Todos los capítulos de คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย: Capítulo 1 - Capítulo 10

เหลือเวลาอีกแค่สามวันจะถึงวันแต่งงาน จิโอวานนีก็กลับมาถึงสวิตเซอร์แลนด์พร้อมคาริน่า พร้อมกับลูกพี่ลูกน้องและพวกเพื่อนๆ เขาเลยมารวมตัวกันที่คฤหาสน์เพื่อจัดงานต้อนรับเล็กๆ ให้คาริน่าเดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกระเป๋าเดินทางที่อัดแน่นไปด้วยของฝาก เกือบแทบทุกคนได้ของฝากกันหมด ทั้งซิการ์เกรดพรีเมียม ไวน์บ่มปีเก่า หรือนาฬิกาพกพวกลิมิเต็ดอิดิชั่นยกเว้นฉันคนเดียวตอนที่กำลังรื้อกระเป๋า ยัยนั่นก็ยิ้มพลางพูดขึ้นมา "นี่ต่างหูพลอยสีชมพูที่จิโอวานนีช่วยเลือกให้ล่ะ สวยสุดๆ ไปเลยเนอะ"ยัยนั่นแอบส่งสายตามาเย้ยฉันทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบสร้อยคอไข่มุกขึ้นมา "แล้วก็เส้นนี้ด้วย เขาบอกว่าฉันใส่ไข่มุกแล้วแพงสุดๆ"จากนั้นก็ค่อยๆ หยิบเสื้อบอลพร้อมลายเซ็นสดของเมสซี่ออกมาอย่างทะนุถนอม ตาเป็นประกายด้วยความสุข "จิโอวานนีต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายตั้งเยอะกว่าจะได้ลายเซ็นนี้มา ถ้าไม่มีเขานะ ชาตินี้ฉันคงไม่มีทางได้เข้าใกล้คนดังขนาดนี้หรอก"มันทำให้ฉันนึกถึงเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเคยขอให้จิโอวานนีช่วยหาบัตรเชิญงานนิทรรศการศิลปะที่ลุงห่างๆ ของเขาเป็นสปอนเซอร์ เพราะฉันมีธุระสำคัญต้องไปจัดการที่นั่น แต่เขากลับบอกฉันว่าตั๋วห

ไม่นานนัก จิโอวานนีก็นักเปิดประตูเข้ามาในห้องฉัน"เบียนก้า ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ"เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ "คาริน่าอยากไปงานประมูล แต่วันและเวลามันดันตรงกับงานแต่งเรา พอดีว่า...""ยกเลิกงานแต่งไปซะสิ" ฉันพูดขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ"อะไรนะ?"จิโอวานนีทำหน้างง ๆ เหมือนตามไม่ทัน ก่อนจะพยายามอธิบายด้วยความอดทนอดกลั้น "ฉันหมายถึง งานประมูลมันเริ่มช่วงเช้า เดี๋ยวฉันพายัยนั่นไปก่อน แล้วเธอรออยู่ที่คฤหาสน์นะ ไม่เกินเที่ยงฉันจะรีบกลับมา ฉันสัญญา"ฉันจ้องหน้าเขานิ่งๆ ในที่สุดก็อดที่จะถามไม่ได้ "จิโอวานนี งานแต่งของเรามันสำคัญน้อยกว่างานประมูลเหรอ?""งานประมูลนี้ปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียว" เขาตอบเสียงเรียบ "แถมในงานมีแหวนมรกตที่คาริน่าอยากได้มาตั้งแต่งยังเด็กด้วย"ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "จิโอวานนี... ยกเลิกงานแต่งไปเถอะ"จิโอวานนีคิดว่าฉันแค่งี่เง่าประชดประชัน เขาเลยล้วงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านในแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน"เธออยากเจอเมสซี่มาตลอดไม่ใช่เหรอ?รอบนี้ฉันอุตส่าห์ไปหารูปถ่ายลายเซ็นเขามาให้เธอเลยนะ" เขายื่นมือมายีผมฉันเบาๆ เหมือนเวลาที่เคยง้อ

เบียนก้ายกเลิกงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าเธอตั้งตารองานแต่งงานนี้ขนาดไหน และเตรียมงานมาเนิ่นนานเท่าไหร่ เธอลงมือเลือกและตกแต่งสถานที่ด้วยตัวเอง แถมยังตรวจเช็กลิสต์รายชื่อแขกทีละคนๆ แล้วจู่ๆ เธอจะยกเลิกได้ยังไง?เขาหันไปเค้นถามคาริน่า "คาริน่า เธอเป็นคนช่วยจัดการเรื่องงานแต่งส่วนใหญ่ไม่ใช่เหรอ? เธอไม่รู้เลยเหรอว่างานถูกยกเลิกไปแล้ว?!"ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาของคาริน่าชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะส่ายหน้าปฏิเสธพลางทำสีหน้าน่าสงสารสุดขีด "ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ! ฉันรับผิดชอบแค่เรื่องชุด เครื่องประดับ แล้วก็ของชำร่วยเอง ส่วนเรื่องติดต่อกับทางโบสถ์ เบียนก้าเป็นคนจัดการเองคนเดียวทั้งหมด เธอไม่เคยบอกอะไรฉันเลย...""หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเบียนก้า?"จิโอวานนีรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธอทันที แต่ปลายสายกลับรัวเสียงเข้าสู่บริการฝากข้อความเสียง เขากระหน่ำส่งข้อความไปอีกหลายสิบข้อความ... ไร้การตอบรับบรรยากาศหน้าโบสถ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ แขกหลายคนเริ่มชักสีหน้าและแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดจู่ๆ ขอบตาของคาริน่าก็แดงช้ำ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาพร้อมน้ำตา "จิโอว

ลูเซียโนมองฉันอย่างอึ้งๆ "เดี๋ยวนี้รู้จักให้อภัยคนตั้งแต่เมื่อไหร่? จำได้ว่าตอนเด็กๆ มีคนตั้งใจทำตุ๊กตาเธอพัง เธอเอาปืนจ่อหัวมันจนฉี่ราดกางเกงเลยไม่ใช่เหรอ?"มุมปากฉันยกยิ้มขึ้นมานิดๆ "สงสัยฉันคงโตขึ้นแล้วมั้ง"คุณพ่อเคารพการตัดสินใจของฉันเสมอ ไม่ว่ามันจะดูน่าปวดหัวแค่ไหนก็ตาม ท่านดึงตัวฉันเข้าไปกอด "เอาสิ แล้วแต่ลูกเลย"พอการแข่งขันจบ พ่อก็พาฉันกับลูเซียโนเดินตรงเข้าห้องรับรองวีไอพี จนในที่สุดฉันก็ได้เจอคริสเตียโน โรนัลโด้ ตัวจริงเสียงจริง! เขายิ้มแจกความสดใส จับมือฉันอย่างเป็นกันเอง แถมยังเซ็นลายเซ็นสดลงบนลูกฟุตบอลให้อีกด้วยพอออกจากสนาม ฉันก็กระโจนกอดพ่อแน่น "ขอบคุณนะคะป๊ะป๋า ขอบคุณมากๆ ที่ช่วยสานฝันของหนูให้เป็นจริง!"พ่อลูบหัวฉันเบาๆ "เด็กน้อย ต้องขอบคุณลูเซียโนโน่น รายนั้นเขาเป็นคนวิ่งเต้นจัดการให้ลูกทั้งหมดเลย"ฉันหันไปประสานสายตากับดวงตาอบอุ่นและลึกซึ้งของลูเซียโน แก้มสองข้างแดงขึ้นทันทีฉันยื่นมือออกไปจับมือเขา "ขอบคุณนะคะ"ลูเซียโนยิ้มแบบสง่างาม "การได้ทำเพื่อเจ้าหญิงของผม ถือเป็นเกียรติสูงสุดแล้วครับ"ความรู้สึกตื้นตันวิ่งขึ้นมากระจุกที่ลำคอ... คนที่ใส่ใจและรู้ว่าฉั

ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบกริบ ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าของพ่อจิโอวานนี ก่อนจะหัวเราะเหยียดๆ ออกมา "เบียนก้า ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอหลุดเข้ามาในนี้ได้ยังไง แต่นี่ไม่ใช่สถานที่ให้เธอมาเดินเล่นประชดประชันเป็นเด็กๆ คนที่เรามาเจอวันนี้คือระดับผู้บริหารจากตระกูล 'คอนติ'เธอคงไม่ได้มโนไปเองหรอกนะว่าแค่สถาปนาตัวเองขึ้นมาพูด แล้วทุกคนต้องเชื่อตามน่ะ?"แม่เขาก็ส่ายหน้าเอือมระอา "เบียนก้า เลิกทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจได้แล้ว ออกไปก่อนที่คนระดับที่เธอไม่มีปัญญาไปสู้กับเขาจะมาถึงดีกว่า"จิโอวานนีรีบคว้าข้อมือฉันไว้ พยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวลว่าง่าย “เบียนก้า เป็นเด็กดี แล้วออกไปก่อนนะ"ฉันสะบัดมือออกจากการจับของเขาอย่างนิ่งสงบ ปรายตามองพวกเขาด้วยความสมเพช "ดูเหมือนพวกคุณจะรู้จักพาร์ตเนอร์ธุรกิจของตัวเองน้อยกว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ"สีหน้าพ่อของเขามืดลงทันที "เบียนก้า! อย่ามาได้ใจให้มันมากนัก! ถ้าเธอยอมขอโทษตอนนี้ ฉันอาจจะยังเมตตาให้เธอยังเป็นคู่หมั้นของจิโอวานนีต่อ แต่ถ้ายังสำคัญตัวผิดอยู่ล่ะก็..."ฉันกำลังจะเอ่ยปากสวน ทว่าน้ำเสียงทรงพลังและน่าเกรงขามก็ดังขัดขึ้นมาจากทางด้าน