All Chapters of แม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด: Chapter 21 - Chapter 30

“เอายามา!”สิ้นคำ เหล่านางกำนัลก็รีบรินยาสีดำขุ่นใส่ถ้วย แล้วส่งให้สตรีผู้นั้นทันที นางยกขึ้นเทใส่ริมฝีปากของฉู่หว่านหนิงอย่างต่อเนื่องหลายถ้วย โดยไม่สนใจว่าฉู่หว่านหนิงจะสำลักหรืออาเจียนออกมาเลยยิ่งฉู่หว่านหนิงอาเจียน นางยิ่งกรอกยาขมใส่ปากอย่างโหดเหี้ยมเดิมทีองค์หญิงผู้นี้ก็มาเพียงเพื่อจะเป็นตัวนำยา สร้างยาอายุวัฒนะให้ท่านข่านอยู่แล้ว ยิ่งนางตั้งครรภ์แล้วไม่สามารถเป็นตัวนำยาได้อีก นางก็ยิ่งไม่มีประโยชน์อันใดอีกต่อไปฉู่หว่านหนิงถูกกรอกยาใส่ปากอย่างโหดเหี้ยม นางพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด ยาน้ำขมไหลลงสู่ร่างกายของนาง นำพาความแสบร้อนเข้ามาในท้องของนาง นางรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรง“เจ็บ… ข้าเจ็บมาก… ”น้ำเสียงอ่อนแรงของนางดังแผ่วเบาสตรีอ้วนท้วนนั่นโยนถ้วยยาสุดท้ายทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“สูงส่งนัก ก็ทนต่อไป! พวกเราไป!”เพียงสิ้นคำ เหล่านางกำนัลก็ก้าวออกไปจนหมดสิ้น“องค์หญิง! องค์หญิงเพคะ!”น้ำเสียงตกใจของซู่ซู่ดังขึ้นฉู่หว่านหนิงยกมือกุมท้องของนางไว้แน่นอย่างเจ็บปวด นางไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ร่างบอบบางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบยาสมุนไพร ทรุดลงนอนกองกับพื้น มือเ

ตอนที่ 23 เจ็บปวดภายในท้องพระโรงอันโอ่อ่าเสาแดงสูงตระหง่านเรียงรายสองฝั่ง พรมสีแดงทอดยาวไปจนถึงบันไดบัลลังก์มังกรสีทองที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องบนขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เรียงแถวตามลำดับยศ ต่างซุบซิบกันเสียงแผ่วเบาถึงพระสนมคนใหม่ที่เพิ่งมาถึง ก็ทำให้ฮ่องเต้ที่เคยเคร่งครัดนั้นมาประชุมเช้าสาย“ฮ่องเต้เสด็จ!”เสียงดังกังวานของขันทีดังขึ้นเหล่าขุนนางทั้งหมดต่างเงียบลง แล้วคุกเข่าถวายบังคมพร้อมกล่าวถวายพระพรอย่างนอบน้อมร่างสูงโปร่งของมู่หานเซียวก้าวตรงไปยังที่นั่งเบื้องบนด้วยท่วงท่าสง่างามและน่าเกรงขาม ใบหน้าเย็นชาเรียบนิ่ง จนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้“ลุกขึ้น”มู่หานเซียวพูดขึ้นเมื่อนั่งลงบนบัลลังก์แล้ว ดวงตาคมทอดมองออกไปตรง ๆ อย่างเฉียบคมเหล่าบรรดาขุนนางทั้งสองฝ่ายลุกขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม แล้วเริ่มถวายฎีกาที่เตรียมมาคนแล้วคนเล่า เวลาผ่านไปได้เพียง ไม่นานนัก เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น“ฝ่าบาท! ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”เสียงขันทีน้อยผู้หนึ่งดังขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้ามาด้านใน อย่างลนลาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเขาวิ่งเจ้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์มังกร ที่มู่หานเซียวนั่งอยู่ สองมือประสานเนื้อ

“ของสิ่งนี้ องค์หญิงตั้งใจนำไปให้ท่าน”กล่าวจบ แม่นมเจียงก็ไม่ได้เอ่ยคำใดอีก นางเพียงก้มหน้าลง ดวงตาของนางนั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาร่วงหล่น ก่อนร่างชราของนางจะค่อย ๆ เดินจากไปจากตรงนั้นช้า ๆมู่หานเซียวเปิดกล่องออก ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าคมที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดนั้นแข็งค้างไปในทันที เมื่อเห็นรองเท้าคู่ เล็ก ๆ สีแดง วางอยู่ข้างบนจดหมายมากมายมือใหญ่ของเขาสั่นเทา จนดาบในมือร่วงหล่นกระทบพื้นเสียงดังแผ่วมู่หานเซียวยกมือขึ้นหยิบจดหมายแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน ตัวอักษรของนางนั้นเขาจดได้ขึ้นใจภาพที่เขาโอบร่างบอบบางของฉู่หว่านหนิงไว้ แล้วสอนนางเขียนนั้นพลันปรากฏขึ้นซ้ำ ๆ รอยยิ้มหวานที่นางเคยมอบให้ ดวงตาสดใสของนางยามจ้องเขา กลิ่นอายหอมกรุ่นของนาง เขาจำมันได้ชัดเจน[หานเซียว วันนี้ข้ามีข่าวดีอยากบอกท่าน ข้ากำลังตั้งครรภ์ท่านหมอบอกว่าข้าตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าแล้ว ลูกของเราเขาแข็งแรงมากเลย วันนี้คนที่รอท่านไม่ได้มีเพียงข้า แต่ยังมีเขาด้วย ลูกของเรา]เมื่ออ่านจบ น้ำตาของเขาร่วงหล่น ทั้งดีใจและปวดใจไปพร้อมกัน มือใหญ่หยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมา ทว่าดวง

“อันหนิง อันหนิง”น้ำเสียงของมู่หานเซียวดังขึ้นข้างหูของฉู่หว่านหนิงอีกครั้ง ปลุกให้ฉู่หว่านหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตานางพร่ามัวเล็กน้อย ทว่ากลับเห็นความโล่งใจบนใบหน้าของมู่หานเซียวได้อย่างชัดเจนดวงตาคมคู่นั้นเบิกกว้างอย่างดีใจ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเขา น้ำเสียงของเขาดังขึ้นต่อเนื่อง และก้องอยู่ข้างหูนาง“อันหนิง อันหนิง”ฉู่หว่านหนิงลืมตาจ้องเขานิ่ง โดยไม่ได้เอ่ยคำใด นางเพียงรู้สึกว่าเขากุมมือนางแน่นเกินไปจนรู้สึกเจ็บ“เจ้าหิวหรือไม่”น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความปีติ ดวงตาคม จดจ้องนางไม่ละสายตา มือใหญ่อีกข้างยกขึ้นมาปัดปอยผมข้าง แก้มนวลของนางอย่างทะนุถนอม“มู่หานเซียว… ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่านอีก”น้ำเสียงฉู่หว่านหนิงแผ่วเบาและสั่นเล็กน้อยทว่ากลับราวกับคมดาบที่แทงทะลุอกของคนฟัง มือใหญ่ของเขาที่วางอยู่ข้างแก้มนางชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมไม่ได้หันหนี ไปไหน เขายังคงทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดนั้นของนาง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใย“เจ้าคงจะต้องหิวแล้วเป็นแน่ ข้าจะสั่งคนให้เตรียมอาหารให้เจ้า”กล่าวจบเขาก็หันไปสั่งนางกำนัลที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เ

ตอนที่ 29 ใจหายภายในห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหรา เหล่าบรรดานางกำนัลต่างก้าวเข้ามาพร้อมถาดอาหารในมือ เพียงไม่นานโต๊ะอาหารก็ถูกจัดเตรียมจนเสร็จเรียบร้อยฉู่หว่านหนิงก้าวเข้ามา โดยมีซู่ซู่นางกำนัลคนสนิทคอยติดตามอย่างใกล้ชิด ฉู่หว่านหนิงทอดมองโต๊ะอาหารเบื้องหน้า ที่เต็มไปด้วยอาหารที่คุ้นเคยเมื่อขันทีประจำตำหนักเห็นเช่นนั้น ก็เอ่ยขึ้น“เหล่าพ่อครัวในห้องเครื่อง ล้วนมาจากต้าซ่งพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาททรงเกรงว่าพระสนมจะไม่คุ้นชินกับอาหารของเทียนหลางพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่หว่านหนิงเพียงพยักหน้ารับช้า ๆ นางก้าวเข้าไปนั่งลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาก่อนจะคีบอาหารสองสามอย่างกิน ก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย“เจ้าชื่ออะไร”ฉู่หว่านหนิงถามขันทีผู้นั้นอีกครั้งขันทีรีบประสานมืออย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยขึ้น“กระหม่อมชื่อห่าวอี้ พ่ะย่ะค่ะ”ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“เจ้าเป็นคนจากเผ่าเทียนหลางหรือ”อี้กงกงส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ แต่เดิมกระหม่อมเป็นคนจากแคว้นตงเป่ย ต่อมาฝ่าบาทได้ยึดครองแคว้นตงเป่ยและแคว้นอื่นเข้าด้วยกัน กระหม่