All Chapters of โปรดรักทิศเหนือ: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันปกติเฉกเช่นทุกวัน โปรดรักบิดขี้เกียจบนเตียงไปมา วันนี้รู้สึกนอนเต็มอิ่มกว่าปกติเพราะแยกกันนอนกับแฟนหนุ่ม เนื่องจากภาคภูมิและกมลรัตน์ไปหาเพียงฟ้าที่เมืองหลวง ส่วนแม่บ้านก็ลาหยุด เขาจึงต้องจำใจเฝ้าบ้าน แม้ว่าจะพยายามคะยั้นคะยอให้แฟนสาวไปนอนเป็นเพื่อน แต่ก็เดินเธอปฏิเสธจนหน้าจ๋อยกลับไปเมื่อร่างเล็กกำลังจะเดินลงมาอาบน้ำ รถยนต์คันคุ้นก็เลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านพอดิบพอดี“มาเช้าจังเลยนะคะ” เมื่อเขาก้าวขาลงมาจากรถ ผู้ที่ยืนอยู่ตีนบันไดก็เอ่ยทักทายทันที“ก็คิดถึงแฟน เมื่อคืนพี่นอนไม่หลับเลยรู้ไหม”“เวอร์” สิ้นประโยคของโปรดรักทิศเหนือก็เดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอหวังจะกอด แต่ดันหันไปเห็นบุญมีที่เดินมาจากหลังบ้านพอดี จึงต้องทิ้งความตั้งใจนั้นไปแล้วหันมายกมือไหว้ผู้ใหญ่แทนพอทำอะไรเสร็จสรรพโปรดรักก็บอกกล่าวผู้เป็นตาและยายว่าจะไปทำงานดังเช่นปกติ โดยมีทิศเหนือเป็นผู้ไปรับไปส่ง ตอนนี้เธอแทบจะไม่ได้จับรถจักรยานยนต์ของตัวเองเลย นอกจากขับไปร้านขายของชำในชุมชนเล็ก ๆ น้อย ๆ วันไหนเขาอยู่ด้วย เขาก็เป็นคนขับให้ตลอด จนกลายเป็นว่าตอนนี้คนตัวเล็กจะลืมวิธีขับรถไปเสียแล้วไม่นานรถยนต์ของทิศเหนือก็เลี้ยวเข้าสู่รั

เช้าของวันถัดมาก็ได้เริ่มต้นขึ้น ทางตำรวจได้โทรนัดให้ทั้งคู่ไปชี้จุดเกิดเหตุในช่วงบ่าย ส่วนโปรดรักเองก็ได้เขียนใบลางานในวันนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว ภาคภูมิและกมลรัตน์เองก็เข้าไปหาผู้ใหญ่ที่รู้จักเพื่อขอความช่วยเหลือตั้งแต่เช้าทำให้ที่บ้านใหญ่ตอนนี้เหลือเพียงแม่บ้าน เพียงฟ้า โปรดรัก และทิศเหนือเท่านั้น เมื่อกินข้าวเสร็จ ทั้งสามก็มานั่งหน้าทีวีจอใหญ่เพื่อพูดคุยกัน“พี่ไม่อยากผูกข้อไม้ข้อมือกับโปรดแล้ว” จู่ ๆ คนที่นั่งเงียบก็เอ่ยขึ้น ทำเอาสองสาวที่นั่งอยู่ตกใจไม่น้อย“อ้าว ทำไมพี่เหนือพูดแบบนี้คะ?”“นั่นสิคะ โปรดทำอะไรผิด” โปรดรักเอ่ยถามเขาต่อจากเพียงฟ้าทันที พร้อมกับดวงตาที่เริ่มมีน้ำสีใสห่อหุ้ม ไม่นานมันก็หยดแมะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ หรือเขาคิดว่าเธอโดนกันต์ย่ำยีแล้ว แต่เธอก็เล่าให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ว่าเรื่องมันมีเพียงเท่านั้น“ฟังก่อน” ทิศเหนือเลื่อนมือมาจับใบหน้าเล็กของแฟนสาวมาสบตา เสียงสะอื้นของโปรดรักดังขึ้นเรื่อย ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เพียงฟ้าจึงลุกจากโซฟานั้นเพื่อจะเดินไปเอาทิชชูมาซับน้ำตาให้เธอ“ที่พี่บอกว่าพี่ไม่อยากผูกข้อไม้ข้อมือกับโปรดแล้ว พี่หมายถึง พี่อยากแต่งงานกับโปรดเลย”“แต่

ระยะเวลาผ่านมาราว ๆ สามเดือนหลังจากโปรดรักและทิศเหนือได้แต่งงานกัน เหตุการณ์สูญเสียก็ได้เกิดขึ้น ดังคำกล่าวที่ว่า ‘หนึ่งชีวิตกำลังเติบโต แต่อีกหนึ่งชีวิตกำลังร่วงโรย’ เป็นประโยคที่พบเห็นได้บ่อยตามโลกออนไลน์ และเกิดขึ้นกับชีวิตของใครหลาย ๆ คน รวมถึงเธอคนนี้โปรดรักยืนกอดรูปผู้เป็นตาร้องไห้อย่างน่าสงสาร มองควันที่ลอยไปตามอากาศ โดยที่มีมือหนาของสามีคอยโอบไหล่ไว้ไม่ห่างไปไหนหลังจากบุญมีเสียชีวิตได้ไม่นาน จันทร์ก็ล้มป่วยในระยะเวลาต่อมา รักษากันอยู่ราว ๆ สองเดือน โรงพยาบาลไหนที่ว่าดีทั้งรัฐหรือเอกชนหลานสาวและหลานเขยก็พาไปหมด แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตของหญิงชราเอาไว้ได้ ภาพเดิมได้ฉายขึ้นซ้ำ ๆ ในระยะเวลาที่ไม่ห่างกันมากสภาพจิตใจของโปรดรักเองก็ย่ำแย่ไม่น้อยหากไม่มีผู้เป็นสามีปานนี้เธอก็คงไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตให้มันเดินหน้าต่อไปได้อย่างไร ซึมอยู่หลายสัปดาห์กว่าจะฝืนตัวเองให้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติได้ และเท่ากับว่าตอนนี้ครอบครัวของโปรดรักเหลือเพียงทิศเหนือเท่านั้น“คิดอะไรอยู่ครับ” ทิศเหนือเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาที่นั่งเหม่ออยู่ในห้องทำงานเล็กของเขา“ฮึก แค่คิดถึงตายายกับแม่น่ะค่ะ” เห็นน้ำเสียงที่ไม่สู้ด

หลายสัปดาห์ผ่านมา ทุกคนก็ใช้ชีวิตตามปกติของตัวเองไปเรื่อย ๆ โปรดรักเองก็มาช่วยงานทิศเหนือเล็ก ๆ น้อย ๆ ช่วยเช็กบัญชีบ้าง คำนวณรายรับรายจ่ายเพื่อยื่นภาษี รวมถึงตรวจสอบและดูแลเรื่องเงินเดือนของคนงานในไร่ และพนักงานในรีสอร์ตบ้าง แต่ก็เป็นเพียงการยื่นมือไปช่วยเขาเท่านั้น เพราะหลัก ๆ แล้วก็ยังคงเป็นทิศเหนือที่ทำ“โปรดว่าพี่เหนือจ่ายงานให้โปรดน้อยไปนะคะ” โปรดรักนั่งมองแฟนหนุ่มที่กำลังกดเครื่องคิดเลขอยู่บนโต๊ะทำงานไม่ยอมให้เธอช่วย“ใครจะอยากให้เมียตัวเองทำงานหนักล่ะ”“แต่โปรดก็ไม่ได้อยากเห็นสามีตัวเองเหนื่อยอยู่คนเดียวแบบนี้นิคะ”“มานั่งนี่หน่อย” ร่างสูงใช้เท้าดันให้เก้าอี้พ้นจากมุมโต๊ะเล็กน้อย ก่อนที่มือหนาจะตบลงบนหน้าขาตัวเองเบา ๆ โปรดรักก็ทำตามอย่างว่าง่าย ริมฝีปากของทิศเหนือเลื่อนลงมาหอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่“แค่นี้พี่ก็ขอบคุณโปรดมากแล้วครับ”“หือ ขอบคุณที่โปรดเดินมาให้หอมเนี่ยนะ”“พี่ขอบคุณที่โปรดเป็นภรรยาที่ดีของพี่มาตลอดต่างหาก”“ยังไงคะ?”“เรื่องงานบ้านงานเรือนไง ขนาดพี่ไม่ได้ร้องขอ โปรดยังทำได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลย” ทิศเหนือเอ่ยพร้อมกับลูบศีรษะของภรรยาเบา ๆ ตั้งแต่เขาให้โปรดรักลาออกจาก

ระยะเวลาผ่านมากว่า 8 ปี ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาที่เคยกลมเกลียวกันเช่นใด ก็ยังคงกลมเกลียวกันเช่นนั้น และตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้ให้กำเนิดเด็กที่น่ารักขึ้นมาสองคน คนแรกเป็นเด็กผู้ชายวัย 7 ขวบ ชื่อน้องเหนือเมฆ ซึ่งตั้งตามผู้เป็นพ่อที่ชื่อทิศเหนือ และลูกสาววัย 3 ขวบ ชื่ออัญญา ตั้งตามผู้เป็นแม่ซึ่งมีความหมายว่าเป็นที่รัก“อัญญา ทำไมเอาสีมาเขียนการ์ตูนภาพพี่แบบนี้” เสียงโวยวายของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังขึ้นลั่นบ้าน เพราะน้องสาวตัวแสบเอาสีเทียนมาละเลงหนังสือการ์ตูนที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานจนเละเทะ“แย้วจะให้น้อนเขียนหัวพี่เมฆหยอ” ได้ยินเช่นนั้นเหนือเมฆยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เด็กหนุ่มจึงเดินออกมาร้องไห้เงียบ ๆ อย่างห้ามไม่ได้ จังหวะนั้นผู้เป็นแม่อย่างโปรดรักก็เดินมาพอดี“เป็นอะไรกันคะ สองพี่น้อง”“น้องเขียนการ์ตูนพี่ครับ แต่ไม่เป็นไรมันยังอ่านได้อยู่” เด็กหนุ่มสูดน้ำมูกบอกแม่ด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น“ไหม ขอแม่ดูหน่อย” โปรดรักหยิบหนังสือการ์ตูนจากมือลูกชายมาเปิดดู“อัญญาทำไมเขียนของพี่แบบนี้คะ? หนังสือระบายสีของอัญญาแม่ก็ซื้อมาให้แล้วไม่ใช่เหรอ”“มันหมดแย้ว”“หมดแล้วหนูก็ไม่ควรเอาของคนอื่นมาระบายแบบนี้ ขอโทษพ