All Chapters of สามีข้าผู้นั้นข้ายกให้ผู้อื่นไปแล้ว : Chapter 1 - Chapter 10

หนึ่งปีก่อน... ข้าหลิงฉางเยว่ได้รับองค์การจากเบื้องบนให้สามารถเลือกคู่ครองได้ตามใจปรารถนา เนื่องจากบิดาข้าและพี่ชายล้วนแต่สิ้นใจเพราะการศึก มารดาหรือก็ตรอมใจตายตามไปอีก ข้าที่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลหลิงบ้านสาม จึงกลายเป็นสตรีที่น่าสงสารที่สุดในยามนั้น ตัวข้ายังมิทันได้ไว้ทุกข์ เบื้องบนก็จัดหาคู่ครองให้ข้า ให้สิทธิ์ข้าเลือกผู้ใดก็ได้ ในยามนั้นข้านั่งอยู่ในท้องพระโรงเพื่อรับองค์การ ในใจลิงโลดเหลือคณานับ ประหนึ่งว่านี่คือพรจากสวรรค์ที่รอคอยมานาน ทันทีที่ฝ่าบาทตรัสถาม ข้าก็เอ่ยนามบุรุษที่ตนพึงใจออกไป “หลี่เป่ยโหวเพคะ หม่อมฉันอยากเป็นฮูหยินของเขา ขอฝ่าบาททรงประทานสมรสให้ด้วยเพคะ” ครานั้นข้าพูดจาฉะฉานมาก เสียงดังจนเหล่าขุนนางต่างก็กล่าวกันว่าข้าไร้ซึ่งมารยาท ก็แน่ล่ะ ข้าเองก็ไม่ใช่หญิงสาวที่เกิดในยุคโบราณโดยแท้ เรื่องขนบธรรมเนียมแม้จะเรียนรู้มาบ้าง แต่ทว่าข้าก็ยังคงมีนิสัยที่ตรงไปตรงมาไม่ชอบอ้อมค้อมเฉกเช่นสตรีในยุคนี้ ที่รักชอบผู้ใดก็ต้องคอยเก็บงำเอาไว้ แล้วปล่อยให้ผู้ใหญ่เป็นผู้จัดการให้ ยามนั้นข้าชื่นชอบหลี่เป่ยโหวตั้งแต่แรกเห็น เมื่อเบื้องบนเอ่ยถาม ข้าก็เอ่ยนามของเขาโดยไม

“อ่า... ฮืมม...” ซือหยางครางในคำคออย่างพอใจ เมื่อแก่นกายที่พองโตได้รับสัมผัสจากมือเล็กที่สอดเข้ามากอบกุมมิหนำซ้ำเขายังเผลอยกมือขึ้นมากดศีรษะนางลงมาให้แนบชิดกันอีกครั้ง ราวกับเขากำลังต้องมนต์ของคนบนตัวทว่าบดจูบแลกลิ้นกันได้เพียงครู่ ฉางเยว่ก็เบี่ยงใบหน้าที่แดงซ่านของนางออก ก่อนจะพรมจูบไปตามลำคอเขาและเลื่อนต่ำลงไปเรื่อย โดยที่สองมือนั้นยังคงทำงานของมันไม่หยุดมือหนึ่งเปลื้องอาภรณ์เขาออก เพื่อให้ริมฝีปากและเรียวลิ้นตนได้สัมผัสทุกสัดส่วนของร่างแกร่ง อีกมือนางก็ขยับรูดรั้งแก่นกายที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำเหนียวที่ปริ่มออกมาจนชุ่มมือ“อ่า... ซี้ดดด... ฉางเยว่ ฮืมม...”เสียงครางนั้น นำพาคนทำถึงกับยกยิ้มบนหน้าท้องแกร่งอย่างสาแกใจ ‘นี่แค่เริ่มต้นหลี่ซือหยาง’ นางหยันในใจก่อนจะเริ่มต่อ ริมฝีปากอิ่มและลิ้นอุ่นยังคงเคลื่อนตัวต่ำลงไปฉางเยว่ตั้งใจขบเม้มสร้างรอยเหมือนที่เขาทำไว้กับร่างกายของนางเพื่อให้เกิดความอับอาย กระทั่งมาถึงไรขนที่ลากยาวมาจนถึงส่วนสำคัญ ตรงจุดนี้นางค่อย ๆ จูบซับและขบเม้มจนร่างกายกำยำเกร็งแน่น ไม่นานใบหน้างามก็เลื่อนต่อไปจนถึงแก่นกายตั้งโด่ ที่กำลังส่งกลิ่นกำหนัดออกมาจนคละคลุ้งไปทั

ฉางเยว่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของสามีแม้แต่น้อย นางยังคงเดินเข้ามาในห้องชำระร่างกายที่มีไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งกระจาย เพื่อล้างคราบคาวโลกีย์ที่ยังหลงเหลือติดอยู่บนตัวให้สิ้นไปเมื่อนั่งลงในอ่างใบใหญ่ได้ นางก็ใช้มือขาวกวักน้ำอุ่นขึ้นมารดเรือนร่างขาวผ่องของตน เพื่อชะล้างคราบไคลและร่องรอยแห่งความป่าเถื่อนของบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีหลี่ซือหยางมองแผ่นหลังขาวเนียนที่ดูเปราะบาง ทว่าในวันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันแฝงความแข็งแกร่งไว้อย่างน่าประหลาด ความสับสนเริ่มตีรวนขึ้นมาจนเขารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกพิษสุราที่เคยกระตุ้นเร้าอารมณ์บัดนี้กลับจางหายไป เหลือเพียงความมึนงงที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับตนเองกำลังเผชิญกับคนแปลกหน้าซึ่งมาในร่างของภรรยาที่เขาเคยดูแคลน“เจ้าคิดจะทำอันใด หลิงฉางเยว่” น้ำเสียงเขาทรงอำนาจและแฝงความเดือดดาล ราวกับกำลังเอ่ยกับศัตรูในสนามรบทว่าสตรีที่นั่งอยู่ในอ่างน้ำกลับไม่แม้แต่จะสะดุ้งตัว ฉางเยว่ทำเพียงแค่หมุนกายกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววตัดพ้อในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบดุจผิวน้ำยามที่ไร้ลมพัดผ่านมันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวใด ๆ สายตานางในย

กู้เทียนหลางยกยิ้มมุมปากให้ท่าทางมั่นอกมั่นใจของสหายด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ “หึ! คิดจะสั่งสอนผู้อื่น ระวังไว้เถิดเจ้านั่นแหละจะโดนเอง ทำทีเป็นไม่ห่วง ข้าว่าในใจเจ้าร้อนยิ่งกว่าเตาไฟหลอมเหล็กอีกกระมัง แม้แต่ม้วนฎีกายังถือกลับหัวเลย”ซือหยางรีบก้มลงมองดูสิ่งที่ตนถือด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก แต่เมื่อเห็นว่ามันมิได้เป็นอย่างสหายกล่าว เขาก็เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ “เจ้านี่มัน! ออกไปเลยข้าจะทำงาน” จู่ ๆ เขาก็ออกปากไล่“ชิ! ไอ้คนไม่ยอมรับความจริง คอยดูเถิด... สักวันหนึ่งจะน้ำตาเช็ดหัวเข่า” กู้เทียนหลางกล่าวจบก็เดินออกมาหลี่ซือหยางมองตามด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าในใจเขากลับไม่ได้นิ่งเช่นที่เห็นเลย “ลู่เกอ ส่งคนตามดูว่ายามนี้นางไปอยู่ที่ใด”“ขอรับ” คนสนิทไม่คิดจะพูดมาก รับคำแล้วเขาก็รีบออกไป แต่ยังไม่ทันได้พ้นประตู สหายอีกคนก็เดินเข้ามากล่าวรายงาน“ท่านโหว มีของส่งถึงท่านขอรับ คนส่งบอกว่าอดีตฮูหยินเป็นผู้ฝากมาขอรับ” จี้ฟู่เอ่ยพร้อมกับวางห่อผ้าต่อหน้าผู้เป็นนายขณะนั้นผู้ที่เดินออกไปก่อนหน้านี้ก็สาวเท้าก้าวกลับเข้ามาอีกเพราะความอยากรู้อยากเห็น เนื่องด้วยกู้เทียนหลางเดินสวนกับจี้ฟู่พอดี พอรู้ว่ามีของจากฉาง

หลังจากทานบะหมี่เสร็จ ทั้งสามก็ตั้งท่าจะเดินทางต่อ หนุ่มต่างแดนที่รอจังหวะก็รีบตรงเข้ามาหา ฉางเยว่จึงหยุดชะงัก“พวกท่านต้องการสิ่งใดหรือ” นางตั้งคำถามก่อนอีกฝ่าย“พวกเจ้าจะเดินทางไปที่ใดหรือ” ชายหนุ่มมีท่าทางเอียงอายเล็กน้อย เมื่อถามถึงการเดินทางของหญิงสาวตรงหน้า“ข้าจะเข้าเมืองผิงอัน” ฉางเยว่ตอบแล้วก็ยิ้มอ่อน“เช่นนั้นเราเดินทางไปด้วยกันดีหรือไม่ ข้าก็จะเข้าเมืองผิงอันเช่นกัน” ชายหนุ่มหน้าตาดีรีบกล่าว“เอาอย่างที่ท่านว่าก็ได้” ฉางเยว่ตอบรับอย่างว่าง่าย นางคิดว่าคนทั้งสามน่าจะเกี่ยวข้องกับคณะทูตที่มาจากต่างแดนแน่ และถ้าเป็นเช่นนั้น มันย่อมเป็นประโยชน์ต่อนางในภายภาคหน้าเมื่อตกลงกันได้แล้ว ร่างอรชรก็ขึ้นรถม้าไป ส่วนชายทั้งสามก็พากันบังคับม้าติดตามรถม้าคันนี้มุ่งสู่เมืองผิงอันในขณะนั้นก็มีการพูดคุยถามไถ่กันไปตลอดทางฉางเยว่จึงได้รู้ว่า อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายของหัวหน้าคณะทูต ซึ่งบัดนี้บิดาเขาเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อไปถวายบรรณาการ ส่วนตัวเขานั้นศึกษาวิถีชีวิตของแคว้นหนานโจวอยู่ที่นี่“นึกไม่ถึงว่าสตรีเช่นเจ้า จะดั้นด้นคิดมาทำการค้าเพียงลำพังที่นี่ เจ้าไม่กลัวหรือ” ชายหนุ่มเอ่ยถามสตรีที่อ