All Chapters of โปรดรักทิศเหนือ: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากกลับมาถึงบ้านโปรดรักก็ได้จัดแจงเสื้อผ้าของตนเองที่กองไว้บนเตียง ตั้งแต่บุญมียังไม่เข้าโรงพยาบาลมาใส่ตู้เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปเอาไม้กวาดใต้ถุนบ้านมากวาดห้องนอนตนเอง เนื่องจากไม่ได้อยู่เป็นอาทิตย์ทำให้มีฝุ่นเกาะตามพื้นเป็นธรรมดา เธอกวาดเพียงให้ฝุ่นไม่เกาะหนาจนเกินไปก่อนที่จะนำไม้กวาดไปเก็บมือเล็กหยิบมือถือมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ต่อสายหาผู้เป็นยายที่ทำหน้าที่เฝ้าตาที่ป่วยเพียงลำพัง ไม่นานปลายสายก็กดรับ(ฮะโหล ฮอดบ้านล่ะบ้ออีหล่า)“พึ่งถึงเลยจ้ะ ตาเป็นไงบ้างจ๊ะ”(ก็เหมือนเดิมล่ะลูกเอ๊ย หมอพึ่งให้ยานอนหลับไปตะกี้เอง)“แล้วยายกินข้าวหรือยังจ๊ะ”(กินแล้วล่ะ โปรดกินยังล่ะลูก)“อีกสักพักก็จะลงไปกินแล้วจ้ะ”(ปิดประตูล็อกบ้านให้ดี ๆ นะลูก ยิ่งเป็นผู้หญิง อยู่บ้านคนเดียวมันอันตราย)“จ้ะยาย ขาดเหลืออะไรโทรหาโปรดได้เลยนะจ๊ะ”(เออ ๆ ยายไปดูตาก่อนนะ)“ได้จ้ะ” หลังจบประโยคสายก็ได้ตัดไปเรียบร้อยร่างเล็กเดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ตากไว้หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับผ้าถุงก่อนจะเดินลงมาในครัวใต้ถุนบ้าน เทอาหารที่ซื้อมาจากตลาดใส่จานแล้วนั่งกินในครัวเลย ระหว่างที่กินอยู่นั้นโทรศัพท์มือถือก็แสดงช

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงหกโมงเย็น หญิงสาวก็ได้เดินทางมาถึงเมืองหลวงโดยที่ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า กินเพียงนม ขนมปัง และน้ำเปล่า ที่รถโดยสารได้แจกให้ พยายามข่มตาหลับตลอดทางที่รถกำลังแล่น แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่หลับเลย หลังจากที่เธอก้าวขาลงจากรถก็มีลุงและป้าที่เดินทางมาจากตำบลเดียวกันเดินเข้ามาถามไถ่“ไปไสต่อล่ะลูก” ขณะที่โปรดรักกำลังจะเดินไปขึ้นแท็กซี่ที่ทางบริษัทขนส่งได้จัดเตรียมไว้สำหรับผู้โดยสาร มลก็เอ่ยขึ้นถามทันที“ไปคอนโดแฟนจ้ะป้า”“ไปจั๋งได๋ล่ะ แฟนมารับบ้อ”“น่าจะแท็กซี่จ้ะ”“ไปแถวได๋ ไปพร้อมป้าบ่ ลูกสาวป้าสิมารับ”“บ่เป็นหยังจ้ะป้า”“โอ๊ย บ่ต้องเกรงใจดอกคนบ้านเดียวกัน”“ไปนำกัน ค่าแท็กซี่มันแพง”“อะเอ่อ..” ยังไม่ทันที่โปรดรักจะพูดอะไร ป้าวัยกลางคนก็ลากเธอไปนั่งรอลูกสาวแกด้วยกันแล้ว“หิวบ่ล่ะลูก ป้านึ่งข้าวเหนียวกับหมูทอดมานำเด้” แม้ข้าวเหนียวที่นึ่งมาจะเย็นและร่วนจนแทบจะกินไม่ได้แล้ว มลก็ยังคงถามไถ่โปรดรักตามมารยาทของคนต่างจังหวัดอย่างดูเป็นห่วงเป็นใย“บ่เป็นหยังจ้ะ” โปรดรักตอบอย่างยิ้ม ๆ ไม่ถึงสิบนาทีลูกสาวป้าก็มาถึงพอดี เธอเดาว่าป้าน่าจะโทรให้ลูกออกมาตั้งแต่ก่อนจะถึงแล้ว“หวั

ทิศเหนือมีท่าทีหงุดหงิดไม่น้อย พึ่งพาโปรดรักมาถึงแท้ ๆ น้องสาวตัวดีก็ชวนเธอไปเที่ยวเสียแล้ว แม้จะพยายามห้ามปรามน้องสาวเท่าไหร่ เพียงฟ้าก็หยิบยื่นเหตุผลร้อยแปดมาค้านเขาจนได้“ฟ้านัดเพื่อนไว้แล้ว เทไม่ได้” เพียงฟ้าอธิบายเหตุผลให้ผู้เป็นพี่เข้าใจ“งั้นฟ้าก็ไปคนเดียว” ทิศเหนือเอ่ยออกไปเพราะทราบดีว่าน้องสาวสายปาร์ตี้อยู่แล้ว จึงไม่ห่วงมากแต่กับอีกคนเขาไม่รู้จักเธอมากขนาดนั้น โปรดรักดูใสซื่อซึ่งต่างจากเพียงฟ้าจึงเป็นห่วงไม่น้อย“แล้วพี่เหนือมีสิทธิ์อะไรห้ามไม่ให้น้องโปรดไปล่ะ” ผู้ถูกถามเงียบอย่างพูดไม่ออก“น้องอกหักมานะพี่เหนือ ให้น้องอุดอู้อยู่ในห้องแบบนั้นไม่ดีเท่าไหร่มั้ง”“พี่แค่เป็นห่วง”“หืม ห่วงใครจ๊ะ”“กะ..ก็ห่วงฟ้าไง”“ไม่น่าใช่มั้ง” เพียงฟ้าเอ่ยพร้อมกับมองหน้าพี่ชายอย่างจับผิด“เอาเป็นว่า ฟ้าจะเอาน้องไปด้วยและฟ้าจะดูแลน้องให้ดีที่สุด”“อือ” เขาเอ่ยตอบในลำคอเบา ๆ มีอาการน้อยใจนิดหน่อยที่ไม่สามารถปรามน้องสาวตนเองได้หลังจากนั้นเพียงฟ้าก็เดินไปยังห้องนอนของตนเอง ซึ่งโปรดรักก็ได้อาบน้ำเสร็จพอดี ได้ใส่ชุดที่เพียงฟ้าเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแต่ยังไม่ได้แต่งหน้า“น้องโปรดเอาช้อนไปประคบตาก่อน

เวลาราวเก้าโมงครึ่ง แสงแดดสาดส่องเข้ามาในคอนโดหรูผ่านม่านสีขาวสะอาด โปรดรักและเพียงฟ้ายังไม่ออกมาจากห้อง เขาเดาว่าทั้งคู่คงจะยังไม่ตื่น ร่างหนาค่อย ๆ ลุกจากโซฟาใหญ่ที่กางออกมาเป็นเตียง ก่อนที่จะดันเข้าเก็บเพื่อให้กลับมาเป็นโซฟาเช่นเดิมแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายในยามเช้า เนื่องจากเสื้อผ้าของเขาอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเพียงฟ้าในห้องนอนจึงจำเป็นต้องใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่พันไว้บริเวณรอบเอวสอบแก้ขัดไปก่อน เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงก็เดินไปโซนห้องครัวเพื่อชงกาแฟดื่มในยามเช้า เมื่อคืนกว่าเขาจะข่มตาหลับลงก็เกือบพระอาทิตย์ขึ้น ไม่แปลกที่จะตื่นมาแล้วไม่สดชื่นสักพักเสียงประตูของห้องนอนเพียงฟ้าถูกเปิดออกโดยโปรดรัก ที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว หญิงสาวอยู่ในชุดที่สบายตาเป็นเสื้อยืดสีขาวพอดีตัว และกางเกงยีนขายาวเอวสูง ผมสลวยมัดรวบขึ้นเพื่อให้สามารถทำอะไรได้อย่างสะดวก ก่อนที่สายตาเล็กจะเลื่อนไปเห็นทิศเหนือที่กำลังจ้องมองเธอจากในครัว“กินนมถั่วเหลืองไหม พี่อุ่นให้” เมื่อเห็นเธอจ้องอยู่นานทิศเหนือจึงเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้“โปรดอยากกินน้ำเปล่าเฉย ๆ ค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นทิศเหนือจึงห

“ฟังนะโปรดรัก ผู้ชายไม่ได้เป็นเหมือนกันทุกคน พี่ไม่อยากให้เธอเอานิสัยของคนที่เธอเคยเจอมาตัดสินใครเลย” ทิศเหนือเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นโปรดรักนำนิสัยของผู้ชายที่เธอพบเจอมาตัดสินผู้ชายบนโลก หากเป็นเช่นนี้เกรงว่าเธอจะปิดโอกาสตัวเอง เพียงเพราะแค่ผู้ชายคนเดียว“แต่ที่โปรดเห็นมามันทำให้โปรดอดคิดแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ”“กับคนอื่นเป็นยังไงพี่ไม่รู้หรอก แต่เรื่องนอกใจพี่เชื่อว่าไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่จะเป็นแบบนั้น”“พี่เหนือรู้ไหม ว่าทำไมพ่อกับแม่ของโปรดถึงเลิกกัน”“ก็เพราะพ่อไปทำผู้หญิงที่ทำงานด้วยกันท้อง”“ส่วนแม่พอเลิกกับพ่อก็พาโปรดมาฝากไว้กับตายาย ฮึก”“แล้วแม่ก็ยอมไปเป็นเมียน้อยของลุงพัน ทั้งที่ลุงพันเขาก็มีครอบครัวอยู่แล้ว”“มาถึงตรงนี้ พี่ยังจะให้โปรดคิดว่าผู้ชายทุกคนไม่เหมือนกันอยู่อีกเหรอ” ทิศเหนือนั่งฟังโปรดรักร่ายยาวพร้อมกับสรรพนามที่เปลี่ยนไป เสียงสะอื้นของโปรดรักเริ่มดังขึ้น เมื่อพูดถึงเรื่องราวของครอบครัวตนเองในอดีตมือหนาเลื่อนมือไปลูบศีรษะเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม เขาก็ไม่รู้ว่าควรต้องทำอย่างไรเพื่อเปลี่ยนความคิดเธอในตอนนี้ เข้าใจในสิ่งที่เธอเจอมา แต่ก็ใช่ว่าคนทุกคนจะเป็นเหมือนกันหมดอย่างที่เขา