All Chapters of อาถรรพ์ลานเกียร์: Chapter 61 - Chapter 70

[โฟร์]หลังจากที่ฉันกับแทนเราเจอกันวันนั้น ไม่กี่วันต่อมางานแต่งของเราก็ถูกจัดขึ้น แน่นอนว่าทุกคนรู้ว่ามันคือการจับคลุมถุงชน เพราะตระกูลเรามักเป็นแบบนี้กัน และฉันจะไม่คิดอะไรเลยถ้าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างฉันตอนนี้เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่แทน เราไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เราเป็นเพื่อนกัน แล้วตอนนี้ก็นั่งอยู่บนเตียงเดียวกันจากที่คิดว่าการเข้าหอกับผู้ชายคนอื่นที่ไปดูตัวด้วยนั้นเป็นเรื่องยาก แต่ฉันจะอดทนและฝืนมันให้ได้ กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันถูกส่งตัวเข้าหอกับเพื่อนตัวเองซะงั้น จะบ้าตายงานแต่งของฉันถูกจัดขึ้นยิ่งใหญสมฐานะและหน้าตาทางสังคมของครอบครัวเราทั้งสอง แน่นอนว่าเรื่องแต่งงานของฉันสร้างความตกใจให้กับยัยก้อยและยัยหนาวเป็นอย่างมาก รวมทั้งทิวและไวน์ที่เป็นเพื่อนสนิทของแทนด้วย แต่เรื่องที่ยัยก้อยกับหมอภาคเป็นแฟนกันฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ จู่ ๆ หมอภาคก็ประกาศลงโซเชียลว่ายัยก้อยเป็นแฟนเขาซะงั้น สองคนนั้นไปจีบกันตอนไหนนะ“เอ่อ…เดี๋ยวเราไปอาบน้ำก่อนนะ” ฉันพูดกับคนที่นั่งกดมือถืออยู่ข้าง ๆให้ตายเถอะ โคตรเกร็งเลย แล้วต้องแยกกันนอนไหม หรือว่าเราต้องทำเรื่องสิบแปดบวกด้วยกันหมับ!“ค่อยอาบทีเดียวเลย” ข้อมือขอ

[เดือนหนาว]ติ๊ง!Y eiei : แนะแนวเสร็จยังเดือนหนาว : เสร็จแล้วกำลังออกจากตึกY eiei : รอตรงนั้นแหละเดี๋ยวไวน์ไปรับเดือนหนาว : OkY eiei : ไปเดินตลาดกันไหม ไปรำลึกความหลังเดือนหนาว : ไปค่า“ฉันกลับแล้วนะแก สามีมารอแล้วอะ” ยัยโฟร์หันมาทำท่าระริกระรี้ใส่ฉัน ก่อนจะหันไปโบกไม้โบกมือให้แทนที่คร่อมมอเตอร์ไซค์รออยู่หน้าตึก“เค กลับดี ๆ นะ” ฉันบอกนาง ก่อนจะหันนไปถามยัยก้อยที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ข้างกัน “แล้วแกล่ะ กลับยังไง”“ฉันจะไปรอหมอภาคที่โรงพยาบาลน่ะ จะแวะไปหาแม่ด้วย หมอภาคให้คนขับรถมารับ นั่นไงมาพอดีเลย” ยัยก้อยหันมาหาฉันก่อนจะบุ้ยปากไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกคณะ “ฉันไปนะแก ลืมบอกเขาว่าหน้าตึกห้ามรถยนต์เข้ามาจอด”“เค ๆ ไปเถอะ”ฉันยืนรอไวน์ไม่นาน ภาพผู้ชายสวมเสื้อช็อปสีน้ำเงินขับบิ๊กไบค์คันโตตรงมาทางนี้ก็ทำให้ฉันเดินออกไปยืนริมถนน ภาพตรงหน้าทำให้ฉันหวนคิดถึงเรื่องราวเก่า ๆ ในวันที่ฉันนั่งบิ๊กไบค์เป็นครั้งแรก และวันนั้นเราก็ไปเดินตลาดด้วยกันเหมือนวันนี้เลย“รอนานไหม พอดีไวน์คุยธุระกับอาจารย์อยู่น่ะ” ไวน์ถามเมื่อจอดรถตรงหน้าฉัน ก่อนจะก้าวลงมาเพื่อสวมหมวกกันน็อคให้ฉันเหมือน

[ทิว]ท่ามกลางแสงสีและเสียงดนตรีในผับ ที่มีผู้คนมากมายกำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปมา ก็มีผมนี่แหละครับ ไอ้ทิวไงจะใครล่ะ นั่งเป็นหมาหงอยยกแก้วอยู่คนเดียวในค่ำคืนนี้ นอกจากดาวพลูโตแล้ว ก็คงมีผมนี่แหละที่โดดเดี่ยวที่สุดในจักรวาลเพื่อนของผม ไอ้ไวน์ ตั้งแต่มีแฟน มันก็ทำตัวติดเขาตลอด จนไม่มีเวลามายกแก้วกับผม แล้วตอนนี้มันต้องเตรียมตัวไปเรียนต่างประเทศ มันยิ่งไม่ห่างแฟนมันเลย ส่วนไอ้แทน เพื่อนที่คิดว่าชาตินี้มันคงหาเมียไม่ได้เพราะห่วงแต่เล่นเกม จู่ ๆ ก็มีเมียเฉ้ยย! แถมมีแบบเป็นตัวเป็นตนด้วยนะ แต่งงานและจดทะเบียนสมรสกันแบบถูกต้องตามกฎหมายผม…ผู้ชายลั่นล้า ที่คิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันเหงาเพราะมีสาว ๆ รุมล้อม ต้องมาโดดเดี่ยวเดียวดาย หลงเหลือแค่ความเป็นชายเท่านั้นที่นั่งเหงาเป็นเพื่อนกัน“หรือจะให้แม่หาเมียให้เหมือนไอ้แทนดีวะ จะได้จบ ๆ ไป” ผมบ่นกับตัวเองพลางยกแก้วไปด้วย“หรือจะไปนั่งเฝ้าลานเกียร์ เผื่อจะได้เมียเป็นคนที่มาเดินสะดุดเหมือนไอ้ไวน์ดีวะ” ผมว่า“อ้าว? ลุงทิว ทำไมมานั่งดื่มคนเดียวล่ะคะ” เสียงใสของผู้หญิงตัวเล็กเหมือนเด็กมอต้นเอ่ยทัก ยัยเด็กน้อยนี่กำลังเช็ดโต๊ะตัวข้าง ๆ ที่ผมนั่งอยู่ว่าแต่…ใค

[ชีต้าร์]“อื้อพี่ทิว” ฉันร้องท้วงเจ้าของตักเมื่อมือใหญ่รูดเกาะอกฉันลงมาถึงเอวคอดด้วยความเร่งรีบ บั้นท้ายของฉันทับกับบางอย่างที่แข็งขันอยู่เบื้องล่าง ความรุ่มร้อนทำให้ฉันมีอาการแปลก ๆ“พี่ไม่มีถุงยาง แต่พี่สะอาดพอ ไม่เคยสดกับใคร” เสียงแหบพร่าบอกขณะซุกใบหน้าลงกลางเนินอกฉัน ใจหนึ่งอยากผลักเขาออกเพราะไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน แต่อีกใจกลับโหยหาเพียงลิ้นอุ่นชื้นสัมผัสกับยอดดอกบัวน้อยตรงหน้า “เราล่ะ” เขาถามฉันกลับ“ตะ ต้าร์…สะอาดค่ะ” ฉันตอบไม่ไม่มองหน้า แต่ก็ต้องเชิดหน้าขึ้นจนได้เมื่อพี่เขาดูดดึงยอดดอกบัวน้อยรุนแรง “พี่ทิว อ๊า”เจ้าของตักกว้างวุ่นวายอยู่กับดอกบัวงามสองข้างเนิ่นนาน มือหนาสากลูบไล้แผ่นหลังฉันทั่ว ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาบีบเคล้นบั้นท้ายรุนแรงพี่ทิวยกฉันให้ลุกขึ้นครู่หนึ่ง จัดการปลดเข็มขัดและรูดซิบกางเกงของตัวเองลง ควักอาวุธที่ซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าออกมา เขาชักรูดมันสองสามครั้งก่อนจะกดบั้นท้ายฉันลงบนตักเขา“อ๊ะ พี่ทิวอื้ออ”“อ๊า ต้าร์นั่งลงเลย” เสียงกระเส่าของเราทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกันเมื่อฉันค่อย ๆ กดบั้นท้ายลงบนตักกว้าง ทว่าความรู้สึกเจ็บแปลบราวกับเนื้อหนังฉีกขาดก็ทำให้ฉันชะงัก ไม่ยอมทิ้งตั

[เดือนหนาว]เดือนหนาว : ทำไรอยู่Y eiei : กำลังออกไปข้างนอก วันนี้ไปดูงานนอกสถานที่เดือนหนาว : สู้ ๆ นะ หนาวเอาใจช่วยY eiei : คิดถึงจังเดือนหนาว : คิดถึงเหมือนกันY eiei : แค่นี้ก่อนนะ ไวน์ต้องไปแล้วเดือนหนาว : อื้มหลายเดือนแล้วที่ฉันกับไวน์คุยกันผ่านแอปพลิเคชั่นไลน์ เราโทรหากัน วีดีโอคอลหากันแค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ไวน์กับฉันเวลาของเราเริ่มไม่ตรงกัน และเวลาว่างของไวน์ก็เหลือน้อยลงทุกวันเดือนหนาว : ทำไรอยู่เดือนหนาว : ไปเรียนยัง…เดือนหนาว : ตอนนี้หนาวกำลังเข้านอน ไวน์เรียนอยู่หรือเปล่า....เดือนหนาว : สู้ ๆ นะ คิดถึง....“ทำไมไม่ตอบนะ หรือว่าเรียนอยู่” หลายวันมาแล้วที่ไวน์เงียบหายไป นอกจากไม่ตอบข้อความของฉันแล้ว ไวน์ก็ไม่ได้อ่านด้วย แล้วก้ไม่ติดต่อมาฉันนอนพลิกตัวไปมาบนเตียง จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ไร้วี่แววการตอบกลับนานนับชั่วโมง คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับเหมือนเคย พอห่างกันแบบนี้แล้วก็อดหวั่นไหวไม่ได้แฮะบางครั้งฉันก็กลัวว่าไวน์จะมีคนใหม่ เราสองคนไม่ได้คุยกันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว บางทีส่งข้อความไปวันนี้ กว่าไวน์จะตอบกลับก็สามวัน ไม่งั้นก็อ่านแต่ไม่ตอบ แต่ลุงอัคคีบอกว่าไวน์เ