All Chapters of อาถรรพ์ลานเกียร์: Chapter 31 - Chapter 40

[ เดือนหนาว ]หลังจากไม่มีเรียนฉันก็ได้หยุดพักผ่อนไปหลายวัน พอกลับมาเรียนอีกครั้งก็ขี้เกียจ นี่เรียนแค่สัปดาห์ละไม่กี่ วัน วันละไม่กี่ชั่วโมงยังขี้เกียจขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อเลยว่าถ้าเรียนทั้งวันเหมือนตอนประถมจะเป็นยังไง“คุณเพื่อนเดือนหนาวคะ ตั้งแต่มีความรักนี่หน้าตาสดใสขึ้นเยอะเลยนะ” เสียงกระแนะกระแหนของยัยโฟร์ที่นั่งรออยู่ม้าหินอ่อนเอ่ยขึ้นเมื่อฉันเดินไปนั่งตรงข้ามนาง“โอ๊ย ยัยโฟร์ แล้วแกจะให้ยัยหนาวทำหน้าเศร้าหรือไงยะ พี่ไวน์ออกจะเทคแคร์นางดีขนาดนั้น อ๊าก ทำไมไม่ใช่ฉันนะที่สะดุดลานเกียร์ ถึงจะไม่ได้ไวน์เป็นแฟนแต่ได้คนอื่นก็ยังดี อร๊าย แค่คิดก็ฟินแล้ว” ยัยก้อยที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเพ้อขึ้นพลางบิดตัวไปมา“พวกแกเลิกคุยเรื่องนี้ได้แล้วน่า เตรียมแก้งานที่ยังไม่ผ่านสักทีของพวกแกดีกว่าไหม” ฉันแซะพวกนางบ้าง “แล้วแกก็เลิกเรียกไวน์ว่าพี่สักที” ฉันหันไปจิ๊ปากใส่ยัยก้อยที่เห็นใครหล่อก็เรียกพี่หมดโดยไม่สนอายุอานาม“หวงก็บอกหวงย่ะ ไม่ต้องแซะเรื่องงานพวกฉัน” ยัยก้อยเชิ่ดหน้าใส่ฉัน ก่อนจะเปิดโน๊ตบุ๊กของนางเพื่อแก้งานต่อ“เออ ว่าแต่แกเถอะยัยหนาว ได้ข่าวเจ้าของเกียร์บ้างหรือยัง” นี่ถ้ายัยโฟร์ไม่พูดเรื่อ

[เดือนหนาว]หลังจากสัปดาห์แห่งงานวิชาการผ่านไป อีกไม่กี่วันก็จะถึงสัปดาห์งานกีฬาสี ที่ทางมหาลัยจัดขึ้นเพื่อให้นักศึกษาแต่ละคณะได้แข่งกันกีฬาด้วยกันสำหรับปีนี้คณะฉันได้สีส้ม และเราก็จะพันฟ้าสีส้มไว้ที่คอ ส่วนเสื้อกีฬาก็จะสวมใส่แค่นักกีฬา หรือบางคนอยากใส่ก็หามาใส่ได้ แต่ส่วนมากเราจะใส่เสื้อประจำคณะกันและผูกผ้าพันคอแทนปีสี่อย่างพวกฉัน งานกีฬาสีหรืองานวิชาการพวกเราจะไม่ค่อยได้เข้าร่วมหรือกระตือรืนร้นมากนัก เพราะส่วนมากจะเตรียมตัวทำโปร์เจ็คจบหรือแก้งาน บางคนที่ผ่านหมดแล้วก็เตรียมทำเรื่องจบและเตรียมหางานทำ ฉันก็เป็นอีกคนที่ไม่ได้เข้าร่วมงานอะไร แต่จะให้คำปรึกษากับรุ่นน้องที่มาขอคำปรึกษาเกี่ยวกับการเรียน และดูแลสายรหัสของตัวเองระหว่างเตรียมทำโปร์เจ็ค@แชตกลุ่มติ๊ง!ทิว : คณะสาว ๆ ได้สีไรอะโฟร์ : สีส้ม แล้วพวกนายล่ะทิว : สีฟ้ายัยก้อย : ลงแข่งอะไรกันบ้างทิว : ฟุตบอลครับผมแทน : เหมือนกันครับผมY eiei : เราเป็นหลีดอะ วี๊ดบู้ม วี๊ดบู้มแทน : @Y eiei งั้นนายออกจากแก๊งเราไปเลยY eiei : ออกจากแก๊งนี้แล้วไปอยู่ในใจหนาวได้ป่าวทิว : เขาอุตส่าห์อยู่เงียบ ๆ มึงก็หาเรื่องเรียกเขามานะไอ้ @Y eieiY

[เดือนหนาว]“บ่ายวันนี้หนาวจะไปดูไวน์แข่งไหม” ไวน์ถามขึ้นขณะที่ฉันลงจากจักรยานแล้วเช้าวันนี้ฉันกับไวน์เรามาเรียนพร้อมกัน พอจอดรถเสร็จไวน์ก็ยืมจักรยานของลุงยามปั่นมาส่งฉัน แต่เพราะยังเช้ามากเราก็เลยมานั่งเล่นตรงสวนหย่อมด้วยกัน มุมนี้ไม่มีคน แถมยังมีที่ให้จอดจักรยานด้วย“ไปสิ สีของหนาวลงแข่งกับสีของไวน์ด้วยนะ หนาวเช็กตารางมาแล้ว” ฉันเลิกคิ้วให้คนที่คร่อมจักรยานอยู่ แหงล่ะวันนี้เริ่มแข่งก็เป็นสีของฉันกับไวน์เลยที่ต้องเจอกัน“โห แล้วแบบนี้หนาวจะได้เชียร์ไวน์เหรอ ทำไมสีเราต้องลงแข่งพร้อมกันด้วยเนี่ย” คนตรงหน้างอแง“ก็ต้องไม่เชียร์อยู่แล้วสิ หนาวต้องเชียร์สีหนาว” ฉันว่าพลางยิ้มเยาะเขา“โธ่ หนาวอ่า เชียร์ไวน์หน่อยก็ไม่เหรอ แอบเชียร์ในใจก็ยังดี” คนตรงหน้าไม่เลิกงอแง“โนค่ะ โน โน หนาวจะเชียร์คณะหนาว อย่าลืมสิว่าไวน์เป็นคู่แข่งหนาวอะ เชียร์ไวน์ไม่ได้หรอก” ฉันตอบพร้อมหัวเราะคิกคักใส่ ใบหน้าทะเล้นที่เคยเห็นทุกวัน ไหงวันนี้ถึงเป็นหมาหงอยไปได้ก็ไม่รู้“แต่ไวน์เป็นแฟนหนาวนะ” คราวนี้เอาสถานะมาอ้างแฮะ“แฟนก็ส่วนแฟนค่ะ คณะของตัวเองก็ส่วนคณะตัวเอง แฟนหนาวเอาแค่กำลังใจไปก็พอ ส่วนแรงเชียร์หนาวยกให้สีของค

[เดือนหนาว]“แกไม่ได้คิดอะไรกับพี่หมอแล้วจริงเหรอ” ยัยก้อยถามขึ้นหลังจากที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง ส่วนกระถินก็นั่งเคี้ยวขนมตุ้ย ๆ อยู่ข้าง ๆ พลางส่งเสียงเชียร์คนในสนามไปด้วย“ใช่แก แกว่าที่ิฉันพูดออกไปมันโอเคแล้วไหม หรือว่าแรงไป” พอกลับมาคิดถึงคำพูดตัวเองแล้วก็แอบกังวลขึ้นมา แต่ฉันเรียบเรียงคำพูดดีแล้วนะ คิดว่าไม่น่าจะทำร้ายน้ำใจใคร“ไม่หรอก พูดไปแบบนั้นอะดีแล้ว ชัดเจนดี”หลังจากที่ฉันกับยัยก้อยนั่งคุยกันได้สักพัก เสียงโห่ร้องก้องสนามก็ดังขึ้น ฉันก็ลืมไปเลยกีฬาเริ่มแข่งกันแล้ว แถมตอนลงสนามฉันก็ไม่ได้เดินไปหาไวน์ด้วยสิ จะน้อยใจหรือเปล่านะ“เฮ้ยแก ฉันว่าไวน์ดูแปลก ๆ นะ เหมือนไม่มีสมาธิเล่นเลยอะ” ยัยก้อยหันมาหาฉันฉันเองก็เพิ่งจะสังเกตไวน์เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ก็มัวแต่คุยเรื่องหมอภาคกันเลยลืมหันไปมองคนในสนาม&ldqu

[เดือนหนาว]“ไวน์ไปนอนพักได้แล้ว เดี๋ยวหนาวล้างเองก็ได้” ฉันหันไปบอกไวน์ที่กำลังช่วยฉันเก็บจานไปล้างวันนี้เราตื่นเช้าพร้อมกัน ทำมื้อเช้าด้วยกันและช่วยกันเก็บจาน เป็นช่วงเวลาดี ๆ ที่มีโอกาสได้ทำด้วยกันตั้งแต่เป็นแฟนกันมา“แล้วหนาวจะอยู่ที่นี่กับไวน์ต่อใช่ไหม ไม่ใช่ให้ไวน์ไปอาบน้ำแล้วหนีไวน์กลับนะ” คนตัวสูงยังไม่เลิกงอแง เดินมากอดฉันไว้จากด้านหลังแล้วเกยคางไว้บนไหล่ “วันนี้ไม่มีเรียนนี่ ไม่ต้องเข้ามอก็ได้” เสียงอู้อี้ว่าต่อ“’ก็ได้ ๆ หนาวอยู่ต่อก็ได้” ฉันหันไปบอกคนที่กอดอยู่ ก่อนจะหันกลับมาสนใจจานในซิงค์ต่อ “ไวน์ไปอาบน้ำได้แล้ว”“แล้ว...เมื่อไหร่ไวน์จะได้กินนมอะ” คนที่เกยคางไว้บนไหล่ฉันถามขึ้น นี่เขายังไม่ลืมเรื่องนี้หรือไง จะกินให้ได้เลยใช่ไหมเนี่ย“ไม่รู้ไม่ชี้” ฉันว่าพลางอมยิ้มไปด้วย ไม่ได้สนใจคนที่