All Chapters of แม่ทัพใจร้ายเลิกตามข้าขึ้นจากหลุมเถิด: Chapter 31 - Chapter 40

ตำหนักฉู่กุ้ยเฟยยามเช้าแสงแดดอ่อนสาดส่องเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ บนเตียงกว้างกลางห้องนั้น มีสองร่างที่นอนเคียงกันอยู่ฉู่หว่านหนิงถูกแสงแดดอ่อนปลุกให้ตื่น นางลืมตาขึ้นช้า ๆ ภาพเบื้องหน้าคือมู่หานเซียวที่ยังคงนอนหลับใหลอยู่นางถอนหายใจแผ่วเบา จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งขอบเตียง ก่อนจะยกมือขึ้นจัดอาภรณ์เล็กน้อยทันใดนั้นมือใหญ่ของเขาก็พลันคว้าร่างบอบบางของนาง ให้เซถลาเข้าไปในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง มือใหญ่ทั้งสองโอบเอวนางไว้แน่นจนนางรู้สึกอึดอัดฉู่หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับดวงตาคมที่จ้องนางไม่วางตาครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าลงดังเดิม“สายมากแล้ว ฝ่าบาทควรไปประชุมเช้า”มู่หานเซียวไม่ได้เอ่ยคำใดตอบ ทว่ามือใหญ่ยังคงโอบกอดนางไว้แน่น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“อันหนิง ข้าขอโทษ”ฉู่หว่านหนิงชะงักไปเล็กน้อย ในใจเริ่มรู้สึกสับสน นางพยายามข่มอารมณ์ที่เจ็บปวดในใจ แล้วขยับกายออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็วฉู่หว่านหนิงลุกขึ้นจากเตียงยืนนิ่งหันหลังให้เขา ในใจเจ็บปวดลึก เพียงแค่คำขอโทษของเขา จะเยียวยาความเจ็บปวดทั้งหมดที่นางได้รับได้อย่างไร ทว่านางที่พยายามตัดใจ แต่เหตุใดถึงยังคงเจ็บปวด“เชิญเสด็จเ

ยามค่ำสายลมหนาวเย็นยะเยือกเล็ดลอดเข้ามาปลุกมู่หานเซียว ที่กำลังหลับใหลอยู่ให้ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เมื่อเขาได้สติก็พลันก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นในมือใหญ่ของเขา และเสียงหายใจที่สม่ำเสมออยู่ข้างเตียงมู่หานเซียวหันไปมอง ก็พบว่าฉู่หว่านหนิงทรุดกาย นอนหลับอยู่ข้างเตียงเขา นางนั่งลงบนพื้นเย็นเฉียบ ใบหน้าซบลงบนฝ่ามือของเขาที่วางอยู่บนเตียงมู่หานเซียวขยับกายเล็กน้อยแล้วดึงมือออกมาอย่างแผ่วเบาที่สุด เพราะเกรงว่าจะทำให้นางตื่น ร่างสูงโปร่งยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยับลงจากเตียง แล้วทรุดกายนั่งลงเบื้องหน้านางดวงตาคมจ้องใบหน้างดงามของฉู่หว่านหนิงที่กำลังหลับอยู่อย่างไม่ละสายตา มือใหญ่ยกขึ้นปัดปอยผมที่ร่วงลงมาข้างแก้มนางออกอย่างแผ่วเบาเขาจ้องนางอยู่อย่างนั้นจนอิ่มใจ ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางนั้นขึ้นมาวางไว้บนเตียงกว้าง แล้วก็เอนกายนอนลงเคียงข้างนาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของนางนั้น เมื่อเขาได้กลิ่นกลับรู้สึกผ่อนคลาย ยิ่งนัก ใบหน้าคมก้มลงเล็กน้อยจ้องมองนางอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงอย่างสบายใจยามเช้าแสงแดดสาดส่องเข้ามา ปลุกฉู่หว่านหนิงที่กำลังนอนหลับอยู่ให้ค่อย ๆ ตื่น นางลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อได

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ไม่รู้ว่าเข้ายามใดแล้วเสียงเรียกหนึ่งก็พลันดังขึ้นปลุกนางให้ตื่น“อันหนิง อันหนิง”ฉู่หว่านหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตานางพร่ามัวเล็กน้อย กลิ่นอายที่คุ้นเคย ทว่าวันนี้กลับมีกลิ่นสุราอยู่จาง ๆ น้ำเสียงที่คุ้นหูนางจ้องมองใบหน้าคมตรงหน้า“ฝ่าบาท… ”ฉู่หว่านหนิงยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าร่างบอบบางของนางกลับถูกมือแกร่งดึงเขามาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ฉู่หว่านหนิงเองกลับไม่ได้ปฏิเสธ นางเพียงซบลงบนอกกว้างของเขานิ่ง ๆ มู่หานเซียวขยับกายเล็กน้อย สองมือใหญ่โอบกอด ร่างบอบบางของนางเอาไว้แน่น“อันหนิง เจ้าเรียกข้าว่าหานเซียวอีกครั้งได้หรือไม่”ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น“หานเซียว”มู่หานเซียวก้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้างดงามในอ้อมอก มือใหญ่ยกขึ้นปลายนิ้วหยาบแตะปลายจมูกเล็ก ๆ ของนางเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ“เหตุใดวันนี้เจ้าถึงไม่รอข้า”ฉู่หว่านหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ก็ไม่ใช่ท่านหรือ ที่บอกว่าจะไม่มา”มู่หานเซียวขมวดคิ้วเข้มเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจอย่างน้อยใจ แล้วเอ่ยขึ้น“ข้าบอกว่าจะไม่มา เจ้าก็ไม่รอหรือ ช่างใจดำนัก”มือใหญ่ยกขึ้นบีบพวงแ

เสียงคำรามต่ำของเขาเล็ดลอดไรฟันออกมา เมื่อช่องแคบนั้นบีบรัดแก่นกายของเขาจนคับแน่นไปหมด ความเสียวซ่าน พลุ่งพล่านไปทั่วกายริมฝีปากหยักได้รูปนั้นจูบไล้ลงสู่ซอกคอขาวนวล แล้วซุกไซ้อย่างหลงใหล พร้อมกับเริ่มขยับสะโพกเล็กน้อย ทว่าร่างบอบบาง ใต้ร่างของเขา กลับเริ่มขยับสะโพกตอบรับอย่างต้องการ“อื้อ… อ๊า… อา… ”เสียงครางหวานดังแผ่วอยู่ข้างหูของเขา มือเรียวเล็กค่อย ๆคลายจากการกด เป็นการลูบไล้แผ่นหลังของเขาอย่างต้องการมู่หานเซียวกดแก่นกายเข้าจนสุด แล้วค่อย ๆ ถอนออก ช้า ๆ ก่อนจะกดเข้าออกซ้ำไปมา ราวกับกำลังปลอบโยนนางอย่างอ่อนโยน ทว่าสะโพกมนนั้นกลับยกขึ้นลงรับจังหวะของเขา และเป็นนางที่ค่อย ๆ ปรับจังหวะให้ถี่แล้วเร็วขึ้น“อืม… อาส์…”เสียงคำรามต่ำเล็ดลอดไรฟันของเขา เมื่อแก่นกายของเขาถูกบีบรัดแน่น ความเสียวพลุ่งพล่านไปทั่วร่างความปรารถนาพลุ่งพล่านลุกโชน จนเขาเริ่มขยับถี่และเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ตามความต้องการที่กำลังถาโถมเข้ามา“อื้ออ… อ๊ะ ๆ”เสียงครวญครางหวานฉ่ำของนางผสานกับเสียงเนื้อกระทบกัน ดังก้องในห้องที่เงียบสงบมู่หานเซียวหยุดเล็กน้อย แล้วดึงร่างบอบบางให้นั่งลงบนตักของเขา ร่างสูงใหญ่นั่งเหย

ตำหนักของพระสนมฉู่เพียงไม่นาน มู่หานเซียวก็ก้าวเข้ามาถึงตำหนักของ ฉู่หว่านหนิง ด้านในตำหนักนั้นวุ่นวายเล็กน้อย เหล่านางกำนัลและขันทีต่างวิ่งวุ่นกันไปมามู่หานเซียวขมวดคิ้วแน่น แล้วรีบเดินเข้าไปด้านในตำหนัก เขามองเข้าไปก็เห็นฉู่หว่านหนิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามนั้นซีดเซียวเล็กน้อยข้าง ๆ เตียงนั้น หมอหลวงผู้หนึ่งกำลังนั่งเขียนใบสั่งยาให้อย่างตั้งใจมู่หานเซียวไม่รีรอ รีบก้าวเข้าไปหาฉู่หว่านหนิงอย่างรวดเร็ว ในใจเต็มไปด้วยความกังวล“ฝ่าบาท—”หมอหลวงรีบลุกขึ้นกำลังจะทำความเคารพ ทว่ากลับถูก มู่หานเซียวยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน แล้วถามอย่างกังวล“นางเป็นอะไร”หมอหลวงยิ้มบางแล้วเอ่ยขึ้น“พระสนมฉู่ กำลังตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบของหมอหลวง สีหน้าตึงเครียดเมื่อครู่ของมู่หานเซียว ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นชะงักไปเล็กน้อย ในใจกลับเต้นแรงและเบิกบานเป็นพิเศษ ดวงตาคมแดงระเรื่อด้วยความปีติ เขาเองดีใจ จนมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดออกมา ทว่ากลับไม่รู้ต้องเริ่มอย่างไร ใบหน้าคมนั้นหันไปสบตากับดวงตาคู่สวยของนาง ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่มู่หานเซียวก้าวเข้าไปทรุดกายลงนั่งเคียงข้าง แล้วยื่นมือ