ยินคำตอบ จากนั้นจึงลำดับเส้นทางไปโรงอาหาร แต่คิดว่าไม่น่าจะยาก

“แต่ว่าต้องไปถึงก่อนแปดโมงนะ เพราะหลังจากนั้น โรงอาหารปิด ไม่มีอะไรกินไม่รู้ด้วย”

“ทำไมปิดเร็วจัง นี่จะเจ็ดโมงครึ่งแล้วถ้าน้องกินไม่ทันทำไงล่ะ”

“แปดโมงทุกคนก็ต้องไปทำงานแล้ว ใครจะมัวมานั่งกินข้าวล่ะจ๊ะ”

“งั้นพี่หนึ่งจะไปไหนก็ไปเลย น้องจะรีบไปอาบน้ำก่อน ขืนมัวแต่เถียงกับพี่หนึ่ง ไม่ได้กินข้าวเช้ากันพอดี” น้องสาวว่า ก่อนวิ่งเข้าห้องน้ำอีกรอบ

“มาม่าวางอยู่บนโต๊ะนะ เผื่อไปกินไม่ทัน ก็กินมาม่าไปก่อน แล้วค่อยไปจัดหนักตอนเที่ยง”

“โอ๊ย! พี่หนึ่ง นิสัยเสีย ทำไมต้องมาแกล้งน้องด้วย”

“ไม่ได้แกล้ง ห่วงหรอกนะ ถึงได้ถือมาม่าติดมือมาด้วย เพราะดูแล้วคงมีคนไปกินข้าวเช้าไม่ทัน” พี่ชายหัวเราะอย่างสะใจ คคนางค์ไม่สนใจเสียงของคนิน หญิงสาวเร่งทำภารกิจส่วนตัวด่วนจี๋ เรื่องอะไรเธอต้องอดกินข้าวเช้าด้วย เป็นความผิดของพี่ชายเธอด้วยซ้ำที่ไม่ยอมบอกก่อนว่าที่นี่ทานข้าวเช้ากี่โมง ไม่อย่างนั้นเธอคงตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว

“พี่ไปก่อนนะ ขอให้กินมาม่าอย่างอร่อย” พี่ชายกวนประสาททิ้งท้าย เดินผิวปากออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี

คคนางค์ไม่มีเวลามาใส่ใจ หญิงสาวเร่งแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เหลือบมองนาฬิกาเห็นว่าเวลาเหลืออีกยี่สิบกว่านาทีถึงจะแปดโมง คำนวณเวลาในการปั่นจักรยานคงไม่เกินห้านาที ยังพอมีเวลากินข้าวเช้าสักสิบนาที เธอก็สามารถทำได้อยู่แล้ว

เมื่อคิดได้อย่างนั้นจึงรีบออกจากบ้าน เห็นจักรยานที่พี่ชายนำมาให้ จอดสงบรออยู่หน้าบ้านพัก จึงไม่รอช้าที่จะปั่นออกไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อปั่นมาไม่ไกลนัก ทางที่เรียบแต่แรกเริ่มเปลี่ยนเป็นทางลาดชันลงเรื่อย ๆ ความเร็วของจักรยานก็เริ่มเร็วขึ้นอีกเป็นเท่าตัวตามแรงโน้มถ่วงของโลก แต่แล้วอยู่ ๆ รถกระบะโฟร์วิลสีดำก็ขับสวนขึ้นมา ทำให้เธอที่กำลังตั้งใจควบคุมความเร็วและการทรงตัว ตกใจจนต้องหักแฮนด์จักรยานเข้าข้างทาง และมันก็เสียหลักจนได้

คคนางค์ร้องวี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อรถเสียการควบคุม นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างทาง ดีที่เป็นหญ้าสูงและไม่มีต้นไม้ใหญ่ขวาง ไม่เช่นนั้นก็นึกสภาพตัวเองไม่ออกเหมือนกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าคุณ?” เสียงห้าวถามอยู่เหนือหัวเธอ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนบนรถโฟร์วิลที่สวนมาเมื่อกี้ ดีที่ยังมีแก่ใจลงมาไถ่ถาม

“ก็เจ็บน่ะสิ ไม่น่าถาม” หญิงสาวตอบอย่างหัวเสีย ปัดเศษหญ้าออกจากตัว ยกข้อศอกขึ้นมาดูก็เห็นเลือดออกซิบ ๆ

“ไหนดูสิ อะไรหักมั่ง” ชายหนุ่มคู่กรณีนั่งลง ถือวิสาสะจับแขนเธอขึ้นมาดูแผล หญิงสาวสะบัดโดยอัตโนมัติ เงยหน้าขึ้นมองอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย

“คุณ คุณเสือ” เธอจำเขาได้ เพียงแค่แปลกใจเท่านั้น ว่าทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ ก็ไหนพี่ชายเธอบอกว่าชายหนุ่มไม่อยู่

“ครับ” ชายหนุ่มตอบรับ เมื่อเห็นท่าทางของเธอ

“ผมเอง ทำไมเหรอ ตกใจอะไร?”

“ปะ เปล่า นี่คะ เห็นพี่หนึ่งบอกว่าคุณไม่อยู่”

“ก็กลับมาแล้ว” เขาตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรที่ต้องบอกเธอ แต่ความจริงนั้น ชายหนุ่มต้องเร่งงานให้เสร็จเร็วกว่ากำหนด และนั่งเครื่องบินมาลงที่เชียงรายทันที ไม่เพียงเท่านั้นแทนที่จะพักในเมืองก่อนเพราะดึกมากแล้ว เขากลับตัดสินใจขับรถขึ้นดอยกลับไร่ทันที จนนนทกรถึงกับโอดครวญ