Share

บทที่ 4

Author: แอสเทอเรีย
คุณลุงมองหน้าคาริน่าด้วยความรักและเอ็นดู "ต่อไปต้องระวังให้มากกว่านี้นะ พ่อแม่ของหนูยอมสละชีวิตเพื่อตระกูลเรา ถ้าหนูเป็นอะไรไปอีก ลุงจะเอาหน้าไปสู้หน้าพวกเขาบนสวรรค์ได้ยังไง"

จิโอวานนีพูดเสริมขึ้นมาเบา ๆ "ยิ่งผิวบางๆ อยู่ด้วย ช่วงสองสามวันนี้ระวังอย่าให้แผลโดนน้ำแล้วกันนะ"

ในที่สุดฉันก็หมดความอดทน "จิโอวานนี ฉันไม่ได้มาเยี่ยมยัยนั่น นี่มันยาแก้แพ้ ดูไม่ออกหรือไง?"

จิโอวานนีชะงัก ก่อนจะยอมเงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างจริงจัง สายตาเขาปะทะเข้ากับผื่นแดงที่เห่อเต็มหน้าฉัน สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที "เธอแพ้อะไรมา?"

เขายื่นถุงยาคืนให้ฉัน "ขอโทษที เมื่อกี้ฉันไม่ได้สังเกต เดี๋ยวจัดการทางนี้ให้คาริน่าเสร็จแล้ว ฉันจะไปเฝ้านะ"

ฉันรับถุงยามาแล้วเดินเข้าห้องให้น้ำเกลือ พยาบาลแทงสายน้ำเกลือพลางขมวดคิ้ว กับเอามือกุมขมับเมื่อเห็นผื่นบนหน้าฉัน "คุณคะ อาการแพ้ค่อนข้างหนักเลย ไม่มีใครมาด้วยเหรอคะ?"

"พวกเขามีธุระต้องไปทำน่ะค่ะ" ฉันตอบเสียงเบา

พยาบาลถอนหายใจยาว "จริงๆ น่าจะรีบมาให้เร็วกว่านี้นะคะ แถมควรมีคนมาดูแลด้วย ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้อาจจะถึงขั้นหายใจติดขัดขั้นอันตรายได้เลยนะคะ"

ฉันได้แต่ยิ้มรับบางๆ อย่างสมเพชตัวเอง

ผ่านประตูกระจก ฉันเห็นจิโอวานนีกำลังพยุงคาริน่าเดินออกจากโรงพยาบาล เขายีหัวยัยนั่นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบสุดๆ "หายซ่าแล้วนะ ยัยเด็กขี้งอแง ไปหาอะไรกินกัน หมอบอกว่าช่วงนี้ให้กินอาหารอ่อนๆ ไปก่อนจนกว่าแผลจะหาย"

คุณลุงหัวเราะพลางส่ายหน้า "แกก็นะจิโอวานนี ตามใจยัยนี่จนเคยตัว เดี๋ยวก็นิสัยเสียกันพอดี"

จิโอวานนีหัวเราะเบาๆ "ตามใจจนเสียนิสัยก็ไม่เห็นเป็นไรเลยครับ ยังไงผมก็คอยตามล้างตามเช็ดให้ยัยนี่ตลอดอยู่แล้ว"

คาริน่ายิ้มแก้มปริพลางซบแขนเขาแน่น "รู้แล้วน่า ก็จิโอวานนีรักฉันที่สุดนี่หน่า"

เสียงของพวกเขาค่อยๆ ห่างออกไป ฉันเบือนหน้าหนี รู้สึกจุกและขมขื่นในลำคอจนพูดไม่ออก

จนกระทั่งน้ำเกลือขวดสุดท้ายหมด จิโอวานนีก็ยังไม่โผล่หัวมา พอฉันเดินออกจากโรงพยาบาล โทรศัพท์ก็สั่นแจ้งเตือน มีข้อความส่งมาจากเขา

"ขอโทษทีนะเบียนก้า พอดีพาคาริน่าไปกินข้าวเลยลืมไปเลยว่าเธอยังอยู่โรงพยาบาล อาการแพ้ดีขึ้นไหม?ถ้าไหวแล้วเธอนั่งรถกลับคฤหาสน์เองได้เลยนะ"

เขา 'ลืม'ฉันอีกแล้ว... นี่มันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วนะ?

ยังไม่ทันทำอะไร ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาอีก

"เออ แล้วก็ คาริน่าบอกว่าตามธรรมเนียมก่อนแต่งงาน ห้ามเจ้าสาวเจอหน้าเจ้าบ่าว ไม่งั้นจะโชคร้าย ช่วงสองสามวันนี้ฉันคงไม่ได้ไปหานะ ไว้เจอกันวันแต่งงานอีกสามวันเลย"

เราจะไม่มีวันเจอกันในวันแต่งงานหรอก จิโอวานนี'ฉันตอบกลับไปในใจเบาๆ

สามวันต่อมา

คฤหาสน์ทั้งหลังว่างเปล่าไร้ผู้คนตั้งแต่เช้าตรู่

ข้อความจากจิโอวานนีเด้งขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ฉัน

"เบียนก้า พวกเราพาคาริน่ามางานประมูลกันหมดเลย ฉันสแตนด์บายรถไว้ให้เธอแล้ว แต่งตัวเสร็จก็ออกเดินทางไปโบสถ์ได้เลยนะ เดี๋ยวพวกฉันตามไปถึงก่อนเที่ยงแน่"

ที่หน้าประตูคฤหาสน์ มีรถสองคันจอดรออยู่ คันหนึ่งคือรถซีดานสีดำที่จิโอวานนีจัดไว้ให้ ส่วนอีกคันคือหรูหราระดับโรลส์-รอยซ์

ฉันเดินตรงไปขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ โดยไม่เสียเวลาหันไปมองคันนั้นแม้แต่น้อย

ขณะเดียวกัน ณ งานประมูลใต้ดิน

คาริน่ากำลังสนุกสนานกับการยกป้ายประมูลของอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าจิโอวานนีกลับก้มหน้ามองโทรศัพท์ด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หน้าจอแชตยังค้างอยู่ที่ข้อความล่าสุดของเขา... เบียนก้าไม่แม้แต่จะกดอ่านหรือตอบกลับ

ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ ลางสังหรณ์แปลกๆ ก็ดันขึ้นมากลางอก... ยัยนั่นถึงโบสถ์หรือยังนะ? หรือกำลังโกรธที่วันนี้เขาไม่ได้ไปรับตามพิธีการ?

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์จากแก๊งเพื่อนก็ดังขึ้น "จิโอวานนี! งานแต่งจัดที่ไหนวะเนี่ย?!พวกเรามาถึงโบสถ์แล้ว แต่งานเงียบเหมือนป่าช้า ไม่มีใครสักคน"

จิโอวานนีขมวดคิ้ว "กำลังตามไป พอดีเลทนิดหน่อย เบียนก้าน่าจะไปถึงก่อนแล้ว ลองโทรหายัยนั่นสิ"

"ติดต่อไม่ได้เลย! ยัยนั่นปิดเครื่องยาว!"

หัวใจจิโอวานนีดิ่งวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงปลายสายก็ตะโกนลั่นกลับมา "จิโอวานนี! พวกเราเพิ่งไปถามบาทหลวงมา ท่านบอกว่าวันนี้ที่โบสถ์ไม่มีคิวจัดงานแต่งงานนะ!"

จิโอวานนีพรวดพราดลุกขึ้นยืนแล้วรีบวิ่งออกไปทันที โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามหรือการรั้งตัวของคาริน่าเลย

สีหน้าคาริน่าบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาออกไป

ตอนที่จิโอวานนีรีบขับรถมาถึง แขกมากมายของตระกูลวิทาเล่เริ่มมารวมตัวกันที่หน้าโบสถ์แล้ว ทุกคนยืนทำหน้างง ๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก

บาทหลวงยืนอยู่ตรงประตู คอยอธิบายกับแขกซ้ำๆ "ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ แต่ทางโบสถ์ไม่มีกำหนดการจัดงานแต่งงานในวันนี้เลยครับ"

"เป็นไปไม่ได้!" จิโอวานนีสวนขึ้นทันที "คุณต้องจำผิดแน่ๆ พวกเราจองคิววันนี้ไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว!"

"คุณครับ มีการจองคิวไว้วันนี้จริงครับ..." บาทหลวงก้มลงเช็กสมุดบันทึก "แต่รายการนี้ถูกยกเลิกไปตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อนแล้วครับ"

"ยกเลิก?ใครเป็นคนยกเลิก?!"

"คุณผู้หญิงที่ชื่อเบียนก้าครับ... สุภาพสตรีคนเดียวกับที่มาลงชื่อจองไว้ตั้งแต่แรกนั่นแหละครับ"

จิโอวานนียืนช็อก... ตัวแข็งเป็นหินไปทันที!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 10

    ดวงตาของเขาเปิดกว้างด้วยความตื่นตระหนก ส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ "ไม่! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะเบียนก้า! ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันละเลยความรู้สึกเธอ ฉันมันตาบอดแล้วก็โง่เอง! แต่ฉันสาบานได้เลยนะว่าฉันไม่เคยรักคนอื่นเลย คาริน่าก็เป็นแค่น้องสาวจริงๆ ได้โปรดเถอะเธอ... เชื่อฉันสักครั้งนะ..."สองมือของเขายังคงกอดขาฉันไว้แน่น น้ำเสียงสะอื้นร้องไห้แทบขาดใจ "ได้โปรดเถอะเบียนก้า... อย่าทิ้งฉันไปเลยนะ ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะ ฉันขอร้องล่ะ"ฉันดึงขากลับออกมาเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นชาถึงกลางหัวใจ "งานแต่งงานของเรายกเลิกไปตั้งนานแล้วค่ะ... และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเหนี่ยวรั้งฉันไว้อีกต่อไป"ฉันควงแขนพ่อแล้วก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย ด้านหลังของฉัน... เสียงพ่อแม่ของจิโอวานนีร้องไห้โฮหมดสภาพ ขณะที่จิโอวานนีเพิ่งจะตระหนักได้ในที่สุดว่า ผู้หญิงที่เคยยืนรอเขาเสมอคนนั้น... จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้วทันใดนั้น รถโรลส์-รอยซ์หรูก็แล่นมาจอดนิ่งที่หน้าอาคาร ประตูรถเปิดออก ลูเซียโนก้าวลงมาจากรถ เดินตรงเข้ามาหาคุณพ่อแล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ดอน"คุณพ่อพยักหน้ารับ ลูเซียโนจึงหันมาหาฉัน พร

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 9

    ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบกริบ ผ่านไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าของพ่อจิโอวานนี ก่อนจะหัวเราะเหยียดๆ ออกมา "เบียนก้า ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอหลุดเข้ามาในนี้ได้ยังไง แต่นี่ไม่ใช่สถานที่ให้เธอมาเดินเล่นประชดประชันเป็นเด็กๆ คนที่เรามาเจอวันนี้คือระดับผู้บริหารจากตระกูล 'คอนติ'เธอคงไม่ได้มโนไปเองหรอกนะว่าแค่สถาปนาตัวเองขึ้นมาพูด แล้วทุกคนต้องเชื่อตามน่ะ?"แม่เขาก็ส่ายหน้าเอือมระอา "เบียนก้า เลิกทำตัวเป็นเด็กเรียกร้องความสนใจได้แล้ว ออกไปก่อนที่คนระดับที่เธอไม่มีปัญญาไปสู้กับเขาจะมาถึงดีกว่า"จิโอวานนีรีบคว้าข้อมือฉันไว้ พยายามใช้น้ำเสียงนุ่มนวลว่าง่าย “เบียนก้า เป็นเด็กดี แล้วออกไปก่อนนะ"ฉันสะบัดมือออกจากการจับของเขาอย่างนิ่งสงบ ปรายตามองพวกเขาด้วยความสมเพช "ดูเหมือนพวกคุณจะรู้จักพาร์ตเนอร์ธุรกิจของตัวเองน้อยกว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ"สีหน้าพ่อของเขามืดลงทันที "เบียนก้า! อย่ามาได้ใจให้มันมากนัก! ถ้าเธอยอมขอโทษตอนนี้ ฉันอาจจะยังเมตตาให้เธอยังเป็นคู่หมั้นของจิโอวานนีต่อ แต่ถ้ายังสำคัญตัวผิดอยู่ล่ะก็..."ฉันกำลังจะเอ่ยปากสวน ทว่าน้ำเสียงทรงพลังและน่าเกรงขามก็ดังขัดขึ้นมาจากทางด้าน

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 8

    จิโอวานนีหน้าซีดเผือดด้วยความช็อก เขาผลักเธอออกสุดแรงก่อนที่ริมฝีปากจะแตะโดนกัน"คาริน่า! เธอพูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย?! ฉันเห็นเธอเป็นน้องสาวมาตลอด ไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลยสักนิด!""เป็นไปไม่ได้!" คาริน่าสติแตก สติหลุดร้องลั่น "ถ้าคุณไม่ได้ชอบฉัน แล้วที่ผ่านมาคุณจะดีกับฉันขนาดนั้นทำไม?! คุณจำได้หมดว่าฉันชอบอะไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นคุณก็รีบมาหาฉันคนแรก แถมตอนมีปัญหากับเบียนก้า คุณก็เลือกเข้าข้างฉันตลอด! ทั้งหมดนี้มันไม่ได้แปลว่าคุณรักฉันหรือไง?!"ฟังคาริน่าพรั่งพรูออกมาจนจบ จิโอวานนียืนช็อก ตัวแข็งเป็นหินนาทีนั้นเองที่เขาเพิ่งจะตาสว่าง... เพิ่งรู้ว่าพฤติกรรม 'บริสุทธิ์ใจ' ของตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมามันงี่เง่า ไร้ยางอาย และล้ำเส้นขนาดไหน มันสร้างบาดแผลลึกให้เบียนก้ามากเท่าไหร่แล้วคาริน่าพยายามจะโผเข้ามากอดเขาอีกครั้ง แต่เขากลับสะบัดเธอออกอย่างเย็นชา"พอได้แล้ว! อีกสองสามวันจะมีดีลค้าอาวุธนัดสำคัญ งานนี้ชี้ชะตาสายส่งคลังแสงของตระกูลวิทาเล่ไปอีกหลายปี และเป็นดีลร่วมทุนที่ใหญ่ที่สุดของเรา ฉันต้องไปเตรียมตัวกับคุณพ่อคุณแม่ จากนี้ไปเธออยู่แต่ในบ้านตัวเองซะ อย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวายอีก"นี่เ

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 7

    ลูเซียโนมองฉันอย่างอึ้งๆ "เดี๋ยวนี้รู้จักให้อภัยคนตั้งแต่เมื่อไหร่? จำได้ว่าตอนเด็กๆ มีคนตั้งใจทำตุ๊กตาเธอพัง เธอเอาปืนจ่อหัวมันจนฉี่ราดกางเกงเลยไม่ใช่เหรอ?"มุมปากฉันยกยิ้มขึ้นมานิดๆ "สงสัยฉันคงโตขึ้นแล้วมั้ง"คุณพ่อเคารพการตัดสินใจของฉันเสมอ ไม่ว่ามันจะดูน่าปวดหัวแค่ไหนก็ตาม ท่านดึงตัวฉันเข้าไปกอด "เอาสิ แล้วแต่ลูกเลย"พอการแข่งขันจบ พ่อก็พาฉันกับลูเซียโนเดินตรงเข้าห้องรับรองวีไอพี จนในที่สุดฉันก็ได้เจอคริสเตียโน โรนัลโด้ ตัวจริงเสียงจริง! เขายิ้มแจกความสดใส จับมือฉันอย่างเป็นกันเอง แถมยังเซ็นลายเซ็นสดลงบนลูกฟุตบอลให้อีกด้วยพอออกจากสนาม ฉันก็กระโจนกอดพ่อแน่น "ขอบคุณนะคะป๊ะป๋า ขอบคุณมากๆ ที่ช่วยสานฝันของหนูให้เป็นจริง!"พ่อลูบหัวฉันเบาๆ "เด็กน้อย ต้องขอบคุณลูเซียโนโน่น รายนั้นเขาเป็นคนวิ่งเต้นจัดการให้ลูกทั้งหมดเลย"ฉันหันไปประสานสายตากับดวงตาอบอุ่นและลึกซึ้งของลูเซียโน แก้มสองข้างแดงขึ้นทันทีฉันยื่นมือออกไปจับมือเขา "ขอบคุณนะคะ"ลูเซียโนยิ้มแบบสง่างาม "การได้ทำเพื่อเจ้าหญิงของผม ถือเป็นเกียรติสูงสุดแล้วครับ"ความรู้สึกตื้นตันวิ่งขึ้นมากระจุกที่ลำคอ... คนที่ใส่ใจและรู้ว่าฉั

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 6

    หัวใจของจิโอวานนีกระตุกวูบ เขากระชากโทรศัพท์ไปจากมือของเธอทันทีโพสต์นั้นสั้นๆ ง่ายๆ มีแค่คำสองคำ: "ถึงอย่างปลอดภัย"ด้านล่างเช็กอินโลเคชันไว้ที่ประเทศสหรัฐอเมริกาความอึดอัดหนักอึ้งที่กดทับอยู่บนอกของจิโอวานนีมาตลอดทั้งวัน หายไปในพริบตา"โล่งอกไปที... ยัยนั่นปลอดภัยดี"ยังไม่ทันที่เขาจะได้สงสัยว่าเธอไปทำอะไรที่อเมริกา ขอบตาของคาริน่าก็แดงขึ้นมาอีกรอบ "เบียนก้าต้องแอบไปดูบอลโลกแน่ๆ เลยค่ะ... เธอต้องยังโกรธที่เราแอบไปดูบอลโดยไม่ชวนเธอแน่ๆ ถึงได้ประชดหนีไปต่างประเทศคนเดียวแบบนี้"คุณลุงลูบไหล่ปลอบเธอเบาๆ "คาริน่า อย่าโทษตัวเองเลย เบียนก้าก็คงแค่อยากไปพักผ่อนสมองแหละ"คาริน่าปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ โผเข้าซบอกจิโอวานนีเต็มๆทว่าครั้งนี้ จิโอวานนีกลับไม่ได้รู้สึกเอ็นดูสงสารเหมือนเคย... เขามีเพียงความรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้ง และเบียนก้าก็ไม่เคยโกรธเขานานเลยสักครั้ง เขาเชื่อมาตลอดว่าเธอเป็นคนมีเหตุผลและพร้อมจะเข้าใจเขาเสมอ... แต่ทำไมครั้งนี้ เธอถึงไม่บอกอะไรไว้เลยล่ะ?ความคิดนี้กระแทกเข้ากลางอกเขา... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาละเลย

  • คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย   บทที่ 5

    เบียนก้ายกเลิกงั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้! ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าเธอตั้งตารองานแต่งงานนี้ขนาดไหน และเตรียมงานมาเนิ่นนานเท่าไหร่ เธอลงมือเลือกและตกแต่งสถานที่ด้วยตัวเอง แถมยังตรวจเช็กลิสต์รายชื่อแขกทีละคนๆ แล้วจู่ๆ เธอจะยกเลิกได้ยังไง?เขาหันไปเค้นถามคาริน่า "คาริน่า เธอเป็นคนช่วยจัดการเรื่องงานแต่งส่วนใหญ่ไม่ใช่เหรอ? เธอไม่รู้เลยเหรอว่างานถูกยกเลิกไปแล้ว?!"ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาของคาริน่าชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะส่ายหน้าปฏิเสธพลางทำสีหน้าน่าสงสารสุดขีด "ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะคะ! ฉันรับผิดชอบแค่เรื่องชุด เครื่องประดับ แล้วก็ของชำร่วยเอง ส่วนเรื่องติดต่อกับทางโบสถ์ เบียนก้าเป็นคนจัดการเองคนเดียวทั้งหมด เธอไม่เคยบอกอะไรฉันเลย...""หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเบียนก้า?"จิโอวานนีรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธอทันที แต่ปลายสายกลับรัวเสียงเข้าสู่บริการฝากข้อความเสียง เขากระหน่ำส่งข้อความไปอีกหลายสิบข้อความ... ไร้การตอบรับบรรยากาศหน้าโบสถ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ แขกหลายคนเริ่มชักสีหน้าและแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดจู่ๆ ขอบตาของคาริน่าก็แดงช้ำ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาพร้อมน้ำตา "จิโอว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status