Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

หลังจากเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อย ฉางเยว่ก็เดินไปหามารดาที่เรือนพักของนาง ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก และยามนี้ซินฮูหยินก็กลับมาจากเรือนใหญ่ที่อยู่คนละฝั่งกำแพงแล้วฉางเยว่ยืนแอบมองมารดาเจ้าของร่างพลางคิดถึงภพแรกที่ตนมาเกิดใหม่ในร่างนี้ ซึ่งยามนั้นนางไม่ได้พูดคุยอันใดกับผู้ที่อยู่ในห้องนี้เลย เนื่องจากตอนที่เกิดใหม่ในร่างนี้นั้น หลิงฉางเยว่นางก็กระโดดน้ำเพื่อปลิดชีพตนตายตามมารดาไปเช่นกันมารดานั้นตายในยามเช้า ส่วนบุตรสาวเมื่อรู้ว่าตนไม่มีที่พึ่ง ซ้ำเครือญาติยังจะให้แต่งกับชายพิการ หลิงฉางเยว่คนเด่าก็ตัดสินใจกระโดดลงบ่อน้ำในเรือนเพื่อปลิดชีพตนอนิจจา คนจากยุคปัจจุบันจึงต้องมาใช้เวรกรรมแทนหากมิใช่ว่าเบื้องบนทราบเรื่องแล้วนึกเวทนา เรียกตัวนางไปรับราชโองการเลือกคู่ นางคงไม่มีชีวิตซับซ้อนเพียงนี้“คุณหนู เหตุใดท่านถึงมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะเจ้าคะ”สาวใช้ที่เดินออกมา กล่าวทักท้วงผู้ที่ยืนอยู่ข้างประตู“เปล่า ข้าแค่คิดอะไรเพลินไปก็เท่านั้น” ฉางเยว่บอกปัด ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน ด้วยท่าทางของกุลสตรีที่ถูกสอนอย่างดี“ท่านแม่ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเสียงใส พร้อมกับกอดรัดมารดาไว้ด้วยท่าทางออด

กลุ่มคนที่แอบซุ่มอยู่บนผาสูงต่างก็จ้องมองลงไปเบื้องล่างที่กำลังชุลมุนวุ่นวาย จากที่ฝ่ายศัตรูฮึกเหิมก็กลายเป็นหวาดหวั่น เริ่มถอยร่นหันหลังชนกัน เพราะยามนี้พวกเขาถูกตีขนาบข้างแล้ว ครึ่งชั่วยามต่อมา ด้านล่างก็เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องของผู้มีชัย“เราชนะแล้ว! เราชนะแล้ว!” องครักษ์หลายนายร้องตะโกนอย่างยินดี คงมีแค่ฉางเยว่เท่านั้นที่รู้สึกกังวลใจ‘ตามจริงแคว้นหนานโจวจะชนะศึกในอีกห้าวันข้างหน้า ซึ่งเป็นวันที่ท่านพ่อกับท่านพี่ถูกวางยา แต่เหตุไฉนการศึกครานี้จึงได้รับชัยชนะก่อนกำหนด เช่นนั้นคนร้ายที่ลอบวางยาจะไม่ลงมือคืนนี้เลยหรือ ไม่ได้! เราต้องรีบไปแจ้งข่าวให้ท่านพ่อรู้’ เมื่อนึกได้ร่างอรชรในชุดบุรุษก็ลุกพรวดขึ้นสั่งการคนของตน“ไม่ได้นะขอรับคุณหนู เราจะเข้าไปเลยไม่ได้ ฝ่ายศัตรูกำลังแตกพ่ายหนีกันอยู่ หากเราเดินทางเข้าเมืองในยามนี้ ต้องปะทะกับพวกมันอย่างแน่นอน” เหรินเจี้ยรีบกล่าวเตือน“แต่ข้ารอช้าไม่ได้” ฉางเยว่หันมาตวาดอย่างร้อนใจ ก่อนจะเดินลงจากแนวผามาโดยไม่ฟังเสียงทัดทานของเหล่าองครักษ์“ทำอย่างไรดีพี่เหริน”“อารักขา อย่าให้คุณหนูบาดเจ็บเป็นอันขาด” ผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยก่อนจะรีบก้าวตามร่างอรชรของผ

ฉางเยว่ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความคิด เพราะคำถามของบิดามันช่างประหลาดนัก กระทั่งเสียงของพี่ชายนางดังขึ้น“เยว่เอ๋อร์เจ้าเป็นอะไรไป ท่านพ่อถามเจ้าอยู่นะ ไยถึงยืนนิ่งไม่ไหวติงเช่นนี้เล่า” ฉางลู่เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงฉางเยว่เงยหน้ามองพี่ชายเพียงครู่ก็เอ่ยตอบในสิ่งที่ตนรับรู้มาในช่วงที่ได้เกิดใหม่ “ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะเจ้าค่ะ” นางกล่าวเพียงแค่นั้น เพราะความจริงแล้วนางก็รู้ไม่มาก ทั้งช่วงที่เกิดใหม่ก็ไม่ได้แยแสเรื่องราวสกุลเดิมของเจ้าของร่างนัก นางมัวแต่จมปรักอยู่กับการได้ครองคู่กับบุรุษที่ตนพึงใจมากกว่า“แล้วหลังจากนั้นเล่า มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงหรือไม่” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามอีก นำพาให้คนรอบข้างต้องพากันขมวดคิ้วฉางเยว่นิ่งเพียงครู่ก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่บุญธรรมยึดทรัพย์สมบัติไปเป็นของตน ทั้งยังเป็นผู้รับบำเหน็จแทนท่านพ่อ และยังมีอีกคนที่ได้รับปูนบำเหน็จเช่นกัน เขาคือเจ้าเมืองโจวเจ้าค่ะ”“คนขี้ขลาดตาขาวนั่นน่ะหรือได้รับปูนบำเหน็จด้วย” ฉางลู่เอ่ยอย่างหัวเสีย สองมือกำแน่นอย่างมีโทสะ“คุณหนูหลิง แล้วเจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกัน” ไป่เซิงเอ่ยในสิ่งที่เขากำลังสงสัย นำพาให้ฉางลู่หันมาหาน้องสาวด้วย“เรื่องนี้ไม

ฉางเยว่มองตามร่างสูงของพี่ชายทั้งสองพลางขมวดคิ้วด้วยความมึนงง คราแรกทำเหมือนหวงนางมาก แต่พอไป่เซิงเอ่ยถึงสตรีตระกูลซางพวกเขากลับไปโดยไม่ห่วงนางเลย “ไม่ต้องแปลกใจ พี่ของเจ้ากำลังไปหาพี่สะใภ้ให้เจ้าก็แค่นั้นเอง” เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามานั่งด้านในอย่างถือวิสาสะ “พี่สะใภ้ ทั้งสองคนเลยหรือเจ้าคะ ทว่านี่มันดึกมากแล้วนะ พวกเขาจะเดินทางทั้งกลางคืนเลยหรือ” ฉางเยว่เอ่ยถามอย่างมึนงง ก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามกับแขกหน้าตาเฉย “อืม พี่ชายทั้งสองของเจ้า พึงใจบุตรสาวตระกูลซาง พวกนางมีหน้าตาที่งดงามมากเชียวล่ะ” ผู้มาเยือนเอ่ยพลางรินชายื่นให้เจ้าของเรือน ราวกับนางเป็นแขกเสียเอง ฉางเยว่ได้ยินคำว่างามก็เกิดอาการหงุดหงิด “งามเพียงนั้น ไยท่านซือหม่าถึงไม่แต่งเอาไว้เองล่ะเจ้าคะ” ถ้อยคำประชดถูกเปล่งออกมาอย่างลืมตัว ซ้ำนางยังหลับตาค้อนใส่เขาด้วย “ข้ามีสตรีที่พึงใจอยู่แล้ว จะแต่งผู้อื่นได้เยี่ยงไร” คนฟังได้แต่ชะงักนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาผู้ที่กำลังจ้องตน ทั้งที่คำพูดเขาอาจหมายถึงสตรีอื่นก็ได้ ทว่าในใจลึก ๆ นางก็ยังหวังว่าคนที่เขากล่าวถึงจะเป็นตนเอง “ดึกแล้วนอนเถิด วันพรุ่งข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวเล่นที

ฉางเยว่ยังคงยืนนิ่งราวรูปปั้นแกะสลัก ด้วยนึกไม่ถึงว่าตนจะได้พบกับสามีในชาติก่อนเร็วเพียงนี้ ทั้งท่าทางเขาก็ต่างไปจากชาติก่อนราวพลิกฝ่ามือ จากไม่เคยยิ้มให้ก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร จากที่ไม่เคยพูดจาดี กลับอ่อนโยนราวกับเขาไม่ใช่สามีใจร้ายผู้นั้น“น้องฉางเยว่ ไยเจ้าถึงยืนนิ่งเช่นนี้เล่า” ซือหยางเอ่ยพลางยกมือโบกไปมาอยู่ตรงหน้านางอย่างหยอกเย้านั่นจึงทำให้ผู้ที่ตกอยู่ในภวังค์ได้สติ รีบถอยห่างจากเขา“เอ่อ... คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ” นางรีบย่อกายให้เขา“นี่เจ้ารู้ด้วยหรือว่าข้ามีตำแหน่งโหว” ซือหยางขยับเข้าหาอีก แววตาที่เผยออกมาเต็มไปด้วยความใคร่รู้และชื่นชมร่างอรชรก็ขยับถอยห่าง “ข้าได้ยินพี่รองพูดถึงเจ้าค่ะ” ในเมื่อเขาบอกว่าตนเป็นสหายพี่ชาย เช่นนั้นนางก็โมเมเลยแล้วกัน“อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่พี่รองเจ้าเขาไปไหนหรือ” ซือหยางยังคงเอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน สีหน้าและแววตาก็แฝงแต่ความเอ็นดู“เขาไปเมืองผิงอันเจ้าค่ะ ท่านโหวมีสิ่งใดจะฝากหรือเจ้าคะ”“อะไรกัน ไยเจ้าถึงดูรีบร้อนนักไม่ต้อนรับข้าหรือ” เขาถามพลางขยับเข้าใกล้นางอีก ทว่าคนตัวเล็กก็ยังขยับถอยออกจากเขาเช่นเคย นำพาให้หลี่เป่ยโหวที่สตรีอยากเข้าใกล้ต้องหยุดเอง“