All Chapters of อาถรรพ์ลานเกียร์: Chapter 41 - Chapter 50

[เดือนหนาว]เป็นเวลาสามสี่วันมาแล้วที่ฉันกับไวน์เราไม่ได้เจอหน้ากันเลย แล้วก็ไม่ได้คุยหรือติดต่อกันด้วย ก่อนหน้านั้นไวน์กับเพื่อน ๆ ของเขาบอกฉันว่าต้องเคลียร์งานและให้เสร็จภายในเดือนนี้ เพราะเทอมหน้าพวกเราก็เรียนจบกันแล้ว ดีหน่อยที่ฉันกับเพื่อน ๆ เคลียร์เรื่องพวกนี้เสร็จหมดแล้ว“ตอนนี้พวกเราเคลียร์ทุกอย่างเสร็จแล้ว ทีนี้ก็ไม่ได้เจอกันอีกสิ” ยัยก้อยพูดขึ้นขณะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามฉัน ตอนนี้เรามาอยู่ที่โรงอาหารกัน“อยากเจอก็ไปหาสิ ทำอย่างกับพวกเราสามคนไม่เคยไปหากันที่บ้านงั้นแหละ ไม่ก็นัดเจอกันก็ได้” ฉันว่า“เออจริง แกจะเครียดทำไมเนี่ย” ยัยโฟร์พูดบ้าง “ไม่เด็กประถมนะยะ ที่สอบเสร็จแล้วปิดเทอมเป็นเดือน ๆ อะ”“ก็ฉันคิดถึงพวกแกนี่นา ไม่เจอกันวันเดียวก็คิดถึง” ยัยก้อยว่าพลางทำหน้ายับใส่ยัยโฟร์ “แค่ลองคิดเล่น ๆ ว่าต่อไปเรียนจบ ต่างคนต่างทำงานกันหมดก็คงห่างกันไปเรื่อย ๆ ยิ่งฉันน่ะ ถึงตอนนั้นคงไม่มีเวลามาเจอพวกแกเลยมั้ง”พวกเรารู้ดีว่าแม่ของยัยก้อยตอนนี้ป่วยหนักมากและกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงนานเป็นเดือนแล้ว ไม่มีท่าทีว่าจะหาย ยัยก้อยเป็นลูกคนเดียว ไหนจะต้องทำงาน แถมยังต้องดูแลแม่อีก แค่น

[เดือนหนาว]ติ๊ง!เสียงแจ้งเตือนข้อความทำให้ฉันที่กำลังเป่าผมอยู่ต้องรีบหันไปมองโทรศัพท์มือถือ แค่คิดว่าคนที่ส่งข้อความมาเวลานี้เป็นใครก็ตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อวานหลังจากที่ฉันกลับจากไปเยี่ยมแม่ยัยก้อยแล้วก็ค้างที่บ้านด้วยเพราะคิดถึงกับข้าวฝีมือพ่อ หลังจากคุยกันตอนเย็นวันนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับไวน์อีก แต่ก็เข้าใจนะว่าไวน์งานยุ่งมากช่วงนี้ แถมวันนี้ยังต้องออกนอกสถานที่กับทางมหาลัยอีก ฉันก็เลยไม่ได้คุยไม่ได้ติดต่อกับไวน์อีกเลย จนตอนนี้ฉันอาบน้ำเตรียมเข้านอนแล้ว ไวน์ก็ยังไม่ติดต่อมา และฉันก็ไม่กล้าพอที่จะติดต่อไปด้วย กลัวว่าทางนั้นจะไม่ว่างหรือนอนแล้ว“หืม? กระถินหรอกเหรอ” ฉันขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความมา จากที่คิดว่าเป็นไวน์กลับไม่ใช่ ว่าแต่กระถินมีเรื่องอะไรนะกระถิน : ป้าขากระถิน : เมื่อวานถินฝากขนมไปให้ป้าด้วยนะ ลุงได้เอาไปให้ป้าป่าวเดือนหนาว : ไม่นะ สงสัยลุงเขยของกระถินเอาไปกินเองแล้วล่ะ555กระถิน : โถ่ลุงอ่า ถินกับยายอุตส่าห์ทำให้ป้ารหัสสุดสวยเลยนะเนี่ยเดือนหนาว : ไม่เป็นไรหรอกเนอะ วันหลังพี่ค่อยกินก็ได้กระถิน : ก็ได้ค่ะ คิดซะว่าให้เป็นของขวัญวันเกิดลุงเขยก็แล้ว

[ไวน์]วันนี้เป็นวันหยุด ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงวัน พื้นที่ข้าง ๆ ที่ผมนอนอยู่มีร่างบางนอนหลับตาพริ้ม แสงแดดตอนเที่ยงสาดส่องเข้ามาทางบานหน้าต่างข้างเตียง กระทบใบหน้าของคนข้าง ๆ ทำให้ผิวขาวสว่างราวกับเรืองแสงได้ ผมจ้องมองใบหน้าขาวเนียนนี้เป็นเวลานานราวกับต้องมนต์สะกด“สวยจังเลย” ผมพึมพำเบา ๆ ให้หนาวได้ยิน“ไม่น่าทำเลย แม่งเอ๊ย” แต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็รู้สึกผิดขึ้นมา รู้สึกผิดต่อหนาว รู้สึกผิดต่อลุงกับป้า ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ แล้วถามว่าจะยังทำอยู่ไหม ตอบได้เต็มปากเลยว่า…ทำ!เมื่อคืนผมรู้ว่าผมห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้จริง ๆ แต่พอทำแล้วก็...ก็ยิ่งรักโคตร ๆ เข้าไปอีก ยิ่งหวง ยิ่งไม่อยากห่าง ก่อนหน้านี้ก็รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว พอได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นก็รักมากเข้าไปอีก รักจนหัวใจติดลบไปแล้ว “หึ้ย จับมาปั้นเป็นก้อน ๆ แล้วกลืนลงท้องดีไหมวะ อยากพกติดตัวไว้ตลอดเลย” ผมจ้องมองคนที่หลับอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“หรือจะขังไว้ดี แต่ขังไว้ก็ไม่ได้อีก เผื่อโดนจับข้อหาหน่วงเหนี่ยวกักขัง มีหวังหนาวได้หาผัวใหม่พอดี” ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดเข้าไปใหญ่ ทำไมยิ่งใกล้ชิดกันมากเท่าไหร่ ยิ่งลึกซึ้ง

[ไวน์]“แล้วตกลง ไอ้เจ้าชายนั่นมันเป็นใคร”“พ่อหนาวเอง ไวน์มีไรป่าว”“…” ผมนิ่งไปเมื่อหนาวบอกว่าเจ้าชายที่เธอบันทึกชื่อเอาไว้คือพ่อของเธอ ซึ่งนั่นก็คือลุงหมอธันวา ว่าที่พ่อตาของผม แล้วผมก็ไม่ลืมหูลืมตา พอโกรธแล้วสติก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จำไม่ได้แม้กระทั่งเสียงลุงหมอไอ้เชี่ยไวน์เอ๊ย!“ว่าแต่ถามทำไม แล้วไวน์รู้ได้ยังไงว่าหนาวบันทึกชื่อพ่อในโทรศัพท์มือถือแบบนั้น” สายตาดุ ๆ ที่จ้องมองมาทำให้น้องชายผมถึงกับหด ถ้าจะบอกหนาวว่าผมเพิ่งไปซ่ากับลุงหมอ ซึ่งเป็นว่าที่พ่อตาตัวเองมาหมาด ๆ ผมจะถูกประหารชีวิตไหมนะ แถมยังประกาศกร้าวว่าเป็นแฟนหนาวอีก ยังไม่พอ ยังบอกว่าอยู่ด้วยกันอีก ซวย ซวย!“ว่าไง จะพูดได้ยัง ไม่งั้นหนาวจะไปตามแม่มาคาดคั้นทั้งพ่อทั้งไวน์พร้อมกันเลย” โธ่เมียจ๋า“ก็เมื่อกลางวัน เบอร์ลุงหมอที่หนาวบันทึกว่าเจ้าชายอะไรนั่นโทรเข้ามาตอนหนาวไปเข้าห้องน้ำอะ” ผมค่อย ๆ เล่าเรื่องให้หนาวฟังด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ แบบนี้ถ้าเปิดตัวว่าเป็นแฟนกับหนาว ลุงหมอจะไม่เฉาะหัวผมหรือไงวะ ซ่าไว้เยอะเลย“แล้วยังไงต่อ”“ไวน์หมั่นไส้อะ คิดว่าเป็นหนุ่มที่ไหนไวน์ก็เลย...”“ก็เลยอะไร?”“อย่าดุสิหนาว”“เร็ว ๆ”“ไวน์

[เดือนหนาว]หลังจากที่สัปดาห์ก่อนไวน์พาฉันไปแนะนำให้ครอบครัวเขารู้จัก วันต่อมาฉันก็พาไวน์ไปเปิดตัวกับพ่อและแม่ พ่อที่รู้เรื่องไวน์ตามจีบฉันก่อนใครทำให้แม่ต้องฝากรอยหยิกไว้ตามตัวเยอะไปหมด เพราะพ่อไม่ยอมบอกแม่ว่าไวน์ตามจีบฉันอยู่หลังจากที่พ่อกับแม่รู้ว่าหลานชายสุดที่รักของพวกท่านเป็นแฟนฉัน พ่อก็จัดการริบกุญแจบ้านจากไวน์ทันที พอเป็นแฟนฉันแล้วก็ต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู“เราสองคนเป็นแฟนกันก็ดีแล้วลูก คนกันเองจะได้ดูแลง่ายหน่อย รู้ ๆ นิสัยกันดีอยู่แล้ว จะได้อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ ขาดเหลืออะไรก็ค่อยเติมเต็มให้กัน”ฉันยังจำคำพูดของพ่อได้ ตอนนั้นพวกท่านยินดีกับพวกเรา ไม่ได้กีดกัน ทั้งยังให้คติสอนใจมากมายส่วนเรื่องที่ไวน์รับสายพ่อฉันวันนั้น หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ก็ไปเคลียร์กันเรียบร้อย ดวลบิงบองด้วยกันจนถึงมืดค่ำ จนแม่ต้องไปเด็ดก้านมะยมหน้าบ้านมาไล่ฟาดทั้งคู่ให้แยกย้ายกันกลับ“ไวน์ไม่กลับคอนโดเหรอ ดึกกว่านี้รถจะติดนะ” ฉันถามคนที่นอนแผ่อยู่บนโซฟาข้างฉัน ช่วงนี้เราทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกันแค่ช่วงเย็น ฉันน่ะว่างทั้งวันแหละเพราะรอทำเรื่องจบอย่างเดียว แต่ไวน์นี่สิ โปร์เจ็คกับงานกลุ่มยังไม่เสร็จ ไหนจะต้อง