สำรวจ

พี่ชายเดินออกจากบ้านพักไปแล้ว คนที่บอกว่าง่วงนอนกลับลืมตาตื่นขึ้นมานั่งมองบ้านพักและบรรยากาศรอบตัวอีกครั้ง ยกนาฬิกาที่ข้อมือดูเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่า ๆ ซึ่งเธอเองก็ไม่เคยนอนช่วงนี้เสียด้วย จึงหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจัดใส่ตู้ไม้มุมห้องจนเรียบร้อย จากนั้นจึงอาบน้ำแต่งตัวใหม่ ให้ร่างกายสดชื่น

เมื่อทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วหญิงสาวจึงเดินออกมาสำรวจดูรอบ ๆ ที่พักอันแสนน่ารักของเธอ เห็นว่ามีบ้านพักแบบเดียวกันนี้อีกสองสามหลัง แต่ขนาดใหญ่กว่าที่เธอพัก แสดงว่าที่ไร่แห่งนี้คงมีแขกเข้าพักเรื่อย ๆ ก็แน่ล่ะ! ทางขึ้นลำบากขนาดนั้น ถ้าไม่นอนค้างเอาแรงสักคืนคงกลับไม่ไหว

หญิงสาวค่อนข้างแปลกใจเพราะตั้งแต่เธอเดินออกมาจากบ้านพักก็ยังไม่เห็นใครผ่านเข้ามาในบริเวณนี้เลย ตอนที่พี่ชายพาเข้ามาในไร่เธอก็หลับเสียด้วย เลยไม่รู้ว่าอาณาเขตของไร่มีขนาดเท่าไร คนงานไปอยู่ที่ไหนกันหมด เห็นคนินบอกว่ามีที่พักของคนงานอีกโซนหนึ่ง เพียงแต่เธอได้มาอยู่ที่นี่ตามคำสั่งของเจ้าของไร่เท่านั้นเอง

คคนางค์เดินชมนกชมไม้และคิดไปเรื่อยเปื่อย จนเมื่อเวลาเคลื่อนคล้อยลง สายหมอกเริ่มปกคลุมมากขึ้น หญิงสาวเลยตัดสินใจกลับเข้าไปรอพี่ชายที่บ้านพักเช่นเดิม เพราะไม่คุ้นกับสถานที่ด้วย เลยไม่ขอเสี่ยง แม้จะรู้ว่าที่นี่คงปลอดภัยในระดับหนึ่ง ไม่เช่นนั้นคนินคงไม่กล้าทิ้งเธอไว้คนเดียว และให้เธอพักที่นี่เพียงลำพัง

เกือบห้าโมงเย็นคนินถึงได้มารับเธอไปรับประทานอาหารเย็น ระหว่างทางไปโรงอาหารเธอจึงเพิ่งได้มีโอกาสสำรวจไร่อย่างจริงจังอีกครั้ง

“พรุ่งนี้พี่จะเอาจักรยานมาไว้ให้ปั่นไปทำงานที่ออฟฟิศนะ เพราะพี่คงไม่ได้รับส่งทุกวัน ขี่เล่น ๆ แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว คนงานที่นี่ส่วนมากก็ปั่นจักรยานกันทั้งนั้น” ระหว่างทางที่รถแล่นผ่านออฟฟิศของไร่ พี่ชายก็บอกคร่าว ๆ

“น้องต้องเริ่มงานพรุ่งนี้เลยใช่ไหมคะ”

“ยังหรอก คุณเสือสั่งว่ารอให้กลับมาก่อน อยากคุยงานกับน้องก่อนเริ่มจริง” คคนางค์พยักหน้ารับรู้ นึกถึงแววตาเหยี่ยวคู่นั้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“คุณเสือลงไปกรุงเทพ ฯ อีกสักวันสองวันคงกลับมา ระหว่างนี้น้องก็พักผ่อนไปก่อนแล้วกัน”

“ตอนที่พี่หนึ่งเข้าไปทำงานในไร่ น้องขอเข้าไปดูด้วยได้ไหมคะ”

“พรุ่งนี้สาย ๆ พี่ต้องลงไปเชียงใหม่น่ะสิ ตั้งใจว่าเอาจักรยานมาให้น้องแล้วจะไปเลย น้องเอาออกไปปั่นเล่นก่อนก็ได้ ที่นี่ปลอดภัยไม่มีอะไรน่ากลัว เพราะที่นี่มีกฎเหล็กอยู่ ไม่มีใครกล้ากับคุณเสือสักคน”

“กฎอะไรเหรอคะ”

“ถ้ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในไร่ ยิงทิ้งอย่างเดียวน่ะสิ ที่นี่อาณาจักรของคุณเสือ ใครกล้ากระตุกหนวดเสือเจอลูกตะกั่วเท่านั้น เลยไม่มีใครกล้าทำอะไรที่มันไม่ดี พี่ก็เลยไม่ต้องห่วงน้องมากไง”

“โห! โหดกันจังนะคนที่นี่”

“มันก็ต้องเด็ดขาดอย่างนี้แหละ ไม่อย่างนั้นปัญหาตามมาเยอะ ตั้งแต่พี่อยู่มาก็ไม่เคยมีปัญหาอะไรนะ คุณเสือดูแลจัดการที่นี่ดีมาก” พี่ชายเธอยังชมเจ้านายหนุ่มไม่ขาดปาก

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ” อะไร ๆ ก็คุณเสือ ฟังตั้งแต่พี่ชายเริ่มทำงานที่นี่ใหม่ ๆ จนเธอมาทำงานที่นี่ ชื่อคุณเสือก็ยังดังสะท้านซ้ำ ๆ อยู่ในหัวเรื่อยมาจนถึงขณะนี้ จนเธอเองเริ่มจะเบื่อชื่อนี้ขึ้นมาเสียแล้ว

คนินพาเธอมาถึงโรงอาหารของไร่เสือโคร่ง ซึ่งเป็นเวลาที่ทางไร่กำหนดให้รับประทานอาหารเย็น พี่ชายเธอแนะนำให้รู้จักกับพนักงานอีกหลายคนที่ทำงานอยู่ด้วยกันที่ออฟฟิศ ที่นี่ไม่ได้แบ่งแยกระหว่างพนักงานออฟฟิศกับลูกจ้างที่ใช้แรงงานในไร่ โดยชายหนุ่มอธิบายว่าเจ้าของไร่บอกว่าเป็นเพื่อนมนุษย์เหมือนกัน จะแบ่งแยกกันไปทำไม ไร่ก็ไร่เดียวกัน ยกเว้นที่พักที่คำนึงถึงความปลอดภัย จึงแบ่งแยกโซนชายหญิง ส่วนคนไหนมีครอบครัวก็จะอยู่อีกโซนหนึ่ง เพื่อความเป็นส่วนตัวในเวลาพักผ่อนหลังจากทำงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน

จบจากมื้อเย็นคนินพาเธอมาส่งที่บ้านพัก นั่งคุยกันนิดหน่อย จากนั้นพี่ชายก็แยกไป เพราะพรุ่งนี้ชายหนุ่มต้องไปทำงานที่เชียงใหม่อีก ส่วนเธอเมื่อกินอิ่มหนังตาก็เริ่มหย่อน แม้จะยังหัวค่ำ แต่ด้วยความที่เดินทางทั้งวัน จึงเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดายท่ามกลางอ้อมกอดแห่งขุนเขา ...