All Chapters of ดั่งกล มนต์ดลใจ: Chapter 61 - Chapter 70

คคนางค์มองดูรอยจ้ำแดงที่ต้นคออย่างขัดใจ ยิ่งเห็นโน้ตที่เขียนแปะอยู่บนกระจกโต๊ะเครื่องแป้งก็ยิ่งโมโห‘ถ้าไปทำงานไม่ไหว อนุญาตให้หยุดนะ แล้วเจอกันคืนนี้!’ จะเป็นใครไปได้นอกจากคนที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองในค่ำคืนที่ผ่านมา เธอเป็นของเขาแล้วโดยสมบูรณ์ทางพฤตินัย ส่วนนิตินัยนั้นคงเป็นไปไม่ได้ นึกแล้วก็น้อยใจในโชคชะตาตัวเองที่ต้องมาลงเอยอย่างนี้ แต่เธอก็ยอมรับว่าในความเศร้านั้นความสุขก็แฝงอยู่ด้วยมือบางดึงกระดาษโน้ตออกแล้วขยำทิ้งขยะ กลัวใครจะผ่านมาเห็นให้เธอได้ขายหน้า หญิงสาวมองตัวเองในกระจกเงาอีกครั้ง สะท้อนใบหน้าฉ่ำหวาน ริมฝีปากที่ดูเหมือนจะบวมหน่อย ๆ นั้นก็ขัดใจเธอ ก็จะไม่ให้มันบวมได้ยังไงล่ะ ก็เขาเล่นจูบแบบไม่ให้เธอได้พักหายใจหายคอบ้างเลย วนเวียนย้ำอยู่อย่างนั้น ไม่บวมสิแปลก !หญิงสาวเดินกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง ตัดสินใจหยิบเสื้อแขนยาวคอเต่าขึ้นมาเปลี่ยนแทนตัวเดิม เพื่อปกปิดร่องรอยแดงจ้ำบนลำคอบอบบาง คราวก่อนก็ที่หน้าอก มารอบนี้มันขยับขึ้นมาเรื่อย ๆ นี่เขากะจะทำมันทั้งตัวเธอเลยหรือยังไง ? คคนางค์ได้แต่ก่นด่าชายหนุ่มอยู่คนเดียววันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เธอทำงานไม่รู้เรื่อง เมื่อตั

เมื่อออกมานั่งโต๊ะทำงานไม่นาน หนูนิดก็เดินมามองเธอ เมื่อเห็นหน้ากากอนามัยปิดบนหน้าเธอไปครึ่งหน้า“อ้าว! พี่น้องไม่สบายเหรอคะ เมื่อเช้ายังเห็นดี ๆ อยู่เลย”“รู้สึกไม่ค่อยดี คุณเสือเลยให้แมสมาใส่กันไว้ คงกลัวติดจากพี่น่ะ” หญิงสาวแกล้งกระแอมกระไอในลำคอ กลบเกลื่อนความจริงที่เพิ่งประสบมาหมาด ๆ“กินยารึยังคะ?” คคนางค์ส่ายหน้า หลบสายตารุ่นน้อง“เดี๋ยวหนูนิดไปหยิบที่ตู้ยามาให้นะคะ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็กุลีกุจรไปที่ตู้ยาติดผนังตรงกลางออฟฟิศ ค้นอยู่ครู่ ทั้งยาแก้ไข้ แก้ไอ แก้เจ็บคอ ก็ถูกวางเต็มโต๊ะเธอ“หนูนิดว่าพี่น้องกลับไปพักผ่อนที่บ้านพักดีไหมคะ ลางานสักครึ่งวัน เดี๋ยวทางนี้หนูนิดดูให้เองค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เจ็บคอแล้วก็ไอนิดหน่อย” หญิงสาวปดรุ่นน้อง นึกขอโทษอีกฝ่ายในใจ“นั่นแหละ ต้องพักผ่อนก่อนที่มันจะลามหนักไปกว่านี้” ระหว่างที่กำลังถกเถียงกันอยู่ ประตูห้องทำงานของศารทูลก็เปิดออกมาพอดี ชายหนุ่มถือแฟ้มที่เธอเพิ่งเอาไปให้เซ็นออกมาด้วย แล้วนำมาวางบนโต๊ะเธอ เขาเลิกคิ้วมองสองสาวอย่างฉงน“มีอะไรกัน?”“พี่น้องน่ะสิ ไม่สบายยังจะนั่งฝืนทำงาน”“ก็บอกแล้วไง ว่าพี่ไม่เป็นอะไรมา

“น้ำตกสวยมาก คุณมาเจอได้ยังไงคะ”“ผมซื้อที่ดินขยายไร่พอดี แล้วมันอยู่ในแปลงที่ซื้อด้วย เลยเหมือนได้ของแถมเสียอย่างนั้น”“ดีจัง” หญิงสาวยังคงชื่นชมไม่หาย“ไหนดูสิ แม่อิ่มห่ออะไรมาให้บ้าง” ชายหนุ่มนั่งลงบนเสื่อ แล้วแกะปิ่นโตออก“โห! อะไรเนี่ย วันนี้มีแค่นี้เองเหรอ เมนูสิ้นคิดของแม่อิ่มสินะ” ชายหนุ่มบ่น มองกะเพราหมูสับกับไข่เจียวอย่างเซ็ง ๆ คคนางค์มองตาม“ของโปรดฉันเลยนะเนี่ย น่ากินจัง คุณไม่ทานฉันขอละกัน” หญิงสาวว่า แล้วคว้าปิ่นโตชั้นที่บรรจุข้าวสวยออกมา ใช้ช้อนตักกะเพราราดลงบนข้าวของตน ชายหนุ่มมองตามตาละห้อย แต่เมื่อเห็นเธอรับประทานอย่างเอร็ดอร่อยก็นั่งยิ้มด้วยความอิ่มใจที่เข้ามาแทน คคนางค์เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยังไม่แตะอาหาร“ไม่กินจริงเหรอ”“กลัวคุณไม่อิ่ม”“ข้าวตั้งสองปิ่นโตใครจะไปกินคนเดียวหมด มารับผิดชอบด้วยเลย กินไม่หมด เดี๋ยวแม่อิ่มก็บ่นหรอก”“โอเค ทานก็ทาน” ชายหนุ่มยอมแพ้ในที่สุด และได้รับรู้ว่าอาหารเมนูสิ้นคิดของแม่อิ่ม ทำให้เขาเจริญอาหารเป็นอย่างยิ่งชายหนุ่มตั้งใจว่าจะนอนพักสายตาบนตักนุ่มสักตื่นแล้วจะพาหญิงสาวไปส่งบ้านพัก แต่ความหวังก็พังทลายลง เมื่อข้อความของหนูนิดปรากฏหน้าจอ

“พี่หนึ่ง เข้าไปคุยเรื่องงานหรือคะ?” คคนางค์ที่นั่งเฝ้าจับตามอง ตั้งแต่เห็นพี่ชายเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายถามขึ้น รู้สึกหวั่นใจว่าจะมีอะไรเกี่ยวโยงมาถึงเธอหรือไม่“ก็ทั้งเรื่องงานและเรื่องอื่น”“คุณเสือว่าไงมั่ง” หญิงสาวกระซิบถามไม่ดังนัก เนื่องจากไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน“ก็ไม่ว่าอะไร ไม่มีอะไรน่าห่วง น้องตั้งใจทำงานของตัวเองไปเถอะ อย่ามากังวลเรื่องพี่”“แล้วเขาโมโหมากรึเปล่า?”“เอาจริง นิ่งกว่าที่พี่คิดไว้มาก จนเราละอายใจเอง” มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ในเมื่อเขามีเธอเป็นตัวขัดดอกอยู่ทั้งคน แถมยังใช้งานเสียคุ้ม จนเธอรู้สึกขาดทุนไปทุกขณะ คคนางค์คิดไปก็หน้าแดงไปเมื่อนึกถึงดอกเบี้ยที่ว่า“เดี๋ยวเย็นนี้พี่จะแวะไปนั่งเล่นที่บ้านพักนะ ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย”“ค่ะพี่หนึ่ง” ทั้งคู่กลับไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเองจนเลิกงาน คคนางค์ทานอาหารเย็นเสร็จ ก็รีบปั่นจักรยานกลับบ้านพัก เพราะไม่มั่นใจว่าศารทูลจะทิ้งอะไรไว้ให้พี่ชายเธอได้สงสัยหรือเปล่า หญิงสาวสำรวจทุกซอกมุม ไม่เว้นแม้กระทั่งถังขยะ ยังดีที่ชายหนุ่มไม่ทิ้งเศษซากอะไรไว้ให้เธอได้ขายหน้า ว่าไปก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าหลังจากเสร็จกิจทุกครั้ง เขาจั

พ่อเลี้ยงอิทธิมองหน้ารุ่นน้องทางธุรกิจด้วยแววตาเรืองโรจน์ คิดในใจว่าเมื่อไรเขาจะได้มีโอกาสกำจัดมันเสียที ทำเป็นปากดี สักวันจะทำให้อยู่ที่นี่ไม่ได้ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหนหลังก็ยิ่งแค้นใจ“ก็จริงอย่างที่พ่อเลี้ยงว่า ตอนนี้ผมมีแพลนว่าจะไปทำโรงแรมที่เชียงแสนอยู่พอดี ถ้าไม่รังเกียจก็แนะนำเกี่ยวกับธุรกิจโรงแรมบ้างนะครับ เห็นว่าทำกันมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ อย่างน้อยก็ขอซื้อตัวพนักงานโรงแรมที่เก่ง ๆ สักคน พอจะได้ไหม อย่างน้องคนนี้ก็ได้ ท่าทางจะทำงานเก่ง ไงหนู สนใจไปทำงานกับฉันไหม?” พ่อเลี้ยงอิทธิถามขึ้นแล้วชี้ไปที่คคนางค์ หญิงสาวที่เล็งไว้ตั้งแต่ตอนเดินมาที่บูธและเห็นยืนคุยกับคู่ปรับเขาอยู่ก่อนแล้ว ศารทูลตาลุก พร้อมทั้งขยับร่างของตนมาบังร่างบางไว้จากสายตาแทะโลมของพ่อเลี้ยงอิทธิทันที“อย่ามายุ่งกับคนของผม พ่อเลี้ยงจะทำอะไรก็เชิญทำไปตามสบาย เราต่างคนต่างอยู่ดีกว่า ถ้าฟังไม่รู้ความ อย่าหาว่าผมไม่เตือน แต่บอกไว้ก่อน ว่าผมทำอะไรได้มากกว่าที่พ่อเลี้ยงคิดเยอะเลยล่ะ จำไม่ได้แล้วเหรอ?” ศารทูลกระซิบเสียงเครียด ขบสันกรามระงับอารมณ์ไม่ให้ชกหน้าอีกฝ่ายให้อายต่อสาธารณชนพ่อเลี้ยงอิทธิที่เคยโดนลอบยิงมาแล