สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว

หนึ่งปีก่อน... ข้าหลิงฉางเยว่ได้รับองค์การจากเบื้องบนให้สามารถเลือกคู่ครองได้ตามใจปรารถนา เนื่องจากบิดาข้าและพี่ชายล้วนแต่สิ้นใจเพราะการศึก มารดาหรือก็ตรอมใจตายตามไปอีก

ข้าที่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลหลิงบ้านสาม จึงกลายเป็นสตรีที่น่าสงสารที่สุดในยามนั้น ตัวข้ายังมิทันได้ไว้ทุกข์ เบื้องบนก็จัดหาคู่ครองให้ข้า ให้สิทธิ์ข้าเลือกผู้ใดก็ได้

ในยามนั้นข้านั่งอยู่ในท้องพระโรงเพื่อรับองค์การ ในใจลิงโลดเหลือคณานับ ประหนึ่งว่านี่คือพรจากสวรรค์ที่รอคอยมานาน ทันทีที่ฝ่าบาทตรัสถาม ข้าก็เอ่ยนามบุรุษที่ตนพึงใจออกไป

“หลี่เป่ยโหวเพคะ หม่อมฉันอยากเป็นฮูหยินของเขา ขอฝ่าบาททรงประทานสมรสให้ด้วยเพคะ” ครานั้นข้าพูดจาฉะฉานมาก เสียงดังจนเหล่าขุนนางต่างก็กล่าวกันว่าข้าไร้ซึ่งมารยาท

ก็แน่ล่ะ ข้าเองก็ไม่ใช่หญิงสาวที่เกิดในยุคโบราณโดยแท้ เรื่องขนบธรรมเนียมแม้จะเรียนรู้มาบ้าง แต่ทว่าข้าก็ยังคงมีนิสัยที่ตรงไปตรงมาไม่ชอบอ้อมค้อมเฉกเช่นสตรีในยุคนี้ ที่รักชอบผู้ใดก็ต้องคอยเก็บงำเอาไว้ แล้วปล่อยให้ผู้ใหญ่เป็นผู้จัดการให้

ยามนั้นข้าชื่นชอบหลี่เป่ยโหวตั้งแต่แรกเห็น เมื่อเบื้องบนเอ่ยถาม ข้าก็เอ่ยนามของเขาโดยไม่คิดไตร่ตรองสิ่งใด ข้ารู้เพียงว่าเขายังไม่มีคู่หมาย และการแต่งงานนี้ข้ามิได้แย่งชิงผู้อื่น

ฉะนั้นการขอพระราชทานสมรสกับคนที่ข้าพึงใจย่อมไม่ผิด

หลังได้รับราชโองการประทานสมรสตามที่ตนปรารถนา ข้าก็ตั้งใจเรียนรู้หลักการครองเรือนทุกอย่างตามแบบฉบับหญิงสาวโบราณ ละทิ้งตัวตนในชาติอดีตไปจนหมดสิ้น

หลังแต่งงานกับชายอันเป็นที่รัก ซึ่งเป็นแม่ทัพที่เกรียงไกรในยุคอดีต ความสุขที่ข้าคิดว่าจะได้รับจากปรารถนาที่ตนเลือก กลับกลายเป็นความทรมานอย่างแสนสาหัส

เขาไม่เคยไยดีข้า ซ้ำร้ายต่อมาเขาก็พบกับสตรีที่พึงใจ

นับวันข้ากับสามีก็ยิ่งห่างเหินกัน จากที่เคยพูดคุยกันบ้างแม้จะเป็นคำพูดไม่ดี กลับกลายเป็นแม้แต่หน้าก็ไม่เคยได้เห็น

ความรักที่ข้ามีต่อเขา กลับยิ่งทำให้ข้าโง่เขลาขึ้นเรื่อย ๆ ข้ากลายเป็นสตรีที่ไร้ความคิด คอยตามติดเขาทุกฝีก้าว เป็นสตรีที่น่ารำคาญ

นำพาให้คนที่ไม่เคยรักยิ่งเกิดเบื่อหน่าย

ในที่สุดความรักที่ข้ามีต่อเขา ก็ทำให้ข้ากลายเป็นคนชั่ว คิดหมายเอาชีวิตผู้อื่นเพียงเพื่อสนองความต้องการของตนเอง

ทุกอย่างง่ายดายราวกับตัวอักษรที่ถูกตวัดลงกระดาษ

ทว่า... ทำชั่วแล้วได้ดีมันมีที่ไหนกัน

สวรรค์มีตา ฟ้าก็มองเห็น

ในวันที่ข้าลงมือเอาชีวิตสตรีอันเป็นที่รักของเขา บุรุษที่ข้ารักสุดหัวใจก็กลับกลายเป็นผู้ที่ใส่โซ่ตรวนข้าด้วยมือตนเอง

ค่ำคืนนั้นไม่มีคำปลอบโยนหรือแม้แต่ถ้อยคำดุด่าให้รู้สำนึก มีเพียงสายตาเย็นชาที่แสนเย็นเยียบ จ้องมองราวกับข้าคือสิ่งที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง แม้แต่วันที่ข้าถูกตัดศีรษะท่ามกลางฝูงชน ชายอันเป็นที่รัก ก็ยังปล่อยให้ข้าตายอย่างโดดเดี่ยว

เขาไม่แม้แต่จะมากล่าวคำล่ำลา หรืออโหสิกรรมให้กัน

ในบ่ายวันนั้นมีเพียงเสียงคำสาปแช่งของชาวเมือง ที่ดังก้องติดหูมาจนถึงช่วงเวลาในอดีต ที่ข้าได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง

ใช่แล้ว...

ข้าหลิงฉางเยว่ย้อนอดีตกลับมาก่อนที่ความคิดชั่วร้ายนั้นจะบังเกิดเพียงแค่หนึ่งเดือน ช่วงก่อนที่สามีข้าจะรับเอาสตรีอีกคนเข้ามาเป็นฮูหยินรอง สตรีที่เขาพึงใจนักพึงใจหนา

และชะตาที่วนกลับมาอีกครั้ง มันก็ทำให้ข้าเริ่มฉุกคิดได้ว่า ฝืนไปก็มีแต่จะทำให้ตนดูโง่เขลา ฉะนั้นข้าควรยุติทุกอย่างเสีย

สามีข้าผู้นั้น ข้าไม่ขอเอาคืนแล้ว