All Chapters of Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน: Chapter 41 - Chapter 50

แพรวเอ่ยปากเตือนซันอีกที เพราะเห็นสีหน้าอันปันดูลำบากใจ ทว่าซันกลับหน้ามึนเกินกว่าจะสนใจ“อ้าว จริงดิ มีแฟนแล้ว?”ซันทำน้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยเชื่อ หรือต่อให้เชื่อเขาก็ทำมึนอยู่ดี มีแฟนแล้วไง ในเมื่อตัวเขาเองก็หน้าตาดีพอตัว มั่นใจว่าตัวเองแย่งได้ ที่ผ่านมาอยากได้ผู้หญิงคนไหนก็ต้องได้ และไม่เคยพลาดเลยสักราย“น่า มีแฟนแล้วก็ไม่เป็นไร พี่ไม่ติด น่านะ น้องเหมาะกับงานพริตตี้มาก ขอไอจีหน่อยก็ยังดี”“เออ คือว่าไม่ดีกว่าค่ะ”“ไม่ได้ยินหรือไง... ว่าน้องบอกไม่”ในขณะที่อันปันกำลังอึกอักทำตัวไม่ถูก จู่ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิด แขนแกร่งตวัดโอบหมับเข้าที่เอวบาง ก่อนจะออกแรงรั้งเบา ๆ ให้แผ่นหลังเล็กถอยมาแนบชิดกับอกกว้าง“พะ... พี่เหนือ” อันปันชะงัก เงยหน้าขึ้นมองสันกรามคมของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง แอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะบรรยากาศรอบตัวเขามันมาคุจนน่าอึดอัด“อ้าว!” ซันชะงักกึก เขารู้จักทิศเหนือเป็นอย่างดี ในฐานะสต๊าฟฟ์สนามแข่ง เขาเคยทำงานช้าไม่ถูกใจจนโดนรังสีอำมหิตของอีกฝ่ายกดดันมาแล้ว รู้กิตติศัพท์ดีว่าทิศเหนือโมโหร้ายและไม

เหอะ! เกียร์ของเขา มีค่าแค่เงินห้าหมื่น แถมยัยเด็กนั่นยังบอกว่าไม่รู้จะเอาไปทำอะไรเนี่ยนะ?ทิศเหนือจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนเขม็ง นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ปกติเขาไม่ใช่คนหูเบาที่จะเชื่อคำพูดปั่นหัวของใครง่าย ๆ ยิ่งมาจากผู้หญิงที่จ้องจะจับเขาอย่างนาเดีย เขายิ่งมองทะลุถึงสันดาน แต่ภาพและเสียงในคลิปมันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นคลิปตัดต่อจิ๊กซอว์ทุกชิ้นในหัวเริ่มต่อกันสนิท แอนนาพยายามผลักไสเขาออกไปจากชีวิตมาตลอด ส่วนยัยเด็กอันปันก็จงใจเข้าหาเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยตั้งแต่แรก...ยอมถ่างขาให้เขาเอา ที่แท้แค่อยากได้เกียร์ไปแลกเงินห้าหมื่น! ภาพรอยยิ้มใส ๆ ดวงตาใสซื่อรวมถึงเสียงหวาน ๆ ที่เธอเรียกชื่อเขา และตอนที่เข้ามาสารภาพรัก ผุดขึ้นมาตอกย้ำในหัว! นี่สินะเหตุผลที่เขาสงสัยและคาใจมาตลอด! มือหนากำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือด แม่ง โคตรลงทุนฉิบหาย“ถ้าพี่เหนืออยากแก้แค้นยัยนั่น ให้เดียร่วมมือด้วยได้นะคะ”หว่านพืชย่อมหวังผลนาเดียเสนอตัว นัยน์ตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง ขอแค่เขาโกรธยัยนั่นแล้วหันมาประชดคบกับเธอ แผนขั้นต่อไปก็คงไม่ยาก“เหอะ...คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไง ว่าเธอต้องการอะไร”เสียงทุ้มต่ำต

ติ้ง!เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังทำลายความเงียบ ใบหน้าหวานที่หงอยเหงาเมื่อครู่พลันสว่างวาบพร้อมรอยยิ้มกว้างหึ... ในที่สุดก็ยอมทักมาแล้วสินะ!ด้วยความดีใจ เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที ทว่ารอยยิ้มบนริมฝีปากกลับค่อยๆ เจื่อนลง เมื่อเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความมา ไม่ใช่ทิศเหนือ... แต่เป็น ‘ชิชา’ เพื่อนต่างคณะ@Line ChiCha : แกอยู่ไหนอันปันAn-pan : อยู่ห้อง มีไร?ChiCha : (Send Picture)ChiCha : ดูนี่! แกเห็นไหมว่าใคร? ไหนแกบอกว่าคบกับพี่เหนือแล้วไง แล้วนี่มันอะไร? ทำไมพี่เหนือของแกถึงไปเดินอยู่กับนาเดีย?อันปันเบิกตากว้าง เพ่งมองรูปที่ชิชาส่งมาให้ดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ภาพนั้นถ่ายจากด้านหลัง... แต่ต่อให้เห็นแค่แผ่นหลังและเสื้อผ้าชุดนั้น เธอก็จำได้แม่นยำว่าเป็นทิศเหนือไม่ผิดแน่! และข้างกายเขาก็คือนาเดียที่กำลังยืนยิ้มร่าอย่างมีความสุข บรรยากาศรอบๆ ดูคล้ายกับช็อปโทรศัพท์มือถือในห้างสรรพสินค้าสักแห่งAn-pan : แกไปเจอพี่เหนือที่ไหน?ChiCha : ที่ห้างสิถามได้! ฉันเห็นพี่เหนือเดินมากับนาเดียเลยแอบตามไปดู สรุปเห็นพี่เหนือกำลังซื้อมือถือให้นาเดียจ้า ดูหน้านางสิ ยิ้มบานจนปากจะฉีกถึงรูหู

“นะคะ... พี่เหนือ”“อยากไปขนาดนั้น?”ทิศเหนือเลิกคิ้วต่ำ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้ริมหูของหญิงสาวจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นเหล้าและรังสีความดิบเถื่อนจากตัวเขาทำเอาหัวใจของนาเดียเต้นแรงจนแทบทะลุอก“ค่ะ อยาก... อยากมากด้วย”…......ทางด้านของอันปัน @คอนโดเธอผล็อยหลับบนโซฟาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนใกล้รุ่งสาง ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับยังคงเงียบเหงาไม่ต่างจากเมื่อคืน ทิศเหนือยังไม่กลับมา และโทรศัพท์ที่วางนิ่งอยู่ข้างตัวก็ไร้ซึ่งวี่แววการติดต่อกลับหรือข้อความใด ๆ จากเขาเลยใบหน้าหวานหม่นหมองลงทันตา นอกจากความรู้สึกเป็นห่วงที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าป่านนี้... เขาอาจจะไปลงเอยกับนาเดียแล้วจริง ๆ ก็ได้แต่ก็นะ... ต่อให้เป็นแบบนั้นแล้วเธอมีสิทธิ์อะไรไปห้ามเขา ในเมื่อเธอกับเขาไม่ได้คบกันจริง ๆ และเธอก็ไม่ได้คิดจะจริงใจกับเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง...ท่องเอาไว้สิอันปัน เธอไม่ได้แคร์เขาแต่... ทำไมหัวใจข้างซ้ายมันถึงได้รู้สึกเจ็บแปลบจนชาไปทั้งอกขนาดนี้ก็ไม่รู้@มหาวิทยาลัยอัณปันมาถึงมหาวิทยาลัยในต

ปัง!ร่างสูงของไซเรนก้าวเข้ามาด้านใน ชายหนุ่มปรายตาคมกริบมองอันปันที่ยืนทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “อ้าว... ยังอยู่จริงๆ ด้วยแฮะ” “พี่ไซเรน? แล้วพี่เหนือล่ะคะ” เธอรีบถาม ด้วยความเป็นห่วงว่าทิศเหนืออาจจะไม่สบายกะทันหันจนต้องทิ้งจังหวะรถ ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้อันปันชาวาบไปทั้งตัว“มันกลับไปแล้ว” “กลับ? ทำไมพี่เหนือไม่บอกหนูก่อน” “ทำไมมันต้องบอก” ไซเรนตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกวาดมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า “วันนี้มันเสียเดิมพัน”หัวใจอันปันกระตุกวูบ ลางสังหรณ์ตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกคลื่นไส้ “ดะ... เดิมพันอะไรคะ” ไซเรนหัวเราะหึในลำคอ “เธอไง” “คะ? พี่ไซเรนพูดบ้าอะไรเนี่ย!” “ไอ้เหนือมันท้าแข่งรถ แต่วันนี้มันเสือกแพ้ และข้อตกลงของเกมนี้... คือเธอ”ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ อันปันยืนนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด “พวกพี่เล่นบ้าอะไรกัน!” ไซเรนมองเธอนิ่ง แววตาไม่มีความล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่นิด “ใครเขาเล่น เรื่องแบบนี้ไม่มีใครเล่นหรอก” “ไม่จริง...”อันปันส่ายหน้ารัว “พี่เหนือไม่มีทางทำแบบนี้” “นี่เรามองว่าไอ้เหนือมันเป็นคนดีขน