Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ไป่เซิงได้แต่นิ่งงันไปกับท่าทางนิ่งสุขุมของสตรีที่ตนเคยแอบมองมาตั้งแต่เด็ก เพราะความน่ารักและไร้เดียงสาของฉางเยว่ในวัยเยาว์ ทำให้เขาผู้เป็นพี่ชายของสหายนางในยามนั้นนึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย เพราะฉางเยว่เป็นเด็กน่ารักพูดเก่งยามนั้น ฉางเยว่มีอายุแค่แปดขวบ บรรดาพี่ ๆ จึงรักและเอ็นดูนางมาก ตัวเขาอายุสิบหกปี เรียกได้ว่าเป็นพี่ใหญ่ที่ต้องดูแลน้อง ๆ อยู่เสมอ ไปไหนมาไหนเขาก็เป็นผู้คุมกระทั่งสี่ปีต่อมา เขาถึงเวลาสวมกวานและต้องกลับไปรับหน้าที่ดูแลตระกูล ทำให้ความสัมพันธ์กับตระกูลหลิงขาดหายไปนับแต่บัดนั้น งานที่ประเดประดังเข้ามาให้ต้องรับผิดชอบ ทำให้การส่งข่าวเริ่มลดน้อยลง จนกระทั่งไม่มีการถามไถ่กันในที่สุดจนมาถึงช่วงที่เขาได้ข่าวว่า ตระกูลหลิงเหลือเพียงฉางเยว่คนเดียวเท่านั้น เขาจึงเริ่มส่งคนตามหาตัวนาง ทว่ามันกลับช้าไปหนึ่งก้าว เพราะฉางเยว่เลือกที่จะครองคู่กับชายที่นางพึงใจไปก่อนไป่เซิงจึงคิดถอดใจ ด้วยว่าตัวเขาเองก็มีคู่หมายอยู่แล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามชะตาลิขิต เขาจึงไม่คิดจะยื้อหรือติดต่อหานางกระทั่งข่าวคราวระหองระแหงของหลี่เป่ยโหวแว่วมาเข้าหูเขาในวันหนึ่ง ไป่เซิงจึงอดไม่ได้ที่จะส่งคนตามดูเมื่อ

ไป่เซิงหรือซือหม่าไป่ช่างเป็นบุรุษที่อ่อนโยนและละมุนนัก แม้ผละริมฝีปากออกแล้ว เขาก็ยังคงกดจูบเน้นย้ำที่มุมปากนางอย่างหลงใหล ลากไล้จมูกโด่งสันไปตามพวงแก้มและลำคอขาวระหง ฝากรอยจูบที่เปรียบดั่งคำสัญญาไว้แทบจะทุกที่ “อาเยว่...” บางคราเขาก็พึมพำเรียกชื่อนางเสียงพร่าราวกับคนละเมอ ยิ่งได้สูดดมกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวนาง มันยิ่งปลุกเร้าให้เขาอยากทำมากกว่านี้ แต่ด้วยสติที่ยังคงมี เขาจึงหยุดการกระทำเอาไว้ได้ ถึงกระนั้นก็ยังไม่ยอมถอยปลายจมูกห่างจากพวงแก้มนาง ใบหน้าคมคายยังคงคลอเคลียอยู่เช่นนั้น“พอแล้วเจ้าค่ะ ท่านทำให้ข้าดูเหมือนสตรีใจง่ายรู้หรือไม่” ฉางเยว่ตำหนิเขา และนางก็ตำหนิตนเองด้วย เพราะตนเพิ่งหย่าจากสามีได้แค่เดือนกว่า ก็มาทำเรื่องเช่นนี้กับบุรุษอื่นเสียแล้วไป่เซิงได้ยินเช่นนั้นก็ขยับใบหน้าออกมาเพื่อจะได้สบตากัน ทั้งเขายังเอ่ยอ้างข้อเท็จจริงที่นางเถียงไม่ออก“รู้หรือไม่ ต่อให้วันนี้เจ้าไม่ยอมให้ข้าจูบ วันหน้าเจ้าก็ไม่พ้นมือข้าอยู่ดี ฉะนั้นวันนี้หรือวันไหนมันก็ไม่ต่างกัน การที่เจ้ายอมข้ามิได้แปลว่าเจ้าง่าย แต่เป็นเพราะเจ้าก้าวผ่านความทุกข์ในอดีตได้ไวกว่าผู้อื่นต่างหาก ละทิ้งความทุกข์ในวันวา

จากที่พยายามจะรั้งเอาร่างตรงหน้าเข้ามากอด หลี่เป่ยโหวก็นั่งแหมะลงราวกับคนหมดซึ่งเรี่ยวแรง ไม่ใช่ว่าเจ็บกับการถูกตบ หรือเกรงสายตาที่กำลังจ้องมองมาอย่างแค้นเคืองแต่เป็นเพราะคำขาดที่ว่า นางยอมกลั้นใจตาย ดีกว่าจะให้เขาแตะต้องต่างหาก ที่ทำให้ท่านโหวผู้ทรงอำนาจสิ้นเรี่ยวแรง“ฉางเย่ว ข้ารู้ว่าที่ผ่านมาข้าทำไม่ดีกับเจ้าเอาไว้มาก แต่นั่นเป็นเพราะข้ายังไม่รู้ใจตนเองว่ารักเจ้ามากเพียงใด แต่บัดนี้ข้ารู้แล้วนะ ข้ารักเจ้า รักสุดหัวใจ รักมากกว่าชีวิตของตนเลยด้วยซ้ำ” ซือหยางพยายามเอ่ยความรู้สึกของตนเองออกมาในขณะที่มีโอกาสเอื้อนเอ่ย และมันก็ทำให้คนตรงหน้านิ่งงันไปทันที“ฉางเยว่ เป็นข้าที่ผิดเองเป็นข้าทั้งหมด ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า ข้าไม่เคยรักอินหรง นางเป็นเพียงบุตรสาวของผู้มีพระคุณที่ข้าต้องดูแล ทว่าที่ข้าเอานางมาอ้าง ก็เพราะ... เพราะข้าโกรธที่เจ้าใช้ราชโองการมาบีบบังคับข้าให้แต่งงานด้วยก็เท่านั้นเอง”ประโยคช่วงท้ายน้ำเสียงท่านโหวผู้องอาจกลับเบาลง จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นมาอีกว่า “ข้ารู้ว่าการกระทำนี้โง่เขลาและเอาแต่ใจ ทว่าการแต่งงานของเรามันก็เกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของเจ้าเช่นกันมิใช่หรือ ยามนั้นข้ายัง

ฉางเยว่ยืนมองร่างสูงที่เดินจากไป โดยไม่แยแสการล่ำลาของกลุ่มผู้มาเยือนแม้แต่น้อย ทันทีที่ประตูจวนปิดลง ร่างกายนางก็ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรงชิงอี้ที่ติดตามไป่เซิงมาและไม่ได้กลับไปกับคนเหล่านั้น รีบตรงเข้ามาประคองนายของตน โดยอีกข้างมีซือหยางกำลังโน้มตัวลงมาหมายจะช้อนอุ้มเอาอดีตภรรยาตนขึ้น ทว่าฉางเยว่กลับเบี่ยงตัวหนี พร้อมกับชักเอาปิ่นปักผมของตนซึ่งมีปลายแหลมคมออกมาจ่อที่คอ และมันก็ทิ่มจนมีโลหิตไหลออกมา“ถอยออกไป อย่าเอามือสกปรกของท่านมาแตะต้องตัวข้า”“ฉางเยว่ ไยเจ้าถึง” ซือหยางชะงักนิ่ง เมื่อเห็นท่าทางต่อต้านของอดีตภรรยารุนแรงกว่าที่เคย “เมื่อครู่เจ้ายัง”ฉางเยว่ยกยิ้มพลางจ้องมองสามีตนด้วยแววตาเย็นชา“หลี่ซือหยาง ข้าแต่งกับท่านเป็นปี ทว่าท่านกลับไม่รู้จักข้าเลย ผิดกับคนที่ข้าเพิ่งเจอแค่เดือนกว่าลิบลับ”“หมายความว่าอย่างไร” ซือหยางเริ่มเสียงแข็ง“ก็หมายความว่า คำพูดทำร้ายจิตใจที่ข้าเอื้อนเอ่ยมากมายเมื่อครู่ ชายที่บอกว่ารักข้าเขาเข้าใจหมดทุกอย่างน่ะสิ เขารู้ว่าข้าต้องอดกลั้นเพียงใดกับการหักหาญน้ำใจเขา ซือหม่าไป่ไม่ได้จากไปเพราะเขาพ่ายแพ้ แต่เขาไปเพราะไม่อาจทนเห็นข้าต้องทนท

เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเศร้าโศกของผู้คนที่รู้สึกสะเทือนใจกับภาพตรงหน้า แม้บางคนจะเคยก่นด่าและขว้างปาสิ่งของใส่ จนทำให้ใบหน้าของฉางเยว่บวมปูดหรือโชกเลือดทว่าเมื่อรู้ความจริงหลายอย่าง พวกเขาก็กระจ่างแก่ใจว่า ความผิดมิได้อยู่ที่สตรีนางนี้ นางก็แค่ถูกเลือกจากบุรุษสองคนในเวลาเดียวกัน ซึ่งต่างฝ่ายต่างก็หมายแต่จะเอาชนะในยามนั้นผู้ที่อยู่ตรงกลางจึงกลายเป็นผู้รับกรรมไปเพื่อให้เรื่องมันจบ ซึ่งกฎระเบียบเหล่านี้มักเกิดกับคนชนชั้นสูงอยู่เสมอ หากเป็นชาวบ้านธรรมดา หลิงฉางเยว่อาจโดนแค่โทษเนรเทศก็เป็นได้แม้สตรีอันเป็นที่รักจะผลักไสด้วยท่าทางเมินเฉย ทว่าขุนนางผู้ปกครองทิศเหนือ กลับมิได้ขยับถอยออกแม้แต่น้อย“อาเยว่ ข้ารักเจ้า ข้าจะไม่มีวันทิ้งเจ้าไว้ลำพัง” ไป่เซิงเอ่ยพลางเชยคางนางขึ้น เขายิ้มอ่อนให้นาง ซึ่งมันแทบจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำ เพราะหนวดเคราปกคลุมจนเห็นเพียงมุมปากด้านล่างสิ้นคำ เขาก็ล้วงเอาบางสิ่งออกมาแล้วเปิดฝาออก ก่อนจะกรอกมันใส่ปากตนจนหมด จากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาตรึงท้ายทอยนาง แล้วกดริมฝีปากเข้ามาจนแนบชิดท่ามกลางสายตาผู้คนฉางเยว่นิ่งงันพร้อมเบิกตากว้าง แต่เพียงครู่นางก็เผยยิ้