All Chapters of แม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 คำลวงแสงอัสดงเริ่มสาดส่องไปทั่วผืนฟ้า โคมลอยนับร้อยคอย ๆ ลอยขึ้นบนท้องฟ้ามู่หานเซียวควบม้าออกมายืนรออยู่หน้าประตูเมือง ด้วยใบหน้าเบิกบาน ในใจเต็มไปด้วยความสุข ทว่าก่อนขบวนรถม้าขององค์หญิงฉู่หว่านหนิงจะเคลื่อนเข้ามานั้น กลับมีม้าเร็วตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วทันทีที่ม้าหยุดลงเบื้องหน้าเขา ร่างสูงโปร่งของทหารติดตามก็กระโดดลงจากหลังม้า แล้วคุกเข่าลงประสานมือรายงานด้วยน้ำเสียงสั่น“ท่านแม่ทัพ องค์หญิง… องค์หญิงสิ้นพระชนม์แล้วขอรับ”รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขบนใบหน้าของมู่หานเซียวแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที คิ้วเข้มขมวดแน่น หัวใจราวกับหลุดออกไปทันที มือใหญ่กำบังเหียนแน่น ก่อนจะสะบัดอย่างแรงเร่งให้ม้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมนั้นแดงก่ำ และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสายตาคมจ้องไปยังรถม้าคันหรู ท่ามกลางขบวนรถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนที่เข้ามานั้น ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ระยะทางเพียงนิดเดียวเท่านั้น ทว่าในยามนี้กลับดูไกลยิ่งนักดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดแน่น ริมฝีปากหยักได้รูปเม้นแน่น“ไม่! ไม่นะ! อันหนิง คงมีเรื่องเข้าใจผิด เจ้าเพียงแค่อ่อนเพลียจากการเดินทางเท่านั

ตำหนักถังบูรพาจารย์ (ศาลบรรพชนในวัง) สายลมเย็นพัดต้องร่างบอบบางของฉู่หว่านหนิง ที่กำลังก้าวเข้ามาในตำหนักถังบูรพาจารย์ โดยมีนางกำนัลซู่ซู่เดินตามอย่างใกล้ชิด ภายในตำหนักนั้นเงียบสงบ กลิ่นธูปลอยอบอวลทั่วบริเวณ ทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกยิ่งนัก ฉู่หว่านหนิงก้าวมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าป้ายวิญญาณของสนมหยางเจาเจา นางทอดสายตามองป้ายวิญญาณนั้นนิ่ง ๆ “องค์หญิง” เสียงของซู่ซู่ดังขึ้น พร้อมกับมอบธูปให้อย่างนอบน้อม ฉู่หว่านหนิงรับธูปมาจุดและคารวะ ก่อนจะหยิบกิ่ง ดอกเหมยสีแดงออกมาจากตะกร้า แล้ววางลงเบื้องหน้าป้ายวิญญาณของสนมหยางเจาเจา “ท่านแม่… ” น้ำเสียงแผ่วเบาของฉู่หว่านหนิงดังขึ้น ก่อนจะหยุดลง นางถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะทอดมองป้ายวิญญาณนั้น ด้วยดวงตาเหม่อลอย ในใจปั่นป่วนวุ่นวาย ทั้งเรื่องของชาติที่แล้วและชาตินี้ ความรู้สึกอัดอั้นในใจ กลั่นออกมาเป็นเพียงหยดน้ำตาใส ๆ และความเงียบ “องค์หญิง… องค์หญิงหว่านหนิง… ” น้ำเสียงแหบแห้งที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู ฉู่หว่านหนิงชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตามต้นเสียงนั้นช้า ๆ ก่อนที่ดวงตานางจะเบิกกว้างเล็กน้อย “แม่นมเจียง… ” น้ำเสียงของฉู่หว่านหนิงดั

ตอนที่ 16 ราชโองการตำหนักองค์หญิงเก้าภายในห้องที่เงียบสงบ สายลมเย็นยะเยือกพัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาต้องใบหน้างดงาม ที่กำลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มือเรียวเล็กกำผ้าห่มแน่น หยาดน้ำตาใสไหลลงทางหางตาอย่างเจ็บปวดเรื่องราวของชาติที่แล้วตามหลอกหลอนนางในฝันครั้งแล้วครั้งเล่า เรื่องราวของมู่หานเซียวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ให้นางได้รับรู้ เขานั้นแท้จริงแล้วไม่ได้ทรยศนาง แต่ถูกบีบบังคับจากฮ่องเต้ จนต้องเลือกช่วยชีวิตตระกูลกู้ ด้วยการแต่งงานกับกู้เหยียนโจว เพื่อรักษาสายเลือดสุดท้ายของท่านลุงหลังจากนางไปแต่งงาน เขายังคงเฝ้าคิดถึงและไม่ยอมปล่อยวาง ในทุก ๆ ค่ำคืนนั้น เขามักจะแกะสลักรูปกระต่ายคู่อยู่เสมอเพียงหวังว่าเมื่อฉู่หว่านหนิงกลับมา เขาจะได้มอบชิ้นที่สวยที่สุดให้นาง ถุงหอมที่นางมอบให้ เขาเก็บรักษาราวชีวิตของตน ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องได้และเขายังคงคอยหาวิธีเพื่อให้นางได้กลับมายังต้าซ่ง อีกครั้ง อาการป่วยของหัวหน้าเผ่านั้น ก็เป็นฝีมือเขาแอบส่งคนมาอย่างลับ ๆหลังจากหัวหน้าเผ่าสิ้นใจลง มู่หานเซียวก็ปล่อยข่าวทันที ทำให้เหล่าขุนนางได้ยื่นเรื่องขอให้องค์หญิงฉู่หว่านหนิง ได้กลับคืน สู่บ้านเมือง“อันหนิง

ตอนที่ 18เดินทางตำหนักองค์หญิงเก้าภายในห้องที่เงียบสงบ กลิ่นกำยานหอมอบอวล สายลมเย็นพัดต้องผ้าม่านสีแดงจนปลิวไหวฉู่หว่านหนิงในชุดแต่งงานสีแดงสด ใบหน้างดงามของนางถูกแต่งแต้มจนงามสะพรั่ง รับกับมงกุฎหงส์สีทองงามสง่าบนศีรษะของนาง ร่างบอบบางของฉู่หว่านหนิงนั่งอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลือง ดวงตาคู่สวยทอดมองใบหน้าตนเองในกระจกนางกำนัลซู่ซู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับถ้วยชาใบเล็กในมือ นางสังเกตว่าตั้งแต่ได้รับราชโองการไปสมรสเชื่อมสัมพันธ์ องค์หญิงฉู่หว่านหนิงก็เริ่มเงียบและดูโศกเศร้ายิ่งนัก หลายวันมานี้ นางจึงตั้งใจไปสืบข่าวด้านนอกมาเพื่อบอกนาง“องค์หญิง เผ่าเทียนหลางแม้จะอยู่ห่างไกล ทว่ากลับดูเจริญกว่าต้าซ่งของเราอีกนะเพคะ บ่าวเคยได้ยินว่า หัวหน้าเผ่านั้นมีความสามารถยิ่งนัก ออกรบยึดแคว้นน้อยใหญ่ได้จนเกือบหมด ท่านแต่งไป บางทีอาจไม่ต้องลำบาก”ฉู่หว่านหนิงชะงักเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย ในใจรู้สึกว่าที่ซู่ซู่พูดนั้น ไม่ใช่เผ่าเทียนหลางเลยนางจำได้เผ่าเทียนหลางนั้น เป็นเพียงเผ่าเล็ก ๆ แห่งดินแดนแห้งแล้ง หัวหน้าเผ่าก็แก่ชรา จะมีแรงนำทัพได้อย่างไร และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย ที่จะเข้าไปยึดแคว้นน้อยใหญ่

ตอนที่ 20 ไม่อยากรอ“จับนางไว้!”เสียงตะโกนของสตรีดินแดนเถื่อนเทียนหลางดังขึ้นฉู่หว่านหนิงที่ทรุดกายอยู่บนพื้น รีบขยับกายหมายจะ ลุกขึ้น แต่กลับไม่อาจทำได้ เหล่าสตรีรูปร่างอ้วนท้วนสองสามคน กดร่างนางเอาไว้แน่น“ปล่อยองค์หญิงนะ! พวกเจ้าอยากตายหรือ! ปล่อยข้า! ห้ามแตะต้ององค์หญิง!”ซู่ซู่ที่ถูกควบคุมตัวอยู่หน้าประตูห้อง ร้องตะโกนอย่าง ลนลาน นางพยายามดิ้นรนจากเหล่าสตรีในเผ่าเทียนหลาง ที่กำลังกดนางไว้แนบพื้นเย็นเยียบสตรีรูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าดุดันผู้หนึ่ง ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าฉู่หว่านหนิง นางก้มลงเล็กน้อย แล้วใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน กวาดมองร่างบอบบางของฉู่หว่านหนิง ที่กำลังสวมใส่ชุดของชาวต้าซ่งในใจพลันรู้สึกอิจฉาและโกรธเคือง ชาวต้าซ่งที่แสนจะเอาเปรียบ กลับได้สวมใส่อาภรณ์งดงามราวเทพธิดาเช่นนี้หรือดวงหน้าขาวผ่องนั้นบ่งบอกถึงความสุขสบาย ที่เหล่าชาวเทียนหลาง ไม่เคยได้รับโอกาสนั้นเลยพวกเขาเผ่าเทียนกลาง เพียงเพื่อต้องส่งเสบียงให้ต้าซ่ง ทุกคนต้องทำงานหนัก ทั้งตากแดด ลม ฝน ไม่เคยได้หยุดพัก มือใหญ่ของนางกำแน่นด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะฟาดฝ่ามือใหญ่ใส่ใบหน้าขาวผ่องของ