All Chapters of อาถรรพ์ลานเกียร์: Chapter 51 - Chapter 60

[เดือนหนาว]“หนาวไปไหนมา ไวน์โทรหา มือถือก็ไม่เอาไป” เสียงอู้อี้ของใครบางคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเอ่ยขึ้น ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องเข้ามา“หนาวไปเอาชุดมาให้ไวน์ไง” ฉันบอกเขาก่อนจะวางชุดกีฬาให้เขาสวมนอน ส่วนชุดที่คิดว่าเขาจะสวมไปมหาลัยพรุ่งนี้ก็เอาไปแขวนในตู้ไว้“ไวน์บอกแล้วไงว่าจะแก้ผ้านอน” คนที่เดินมาสวมกอดฉันเอาไว้จากด้านหลังกระซิบ ลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารอดท้ายทอยฉันทำให้เนื้อตัวชาวาบ ทั้งบางอย่างที่ดุนดันบั้นท้ายฉันก็ทำให้ฉันตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ“ไวน์…” ฉันเรียกคนด้านหลังเสียงแผ่ว เมื่อมือของไวน์ข้างหนึ่งเคลื่อนเข้ามาใต้ชายเสื้อยืดของฉัน ฝ่ามือเย็นเฉียบของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จทำให้หน้าท้องฉันชาวาบ ขนแขนลุกซู่ จู่ ๆ ลมหายใจฉันก็หอบถี่ขึ้น“เราแก้ผ้านอนกันนะ” เสียงแหบกระซิบข้างหูก่อนจะงับหูฉันเบา ๆ ทำฉันสะดุ้งโหยง ขณะเดียวกันมือของไวน์ก็เคลื่อนจากหน้าท้องเข้าไปในกางเกงขาสั้นตัวนิ้ยที่ฉันสวมอยู่ นิ้วยาวเย็นเฉียบสะกิดจุดอ่อนไหวเบา ๆ เพียงแค่นั้นขาทั้งสองข้างของฉันก็แทบหมดแรง“วะ ไวน์…” ฉันข้อมือไวน์ไวน์แน่น แต่เหมือนจะสู้แรงไม่ไหว นิ้วยาว ๆ วาดวนไปมาบนจุดอ่อนไหว นวดคลึงมันเบา ๆ จนเกิดเป

[ก้อย]หลังจากคืนวันบายเนียร์งานเลี้ยงอำลานักศึกษาปีสี่อย่างพวกเราจบลงไป ฉันก็เริ่มต้นใช้ชีวิตวัยทำงาน และดูแลแม่ไปพร้อมๆกันบ้านของฉันไม่ได้มีมรดกหรือสมบัติอะไรมากมายเหมือนเพื่อน ๆ ของฉัน ฐานะทางบ้านและการเงินของฉันไม่ดีเท่าพวกนาง เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยจะดีกว่า ฉันไม่ได้เรียนเก่งพอที่จะมีเกรดเฉลี่ยสูง ๆ ไว้สมัครเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ ๆ เงินเดือนสูง ๆ เหมือนคนอื่น ตอนเรียนเวลาของฉันทั้งหมดถูกยกให้งานพิเศษและแม่ เรียกว่าเรียนไปแบบถู ๆ ไถ ๆ หนังสือแทบไม่ได้อ่านเพราะเลิกงานมาก็ดึกดื่นแล้ว ไหนจะต้องดูแลแม่อีกตอนนี้คนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยให้ฉันได้เข้าทำงานในตำแหน่งดี ๆ ของบริษัทใหญ่ ๆ ที่มีเงินเดือนแพง ๆ ก็คือคุณน้าฟาเรนท์แม่ของเดือนหนาว ถึงจะละอายที่ได้ทุกอย่างมาแบบง่าย ๆ ใช้เส้นสาย แต่ลึก ๆ แล้วฉันก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่อยากทำงานดี ๆ มีเงินเดือนเยอะ ๆ ก็เลยรับไว้ฉันได้เข้าทำงานในบริษัทที่มีโครงการคอนโดและโรงแรมชื่อดังมากมายในเครือ อยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาการตลาดที่วุฒิการศึกษาและประสบการณ์ไม่ตรงตามตำแหน่ง ส่วนเดือนหนาวเองก็เริ่มเรียนรู้งานในตำแหน่งผู้ช่วยการตลาด โดยมีฉันเป็

[ก้อย]ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกเช้าวันเสาร์พี่เขาก็จะมาส่งฉันที่บ้าน และมาขอกินข้าวไข่เจียวพร้อมกับนอนพักจนถึงบ่าย ก่อนจะกลับไปเข้าเวรต่อ คงเพราะวันนั้นฉันกลับบ้านพอดี เพราะจันทร์ถึงศุกร์ พอเลิกงานฉันก็ค้างกับแม่ที่โรงพยาบาลเลย และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าพี่เขากับแม่ฉันสนิทกันมาก“ก้อย”“คะ?” ฉันหันไปมองคนข้าง ๆ ที่จู่ ๆ ก็เรียกชื่อฉัน“เป็นแฟนกันไหม”“คะ?” ฉันขมวดคิ้วให้พี่เขาเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “เมื่อกี้พี่พูดว่า…”“พี่ถามว่าเป็นแฟนกันไหม” หันมาตอบได้หน้าตาเฉยมาก แล้วฉันที่โดนถามแบบนี้ต้องทำหน้ายังไงตอนตอบ “คบกับพี่ได้หรือเปล่า” เขาถามต่อเมื่อเห็นฉันเงียบไป“เล่นอะไรของพี่เนี่ย” ฉันไม่ได้ใส่ใจ แต่ก้มลงจดจ่อกับเกมในโทรศัพท์มือถือต่อ หลังจากที่รู้จักกันได้สักพัก ฉันก็รู้ว่าพี่เขาไม่ได้เรียบร้อยหรือสุขุมอย่าที่คิด แต่เขาน่ะปั่นประสาทคนเก่ง แถมยังกวนโอ๊ยเก่งมากด้วย“พี่ไม่ได้เล่น พี่พูดจริง ๆ” คนข้าง ๆ หันมาพยักหน้าให้ด้วยสีหน้าจริงจังทำฉันไม่เห็นรู้สึกเหมือนถูกขอเป็นแฟนเลยล่ะ รู้สึกเหมือนโดนอาจารย์ทวงงานมากกว่า“ขอกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ” ฉันขมวดคิ้วถาม นี่พวกหมอเขาเป็นแ

[เดือนหนาว]สองสามวันมาแล้วที่ฉันมาค้างกับไวน์ที่นี่ ตอนนี้ให้ห้องของไวน์มีเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของฉัน ส่วนห้องฉันก็มีเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของไวน์ เรามักไป ๆ มา ๆ ห้องของกันและกันครืด ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> 02 XXX XXXX“ไวน์ ตื่นได้แล้ว มีสายเข้า” ฉันเขย่าตัวคนที่นอนซุกหน้าแนบอกฉันให้ตื่นมารับโทรศัพท์ เราตื่นสายกันทั้งคู่ดีหน่อยที่ช่วงจบใหม่เรายังไม่ได้เริ่มทำงานอย่างจริงจัง มีบ้างบางวันที่ฉันเข้าไปช่วยงานแม่ แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะฉันกำลังคิดเรื่องเรียนต่อ ส่วนไวน์ก็ได้ทุนไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ไหนจะมีบริษัทใหญ่ ๆ ชวนเขาให้ไปร่วมงานด้วยอีก ตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าไวน์จะเลือกทำอะไรก่อน เพราะเรายังไม่ได้คุยกันเรื่องนี้“อื้อ หนาวรับให้หน่อย ไวน์จะนอนต่อ” เสียงอู้อี้เอ่ย ก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย แต่ก็ไม่วายคว้าฉันเข้าไปกอดไว้ ที่ตื่นสายแบบนี้ก็เพราะเมื่อคืนเอาแต่แกล้งฉันจนไม่ได้นอนยังไงล่ะ“เลขหน้ามันขึ้นศูนย์สองอะ เบอร์ที่บ้านไวน์หรือเปล่า” ฉันถามพลางยกโทรศัพท์มือถือของไวน์ที่สั่นไม่หยุดขึ้นมาดู“ไม่นะ บ้านไวน์ใช้แต่เบอร์โทรศัพท์มือถือกัน ถ้ามีเรื่องด่วน แชตกลุ

[ไวน์]หลังจากที่เรียนจบผมก็ใช้ชีวิตเที่ยวเล่นและพักผ่อนอยู่ครึ่งเดือนกว่า ๆ จนวันที่ผมต้องตัดสินใจเลือกสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตก็มาถึงก่อนผมจะเรียนจบมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศได้เสนอทุนเรียนต่อระดับปริญญาโทให้ผม และอีกตัวเลือกก็คือมีบริษัทก่อสร้างยักใหญ่ในไทยเสนอให้ผมเข้าร่วมงานด้วย ผมไม่รู้ว่าจะตอบกลับข้อเสนออันไหนดี เรียนต่อก็คือความฝัน แต่การทำงานในบริษัทนี้ก็เป็นสิ่งที่วิศวะทุกคนฝันไว้เหมือนกัน“มึงจะเอายังไงก็รีบคิด มานั่งทำหน้าเหมือนหนาวจะมีผัวใหม่ซะงั้น” ไอ้ทิวที่มานั่ง ๆ นอน ๆ ที่คอนโดผมพูดขึ้น วันนี้เราสามคนนัดกินเหล้าที่คอนโดผม เพราะผมเครียด เครียดมาก ๆ ทำไมไม่มาแค่อย่างเดียววะ จะมาทำไมพร้อมกันสองอย่าง“ถ้าเป็นพวกมึง พวกมึงจะเลือกอะไร” ผมถามพวกมันสองคน“ไอ้แทน มึงเลิกจับโทรศัพท์สักวันดิ๊ มาช่วยมันคิดก่อน” ไอ้ทิวหันไปหาไอ้แทน ก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วใส่ผม“พวกมึงก็เลือกไม่ถูกใช่ไหมล่ะ” ผมว่าก่อนจะนอนแผ่กับพื้นเย็น ๆ กลางห้อง“ถ้าเป็นกูนะ กูจะไปเรียนต่อ เพราะว่ากูอยากเที่ยว อยากหาประสบการณ์เกี่ยวกับการเรียน การทำงานในต่างแดน” ไอ้ทิวตอบก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่กับพื้นข้างผม“ถ้าเป็นกู”