บ้านไม้ใต้เงาสน

ภาพไอหมอกที่ยังลอยเคลียยอดดอยไม่จางหายแม้ล่วงเข้าเวลาบ่ายแล้วสมดั่งชื่อดอย คนินเล่าว่าที่ไร่จะเห็นสายหมอกตลอดทั้งปี ไม่ว่าฤดูไหนก็ตาม อีกทั้งขึ้นชื่อเรื่องความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่า นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่พี่ชายพูดไว้ ซ้ำยังดูสวยงามราวกับดินแดนในสรวงสวรรค์ นี่คงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ชายเธอไม่อยากไปทำงานที่อื่น เพราะมองไปทางไหนก็สวยงาม สบายใจสบายตาไปหมดแม้กระทั่งระหว่างทางขึ้นดอยก็ยังสวยงาม แล้วที่ไร่จะสวยขนาดไหน เธอก็จินตนาการไม่ออก

หลังจากชมความงามรายทางไปสักพัก คคนางค์ก็เริ่มตาพร่า มึนหัวกับเส้นทางวกไปวนมาราวกับงูเลื้อย อีกทั้งเมื่อรถไต่ระดับความสูงไปเรื่อย ๆ ตามสันเขา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกหูอื้อตาลายแทรกเข้ามาเพิ่ม แต่ด้วยความที่พูดอวดพี่ชายไว้เยอะ จึงแข็งใจฝืนนั่งดูทิวทัศน์ข้างทางต่อไปอีก

“ไหวรึเปล่าเรา” ในที่สุดคนินที่จับตาดูน้องสาวผู้อวดเก่งมาได้สักระยะก็ถามขึ้น เมื่อเห็นท่าทางประหลาดของคนหัวดื้อ คคนางค์จะตอบก็พูดไม่ได้ กลัวว่าอาหารที่เพิ่งทานมาก่อนขึ้นดอยจะพุ่งออกมา จึงยกมือห้ามพี่ชาย

“เห็นไหม พี่บอกแล้วก็ไม่เชื่อ” คนเป็นพี่บ่น ก่อนจะประคองรถเข้าจอดข้างทาง คว้ายาดมที่ลิ้นชักตรงคอนโซลรถจ่อที่ปลายจมูกน้องสาว คคนางค์แย่งมาถือไว้เอง เอนหัวพิงเบาะที่นั่ง หลับตาลงสูดกลิ่นหอมฉุนของยาดมเข้าเต็มปอด เผื่อว่าอาการวิงเวียนที่ปะทุขึ้นมาจะทุเลาลง คนินหัวเราะชอบใจ ไม่ได้มีความสงสารน้องสาวตัวเองเลยสักนิด ดีเสียอีกที่เจ้าตัวดีเป็นอย่างนี้ จะได้หลาบจำหายดื้อ คคนางค์ยกมือห้ามเหมือนไม่อยากพูดอะไร ยังคงหลับนิ่ง จนคนเป็นพี่นึกขำ

“จะลงไปอ้วกเปล่า เผื่ออาการจะดีขึ้น” น้องสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ คนินจึงออกรถอีกครั้ง

“งั้นไปกันต่อนะ นอนหลับไปเลย ถึงไร่พี่จะปลุกเอง ก็บอกตั้งแต่แรกแล้ว ไม่เชื่อกันบ้าง” คนเป็นน้องเถียงสู้ไม่ไหว ได้แต่คิดเคืองในใจ ไร่ชาอะไร ไกลก็ไกล เดินทางก็ยาก แถมทำให้เธอต้องเมารถเป็นครั้งแรกในชีวิตด้วย

คนินปลุกน้องสาวเมื่อรถเข้ามาจอดในเขตไร่เสือโคร่ง คคนางค์งัวเงียตื่น จนคนเป็นพี่หมั่นไส้ เพราะตอนแรกยังทำหน้าพะอืดพะอม แต่ตอนนี้ดูสดชื่นดี หลังจากหลับไปงีบใหญ่ ๆ คงมีแรงแล้วสิท่า

“ถึงแล้วเหรอพี่หนึ่ง” พี่ชายพยักหน้า ก้าวลงจากรถนำไปก่อน คคนางค์ก้าวตามหลังจากขับไล่ความมึนงงจนสติกลับมา

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าเมื่อลงจากรถคือ บ้านปีกไม้ทรงสามเหลี่ยมชั้นเดียว  ตั้งอยู่ท่ามกลางลานต้นสน คล้ายดั่งบ้านในเทพนิยายที่เธอเคยเห็นในหนังสือภาพตอนเด็ก ๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในจริงบนดอยสูงแห่งนี้ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะสภาพอากาศร้อนของประเทศไทยไม่เหมาะกับการสร้างบ้านสไตล์นี้ แต่ที่นี่อากาศเย็นทั้งปี จึงเหมาะสมและเข้ากันได้เป็นอย่างยิ่ง

“ว้าว บ้านน่ารักจัง บ้านใครเหรอคะ”

“ก็บ้านพักเราไง”

“จริงหรือพี่หนึ่ง ทำไมดีอย่างนี้ แล้วพี่หนึ่งพักที่ไหนล่ะ” ด้วยความที่อยู่หอพักมาตลอดสี่ปี เบื่อกับห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ พอมาเห็นที่พักแบบนี้เธอจึงรู้สึกดีใจมากที่ไม่ต้องอยู่แบบเดิม ๆ

“พี่พักอีกโซนหนึ่ง ความจริงตรงนี้เป็นโซนบ้านพักแขกและเครือญาติ แต่คุณเสือเห็นว่าช่วงนี้ยังไม่มีใครมาที่ไร่ เลยให้น้องมาอยู่ก่อน ถ้าไปอยู่เรือนพักพนักงาน ก็ต้องไปแชร์ห้องกับคนอื่นอีก เผื่อเราทำงานไม่ได้ อยู่ไม่นาน จะได้ไม่เดือดร้อนย้ายข้าวของออกให้เป็นภาระคนอื่นอีกไง” พี่ชายเย้าเล่น

“เอ๊ะ! พี่หนึ่งนี่ยังไง น้องบอกว่าทำได้ก็ได้สิคะ”

“จ้า ได้ก็ได้ แซวนิดแซวหน่อยไม่ได้เลยนะเดี๋ยวนี้”

“แซวบ่อยไปก็เหมือนตอกย้ำยังไงไม่รู้ เอาเป็นว่าน้องจะแสดงให้เห็นว่าเกียรตินิยมอันดับสองที่น้องได้มาครองเนี่ย จะเป็นประโยชน์กับเจ้านายของพี่หนึ่ง น้องจะทำงานให้คุ้มกับเงินเดือนและบ้านพักน่ารัก ๆ อย่างดีที่สุดเลย สัญญา”

“จ้า ๆ พี่เชื่อ ไป เอาของไปเก็บในบ้านกันดีกว่า” พี่ชายตัดบทโดยการเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางจากท้ายรถ เดินลิ่วไปยังประตูบ้าน จัดการเปิดประตูและก้าวนำเข้าในบ้านพัก

คคนางค์ตามไปติด ๆ รู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้มาท่องเที่ยวต่างสถานที่มากกว่ามาทำงาน ภายในที่พักกะทัดรัดแยกเป็นสัดส่วน แบ่งเป็นห้องนอน ห้องน้ำ อีกทั้งยังมีพื้นที่ว่างตรงกลางจัดโซฟาไว้ให้นั่งเล่นดูทีวี อีกมุมเป็นโต๊ะทำงานขนาดพอดีพร้อมหนังสืออ่านเล่นบนโต๊ะอีกหลายเล่ม

“บ้านไม้ใต้เงาสน ดีอะไรเบอร์นี้เนี่ยพี่หนึ่ง” น้องสาวชมพร้อมทุ่มตัวนอนแผ่หลาบนเตียงนุ่ม

“น้อย ๆ หน่อย มาทำงานนะไม่ได้มาเที่ยว แต่ช่วงนี้คุณเสือไม่อยู่ คงยังไม่ให้เริ่มงาน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน พักไปก่อนนะ พี่จะกลับเข้าไปดูงานที่ออฟฟิศสักหน่อย ว่าแต่หิวไหมถ้าหิวจะพาไปหาอะไรกินก่อน แต่ถ้ารอได้ก็กินตอนเย็นทีเดียวเลย”

“ไม่หิวค่ะ หิวนอนมากกว่า พี่หนึ่งไปเถอะ เดี๋ยวน้องรอกินตอนเย็นเลยก็ได้” น้องสาวตอบทั้งที่ยังหลับตา ท่าจะเพลียจริง ๆ ทั้งที่นอนไปแล้วเป็นตื่นระหว่างทางมาไร่ คนินส่ายหน้า ไม่ได้ถือสาน้องสาวมากนัก อดยิ้มให้กับน้องสาวจอมอ้อนไม่ได้

“งั้นพี่ไปก่อนนะ ตอนเย็นจะมารับไปกินข้าว” ไม่มีคำตอบและเขาก็ไม่รอคำตอบ เพราะต้องรีบไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศให้เสร็จ พรุ่งนี้เขาก็ต้องเดินทางไปทำงานที่เชียงใหม่อีก ทั้งที่วันนี้ก็เพิ่งรับน้องสาวมาจากเชียงใหม่เช่นกัน แต่ทำยังไงได้ งานก็คืองาน เขาไม่เคยเกี่ยงอยู่แล้ว