All Chapters of Bad Guy ทิศเหนืออย่าร้าย | ทิศเหนือ x อันปัน: Chapter 51 - Chapter 60

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ตอนนั้นทุกคนอยู่รวมกันตรงพิทเลน เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นไปทั้งสนาม ทิศเหนือยืนพิงรถตัวเอง สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนจมอยู่กับความคิดอะไรบางอย่าง แต่ใคร ๆ ก็พอมองออกว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี แล้วอยู่ ๆ ทิศเหนือก็เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ“เอาปะ”เซริวเลิกคิ้ว ในขณะที่ไซเรนกำลังจุดบุหรี่หยุดชะงักแล้วหันไปมอง“อะไรของมึง”“แข่งกัน”ทิศเหนือเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ก่อนสายตาจะมองไปทางตึกโซนวีไอพีด้านบนตรงจุดที่อันปันกำลังนั่งอยู่หลังกระจกใสบานใหญ่โดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย“แข่งรถอะนะ? แล้วถ้าชนะ พวกกูได้อะไร?”“อันปัน”เงียบทั้งเซริวและไซเรนมองหน้ากันทันที“มึงเมาควันรถเหรอ?”เซริวหลุดด่าออกมาก่อนใคร สีหน้าดูไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน แต่ทิศเหนือกลับแค่นหัวเราะออกมา“จะ เอาไม่เอา กูยกให้ฟรี ๆ ถ้ากูแพ้พวกมึงก็เอาไป”“ไม่อะ กูไม่เล่นเรื่องเหี้ย ๆ แบบนี้” เซริวปฏิเสธทันที สำหรับเขาแล้วแฟนเพื่อนไม่ใช่ของพนัน แล้วต่อให้เป็นผู้หญิงคนอื่นเขาก็ไม่เล่นอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้อยู่แล้วผิดกับไซเรน“ไอ้ริวไม่เอา กูเอา” ไซเรนพูดขึ้นลอย ๆ จนเซริวหันขวับไปมองพร้อมกับด่าทันที“มึงรับคำท้า เหี้ยอะไรไอ้เรน!”ไม่ต่างกับ

ตลอดทั้งคืน ทิศเหนือไม่ได้จบลงแค่น้ำเดียว เพราะเขายังคงทำกับอันปันต่ออีกหลายครั้งจนเกือบเช้า ทั้งโซฟา ห้องนอน และห้องน้ำ ไม่มีที่ไหนที่เขาละเว้นอันปันหมดแรงเธอนอนขดจนตัวงอ และรู้สึกจุกที่ท้องน้อยจนแทบลุกไม่ขึ้น ระหว่างเคลิ้มหลับกลับรู้สึกได้ว่าทิศเหนือลุกขึ้นไปจากเตียง เธอจึงได้แต่ปรือตามองเขาที่กำลังเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า…ทิศเหนือคาบบุหรี่ไว้ในปาก ก่อนจะจุดไฟแช็กขึ้นมาแล้วพ่นควันสีเทาออกไปในอากาศ เพียงครู่มือถือที่หยิบติดมือมาด้วยก็สั่นครืน“โทรมาทำเหี้ยอะไรแต่เช้า ไอ้ไซเรน!”แค่เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามาก็หงุดหงิดเมื่อวานถ้ามันไม่ทิ้งอันปันไว้กลางทาง เขาคงตามไปกระทืบมันที่ห้องแล้ว (ด่ากูแต่เช้าอีก แทนที่จะขอบคุณกูไอ้เพื่อนเวร แล้วเด็กมึงล่ะ เป็นไง? เคลียร์กันยัง) “เคลียร์เหี้ยไร น้องมันนอนอยู่กับกูนี่แหละ” (แล้วมึงจะไม่ขอบใจกูสักนิด?) “เรื่อง?” (ก็เรื่องที่กูส่งเด็กมึงคืนไง) “ส่งเหี้ยไรของมึงไอ้ไซเรน มึงเล่นทิ้งยัยเด็กนั่นไว้ข้างทาง ถ้ากูไม่เห็นว่ามึงทิ้งไว้ แล้วกูไม่วนรถกลับไปรับจะทำไง!” (ก็กูรู้ ว่ายังไงมึงก็ต้องวนมารับ เพราะมึงมัน

หลังเรียนคาบเช้า“พวกมึงเช็กชื่อให้กูด้วย”“สัส มึงจะไปไหน เดี๋ยวอาจารย์สักเดชมาแล้ว ยิ่งเคี่ยว ๆ อยู่”“ไปธุระ พวกมึงเคลียร์ให้กูด้วยแล้วกัน” ว่าจบร่างสูงก็เดินออกจากห้องไปทันทีเพราะเขายังไม่ได้คิดบัญชีกับแอนนา พอคิดได้แบบนั้น ทิศเหนือจึงเดินออกจากตึกคณะตรงไปที่รถสปอร์ตสีดำของตัวเองที่จอดอยู่ ก่อนจะขับออกไปหาแอนนาที่ร้าน Cafe’ Anna Sugar หน้ามอ.ทันทีใช้เวลาไม่นานนัก รถสปอร์ตของทิศเหนือก็มาถึง แอนนาที่กำลังทำรายการรับจ่ายบัญชีภายในร้าน พอเห็นว่าเป็นรถของทิศเหนือมาจอด เธอจึงรีบวางมือแล้วเดินไปหาเขาที่หน้าร้านเพื่อทักทาย“อ้าวเหนือ วันนี้เลิกเรียนแล้วเหรอ? ลมอะไรหอบมาถึงทะ…”“ทำแบบนี้ทำไม?!!”เสียงเข้มดังสวนขึ้นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ส่งผลให้แอนนาชะงักด้วยความแปลกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงทันทีเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันที่มองมาอย่างเอาเรื่อง“เหนือพูดเรื่องอะไร พี่ไม่เห็นเข้าใจเลย?”“เหอะ พูดมาได้ว่าไม่เห็นเข้าใจ” ทิศเหนือแค่นยิ้มหยัน“เรื่องเกมเดิมพันปัญญาอ่อนนั่น... ทำไปเพื่ออะไรวะ”ทิศเหนือเอ่ยน้ำเสียงตะคอก จนแอนนามีสีหน้าเจื่อนลงชั่วขณะ แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังพยายามปั้นยิ้มใจดีสู้เ

หลังจากแอนนากลับไปพักใหญ่ ภายในคอนโดหรูก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ประโยคสุดท้ายที่แอนนาทิ้งไว้ยังคงดังก้องอยู่ในหัว‘เหนือโตแล้วคิดดูดีๆ นะ บางทีความรู้สึกที่เหนือมีให้พี่ มันอาจจะเป็นแค่ความหวงแบบน้องชายหวงพี่สาว และถ้าเหนือยังแยกความรู้สึกตัวเองไม่ออก... คนที่จะไม่เหลือใครเลยก็คือตัวเหนือเอง’ ‘ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับอันปัน... คนที่ไม่ยอมให้ใครเข้าถึงตัวง่าย ๆ แบบเหนือ คงไม่ยอมให้เด็กคนนั้นเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวตั้งนานหรอก จริงมั้ย?’ ‘อย่าเอาแต่ประชดพี่ จนต้องเสียคนดีๆ อย่างอันปันไปก็แล้วกัน’ “โธ่เว้ย!”ทิศเหนือสบถลั่นห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงคิงไซส์อย่างหงุดหงิด เพดานว่างเปล่าไม่ได้ช่วยให้หัวสมองที่กำลังเดือดพล่านเย็นลงเลยสักนิดคนอย่างเขาน่ะเหรอ จะไปรู้สึกอะไรกับยัยเด็กอันปันนั่น! ไม่มีทาง ยัยนั่นก็แค่เข้าหาเขาเพราะเงิน แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน มันก็แค่นั้นแต่ถึงจะพร่ำบอกตัวเองแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเธอ ทิศเหนือผุดลุกขึ้นนั่ง หยิบมือถือออกมาอย่างหงุดหงิด ตั้งใจจะกดเบอร์โทรไปหา แต่มือกลับชะงักค้างไว้แค่นั้น“จะโทรไปทำเหี้ยอะไรวะ อยากไปไหนก็ช่างแม่งดิวะ!”ร่า

บรรยากาศในหอประชุมใหญ่คึกคักจนแทบแตก เสียงเชียร์ดาวและเดือนของแต่ละคณะดังกระหึ่ม บริเวณที่นั่งแถวหน้า ‘เอริน’ นั่งอยู่ในกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งเพื่อมาร่วมเชียร์เพื่อนสนิท ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของ ‘ไซเรน’ และกลุ่มเพื่อนของเขาที่เดินเข้ามาอยู่ตรงมุมด้านบน เธอไม่คิดพวกเขาจะยอมมางานแบบนี้ด้วยบนระเบียงชั้นสองของหอประชุมซึ่งเป็นมุมมืดและค่อนข้างลับตาคน ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเลือดหมูกำลังยืนกอดอกพิงกำแพง นัยน์ตาคมกริบดุดันจับจ้องลงไปยังเวทีเบื้องล่างด้วยสายตาเรียบนิ่ง“ไหนมึงบอกไม่มาไงไอ้เหนือ ขี้เกียจไม่ใช่เหรอวะ” เซริวเอ่ยปากแซะพลางกลั้นขำ เมื่อเห็นเพื่อนสนิทจ้องเวทีตาไม่กะพริบ“กูแค่ผ่านมา” ทิศเหนือตอบเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้ความรู้สึก“อ๋อเหรอ... ผ่านมา แต่ยืนขึงขังซะกูนึกว่ามาคุมงาน... นู่น น้องอันปันเดินออกมาละ โคตรสวยเลยว่ะ!”วินาทีที่อันปันก้าวเท้าออกมากลางเวที สายตาทุกคู่ในหอประชุมก็ถูกสะกด ชุดนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดขับเน้นสัดส่วนชัดเจน เข้าคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าที่ผ่าข้างขึ้นมาเล็กน้อย ทุ