All Chapters of โปรดรักทิศเหนือ: Chapter 21 - Chapter 30

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น ซึ่งเป็นเวลาเลิกงาน ต่างคนต่างเก็บสัมภาระเพื่อกลับบ้านของตนเอง รวมถึงตัวของโปรดรักด้วย เธอเดินออกจากตึกพร้อมกันกับแพรวา รุ่นพี่ในสำนักงานที่สนิทที่สุดเลยก็ว่าได้ เนื่องจากอายุที่ไม่ได้ห่างกันมาก และพึ่งเข้ามาทำงานพร้อม ๆ กัน“ขับรถดี ๆ นะคะ” เมื่อเห็นแพรวาสวมหมวกนิรภัยเสร็จ โปรดรักก็เอ่ยบอกกับรุ่นพี่สาว ก่อนจะหันมาเก็บข้าวของเข้าใต้เบาะรถจักรยานยนต์ของตนเอง“จ้า ขับดี ๆ เหมือนกันนะ” แพรวาว่าจบก็ขับรถออกไปทันทีแพรวาขับรถออกไปได้ไม่นานโปรดรักก็เก็บข้าวของเสร็จ กำลังใส่หมวกนิรภัยก็มีรถยนต์ของกันย์ขับเข้ามาจอดไม่ไกล“ขับรถดี ๆ นะน้องโปรด” กันย์ลดกระจกลงตะโกนบอกโปรดรัก“ค่ะ พี่กันย์ก็กลับดี ๆ นะคะ” เธอยิ้มเบา ๆ ก่อนจะตะโกนกลับไป แล้วขับรถจักรยานยนต์คู่ใจออกไปทันที ซึ่งกันย์เองก็ขับตามหลังเธอมา ไม่ยอมแซงสักที จนถึงซอยเข้าหมู่บ้านเธอ กันย์จึงค่อย ๆ ขับจากไป พูดตามตรง เธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก แต่พอเป็นทิศเหนือ ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด มันเป็นความสบายใจเลยด้วยซ้ำ“สวัสดีจ้ะตา ยายไปไหนเหรอจ๊ะ” เมื่อเลี้ยวรถเข้ามาในบ้าน โปรดรักก็พบบุญมีที่นั่งวีลแชร์มองวิวถ

ระยะเวลาผ่านมาเกือบหนึ่งเดือน ช่วงเช้าของวันธรรมดา โปรดรักตื่นเช้าไปทำงานเฉกเช่นทุกวันและกิจวัตรเดิม ๆ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมาก เว้นแต่วันนี้ ที่เธอรู้สึกผิดปกติเพราะรุ่นพี่ที่ทำงานอย่างกันย์มักเดินมาหาเธอที่โต๊ะบ่อย ๆ ถามนั่นบ้างนี่บ้าง เอาขนมหรือของกินมาให้บ้าง โดยปกติกันย์มักเดินมาหาเธอที่โต๊ะทำงานเป็นประจำอยู่แล้วแต่แค่วันละรอบสองรอบ“ไอ้กันย์ แกจะเดินไปเดินมาทำไมวะ ปวดหัว” จุ๊บแจงที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ โปรดรักเอ่ยถามกันย์อย่างฉุนเฉียว“ผมก็แค่เดินมาคุยกับโปรดรักเฉย ๆ”“เดินไปเดินมาอยู่นี่จะสิบรอบแล้ว ฉันรำคาญแทนโปรดรักแล้วเนี่ย” สิ้นเสียงของจุ๊บแจง โปรดรักยิ้มเบา ๆ เพราะเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไปดี“เย็นนี้น้องโปรดว่างไหม” กันย์ไม่สนใจเสียงบ่นของจุ๊บแจง และหันหน้ามาถามโปรดรักต่อ“ยังไม่รู้เลยค่ะ พี่กันย์มีอะไรหรือเปล่า”“พี่ว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน”“ขอโทษนะคะ โปรดคงไม่สะดวก” โปรดรักเอ่ยตอบก่อนจะละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ยิ้มให้กันย์เล็กน้อย“ไม่เป็นไรครับ พี่กลับไปทำงานก่อนนะ”“ค่ะ” สิ้นคำตอบของโปรดรัก กันย์ก็เดินไปอีกห้องเพื่อทำงานของตัวเอง“พี่ว่าไอ้กันย์มันชอบเธอ” ทันทีที่กันย

บรรยากาศยามค่ำคืน ณ ริมแม่น้ำนานาประเทศที่ไหลผ่านกับตัวอำเภอที่พวกเขาอาศัย อีกทั้งยังอยู่ติดกับตลาดนัดยามดึก จึงทำให้มีกลุ่มวัยรุ่นชายหญิงมักจะซื้อของกินจากตลาด มานั่งกินริมแม่น้ำเพื่อดื่มด่ำกับสายลมที่เย็นฉ่ำ แม้จะอยู่ในช่วงหน้าร้อน สองชายหญิงที่พึ่งมาใหม่เดินวนหาที่นั่งอยู่พักใหญ่กว่าจะเจอมุมที่ถูกใจและเหมาะสม ซึ่งเป็นมุมบันไดทางลงไปยังแม่น้ำที่สูงกว่า 500 ขั้น แต่ทั้งคู่เลือกที่จะนั่งอยู่เกือบข้างบนสุด เนื่องจากว่ามีสองสามกลุ่มที่นั่งกระจายอยู่ในแต่ละขั้น“ลมเย็นดีนะคะ” โปรดรักเอ่ยขึ้นเมื่อนั่งลงกับขั้นบันไดแล้ว ทิศเหนือเองก็พยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วยกับเธอมือเล็กหยิบลูกชิ้นในถุงมากัดกินหนึ่งลูก ก่อนจะยื่นอีกลูกให้กับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงก็โน้มตัวลงมากินลูกชิ้นจากมือของอีกฝ่ายที่ยื่นให้อย่างไม่ปฏิเสธ“วันนี้โปรดเป็นอะไรทำไมร้องไห้ โกรธพี่ที่ไปรับช้าหรือเปล่า” ทิศเหนือเอ่ยถามโปรดรักกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเย็น“เปล่าค่ะ โปรดแค่กลัว”“กลัวอะไร”“กลัวพี่กันย์”“กันย์?”“ก็พี่ที่เขายืนอยู่กับโปรดตอนที่พี่เหนือมารับไงคะ เขาคะยั้นคะยอให้โปรดยอมให้เขาไปส่งที่บ้านอยู่นั่น”“วันน

เวลาราวสิบเอ็ดโมงครึ่งพนักงานกลายคนเริ่มเตรียมตัวกันไปกินอาหารกลางวัน รวมถึงตัวของโปรดรักด้วย ซึ่งก่อนหน้าจุ๊บแจงรุ่นพี่ที่ทำงานโต๊ะข้าง ๆ เธอ ชวนไปกินส้มตำร้านประจำซึ่งเธอเองก็ตอบตกลงไป เนื่องจากเธอเองไม่มีรถจึงต้องขอติดรถไปกับแพรวา“จะไปกันยังจ๊ะ” แพรวาเดินเข้ามาในห้องทำงานของแผนก ก่อนที่จะเอ่ยถามรุ่นน้อง“ไปเลย ๆ เดี๋ยวแพรกับโปรดไปรอที่ร้านเลยนะ ไว้พี่ส่งงานเสร็จจะตามไป” จุ๊บแจงเอ่ยตอบกลับแพรวา ขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอกำลังส่งงาน แต่เนื่องด้วยไฟล์มีขนาดใหญ่จึงใช้เวลาอัปโหลดนาน“ให้สั่งอะไรไว้รอเลยไหมคะ” โปรดรักเอ่ยถามจุ๊บแจงก่อนที่จะลุกขึ้นสะพายกระเป๋า“หมูน้ำตก ตำอะไรก็ได้ ละก็กับข้าวอีกสองสามอย่าง สั่งข้าวเหนียวไว้เผื่อพี่ด้วยไปถึงจะได้กินเลย”“โอเคค่ะ เจอกันนะ” แพรวาเอ่ยตอบจุ๊บแจงก่อนที่จะเดินนำโปรดรักออกไป“อ้าว ไปไหนกันจ๊ะสาว ๆ” กันต์ลดกระจกลง เอ่ยถามแพรวาและโปรดรักขณะที่ทั้งสองเดินถึงลานจอดรถจักรยานยนต์“ไปกินส้มตำป้าแมว แกจะไปด้วยไหม”“พอดีแม่ฉันมาหาต้องกับไปกินข้าวด้วย น่าเสียดายจริง ๆ” กันต์เอ่ยตอบกลับแพรวา ก่อนที่จะขับรถออกไป ไม่ลืมที่จะส่งยิ้มให้กับโปรดรัก เธอจึงยิ้

เมื่อเห็นลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้ตึง ๆ ใส่กัน กมลรัตน์จึงชวนโปรดรักเข้าไปในบ้านของเธอก่อน โปรดรักเองก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด มือเล็กของกมลรัตน์จึงจับมือของโปรดรักเดินเข้าบ้านไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมามองลูกชายตัวเองแม้แต่น้อย ภายในบ้านหลังใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีทองน้ำตาลซึ่งส่วนใหญ่ทำมาจากหินอ่อนรวมถึงผนังกำแพงบ้านด้วย ในตัวบ้านมีความกว้างขวางและเป็นระเบียบพอสมควร เวลามองก็ดูสบายตาไม่น้อย“พาลูกสะใภ้มาไหว้จ้าที่รัก” กมลรัตน์เอ่ยบอกสามีที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่โต๊ะไม้“สะ..สวัสดีค่ะ” เมื่อภาคภูมิเงยหน้าขึ้นเธอก็ยกมือไหว้ตามมารยาท ก่อนที่ท่านจะพยักหน้าและยิ้มออกมาเบา ๆ“ทิศเหนือล่ะ” สิ้นเสียงคำถามของภาคภูมิ โปรดรักเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงจึงได้แต่เม้มปากแน่นไม่พูดอะไร“เดี๋ยวก็คงตามเข้ามาค่ะ” กมลรัตน์เอ่ยตอบสามีของเธอ ก่อนที่จะเชิญให้แขกไปนั่งบนโซฟาเพื่อพูดคุย“ว่าไงคะ หนูทะเลาะกับทิศเหนือเรื่องอะไรบอกแม่ได้ไหม” เมื่อนั่งลงกมลรัตน์ก็เปิดประเด็นทันที“คือโปรดไม่รู้ว่าโปรดงี่เง่าไปไหม แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องไหมคะ ที่พี่เหนือเอาเงินไปจ้างคนให้ไปตามโปรดตั้งสี่พันบาท”“จ้างคนตามโปรด หมาย