All Chapters of แม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด: Chapter 1 - Chapter 10

ในตอนนั้น ฮ่องเต้เลือกฉู่หว่านหนิงเป็นองค์หญิงที่ต้องไปอภิเษกสมรสต่างดินแดน เดิมทีนางก็ไม่เป็นทีโปรดปรานอยู่แล้ว ไม่มีมารดาเติบโตมากับแม่นมที่เป็นนางกำนัลเก่าของมารดาตระกูลฝั่งมารดาก็ทำเหมือนนางไม่มีตัวตนใด ๆ นางจึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดตอนนั้น เมื่อมู่หานเซียวรู้ว่านางจะต้องอภิเษกไปต่างแดน เขารีบเข้าวังมาคุกเข่าขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อขอประทานสมรสกับองค์หญิงหว่านหนิงทันทีสายลมยามค่ำคืนที่เย็นยะเยือกพัดลอดช่องหน้าต่างตำหนักองค์หญิงเก้าเข้ามาต้องสองร่างที่กำลังโอบกอดกันแนบแน่นอยู่บนเตียงกว้างทว่าความหนาวเย็นของสายลมมิอาจสู้ความอบอุ่นของทั้งสองที่มีต่อกันได้ฉู่หว่านหนิงซบลงบนอกกว้างของมู่หานเซียว น้ำตาใส ๆ ไหลอาบแก้ม ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจในโชคชะตาของตน เกิดมาเป็นองค์หญิง ก็ไม่เป็นที่โปรดปราน บัดนี้ยังถูกส่งไปอภิเษกกับเผ่าเถื่อนในทุ่งหญ้าอีกนางทั้งรู้สึกเสียใจ น้อยใจ ทุกข์ใจ และอาลัยคนที่นางรักสุดหัวใจยิ่งนักน้ำเสียงสะอึกสะอื้นดังแผ่วเบาอยู่ในอ้อมอกของมู่หานเซียว มือใหญ่โอบร่างบอบบางแน่นขึ้น ราวกับกำลังปลอบโยนใจนาง“อันหนิง เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจ

ท่าทางนั้นดูแล้วก็พลันทำให้ฉู่หว่านหนิงเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปประคองไว้อย่างระมัดระวัง นางยังคงนิ่งเงียบเพียงส่งรอยยิ้มขอบคุณให้สตรีตรงหน้าเท่านั้นกู้เหยียนหลินยิ้มตอบแล้วเอ่ยขึ้น“องค์หญิง ท่านหิวหรือยังเพคะ เดียวหม่อนฉันจะไปหยิบซาลาเปามาให้นะเพคะ ดินแดนเทียนหลางกันดารนัก หาอาหารชั้นเลิศยากนัก ไม่เหมือนต้าซ่งของเรา”ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อยตอบรับ โดยไม่ได้เอ่ยคำใด นางมองสตรีผู้ไร้เดียงสาตรงหน้าก่อนจะยิ้มบาง ๆขณะนั้นเสียงคมเข้มด้านนอกรถม้าก็ดังขึ้น“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่ามารบกวนองค์หญิง”ฉู่หว่านหนิงและกู้เหยียนหลินที่กำลังคุยกันก็พลันเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่กำลังขี่ม้าอยู่ด้านนอกมู่หานเซียวในชุดเกาะเหล็ก ใบหน้าคมเข้มนั้นจ้องมองมาทางฉู่หว่านหนิงแวบหนึ่งก่อนจะหันไปทำสายตาดุใส่ กู้เหยียนหลินที่นั่งอยู่เคียงข้างกู้เหยียนหลินกำลังจะอ้าปากอธิบาย ทว่ากลับถูกสายตาคมกริบของมู่หานเซียวหยุดไว้เสียก่อน ทว่านางยังไม่ทันได้ตั้งตัวมือใหญ่ของมู่หานเซียวก็ยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่งมาให้นางแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“สายมากแล้วกินเสีย”กู้เหยียนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยมองห่อกระดาษตรง

ตอนที่ 6สายลมเย็นต้องใบหน้างดงามของฉู่หว่านหนิง นางก้าวตรงมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารถม้า ในใจพลันรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่นางเชื่อใจเขา“องค์หญิง”น้ำเสียงของมู่หานเซียวดังขึ้นด้านหลังฉู่หว่านหนิงฉู่หว่านหนิงข่มความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งที่สุด“ท่านเคยรักข้าจริง ๆ บ้างหรือไม่”มู่หานเซียวชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน มือใหญ่ใต้แขนเสื้อกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว เขาอยากจะพูดอะไรออกมา ทว่ากลับยากเย็นยิ่งนักฉู่หว่านหนิงหัวเราะเยาะตนเองที่ถามคำถามโง่ ๆ ออกไป ดูจากการกระทำของเขาชัดเจนว่าเขารักกู้เหยียนหลินมากเพียงใด เรื่องระหว่างพวกเขานั้นคงเป็นเพียงความผิดพลาดของเขาเท่านั้นน้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉู่หว่านหนิงยกมือขึ้นเช็ดมันออกราวกับเช็ดความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของตนเองออกไปด้วยนางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก้าวขึ้นรถมม้าอย่างช้า ๆ ทว่าไม่ได้หันกลับมามองบุรุษในชุดเกาะเหล็กที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเลยมู่หานเซียวยืนนิ่ง เขามองตามร่างบอบบางนั้นขึ้นไปบนรถม้าจนลับสายตาไปแล้วทว่าเขากลับไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกม

ตอนที่ 8 สิ่งสุดท้ายขบวนรถม้าต้าซ่งค่อย ๆ เคลื่อนตัวตามลาดไหล่ที่สูงชันของหน้าผา สายลมแรงพัดต้องจนม่านหน้าต่างรถม้าสะบัดไหว ไปมาฉู่หว่านหนิงนั่งนิ่งอยู่ในรถม้าที่กำลังเคลื่อนที่ช้า ๆ ฟังเสียงร่าเริงของกู้เหยียนหลินที่กำลังเล่าเรื่องต่าง ๆ นานา ให้นางฟัง ทั้งเรื่องของนางกับมู่หานเซียว ทั้งเรื่องสนุกในเทศกาลโคมไฟ ทุก ๆ ปีมู่หานเซียวมักจะปล่อยโคมไฟมากมายกู้เหยียนหลินตั้งใจพรรณนาถึงความงดงามของเหล่า โคมไฟนั้นอย่างละเอียด ดวงตาสดใสเป็นประกาย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มกว้างและหัวเราะเบา ๆ ยามพูดถูกใจฉู่หว่านหนิงฟังอย่างเงียบ ๆ ดวงตาที่ว่างเปล่าสั่นไหวเล็กน้อย นางเองก็ชอบโคมไฟมาก มู่หานเซียวเมื่อก่อนเคยสัญญาไว้ว่าจะพานางมาดูโคมลอยที่เต็มท้องฟ้าด้วยกันทุกปี ทว่ายามนี้คนที่คอยดูโคมลอยกับเขาก็ไม่ใช่นางอีกแล้ว แต่เป็นสตรีผู้ไร้เดียงสาผู้นี้ต่างหาก ดูแล้วเขาคงรักกู้เหยียนหลินมาก ถึงทำให้นางมีความสุขมากเช่นนี้ฉู่หว่านหนิงมองท่าทางร่าเริงนั้นอย่างนิ่ง ๆ ก็พลันเผลอยิ้มออกมาด้วยอย่างไม่ตั้งใจพิษในกายนางแล่นเข้าสู่หัวใจ กัดกินจนนางรู้สึกทรมานมาก ลำคอแห้งผาก นางไอแห้ง ๆ ออกมาอย่างไม่อาจคว

ฉู่หว่านหนิงถูกปลุกขึ้นมาด้วยแรงกอดรัดของมู่หานเซียว นางที่อ่อนแรงเกินกว่าจะขยับกาย ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยทอดสายตามองบุรุษที่กำลังโอบอุ้มร่างของนางไว้แน่นในใจของฉู่หว่านหนิงพลันรู้สึกว่าเขายังคงรักนางอยู่หรือไม่ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายคู่นั้น ช่างทำให้นางอดคิดไม่ได้ ทว่าไม่ใช่หรอก ที่เขาเป็นห่วง คงเพราะนางเป็นองค์หญิงเมื่อครู่เห็นชัดเจนว่า คนที่เขาเลือกคือกู้เหยียนหลินภรรยาของเขา กับนางนั้นก็เป็นเพียงหน้าที่เท่านั้นในใจของฉู่หว่านหนิงในยามนี้กลับว่างเปล่า นางไม่อยากจะหลอกตัวเองว่าเขายังรักนาง ทั้ง ๆ ที่เขาทิ้งนางกับลูกแล้วไปแต่งงานกับสตรีอื่น ความเจ็บปวดนั้นกัดกินนางจนชินชาไปหมดแล้วมู่หานเซียวอุ้มร่างบอบบางของฉู่หว่านหนิงตรงมาที่รถม้าแล้วค่อย ๆ วางนางลงอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมแดงก่ำนั้นพลันเบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อเห็นนางขยับร่างกายและลืมตาขึ้นแล้ว ในใจราวกับถูกยกก้อนหินที่วางทับอยู่ออกไป“องค์หญิง… ”น้ำเสียงของมู่หานเซียวเปล่งออกมาแผ่วเบา ดวงตาคม แดงก่ำสั่นไหวเล็กน้อย เขาจดจ้องนางไม่วางตา ริมฝีปากเขาเปิดออกเล็กน้อย ราวมีบางอย่างที่อยากจะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออ