คู่หมั้นมาเฟียเลือกเพื่อนวัยเด็ก แต่ฉันคือเจ้าหญิงมาเฟีย

เหลือเวลาอีกแค่สามวันจะถึงวันแต่งงาน จิโอวานนีก็กลับมาถึงสวิตเซอร์แลนด์พร้อมคาริน่า พร้อมกับลูกพี่ลูกน้องและพวกเพื่อนๆ เขาเลยมารวมตัวกันที่คฤหาสน์เพื่อจัดงานต้อนรับเล็กๆ ให้

คาริน่าเดินเข้ามาในคฤหาสน์พร้อมกระเป๋าเดินทางที่อัดแน่นไปด้วยของฝาก เกือบแทบทุกคนได้ของฝากกันหมด ทั้งซิการ์เกรดพรีเมียม ไวน์บ่มปีเก่า หรือนาฬิกาพกพวกลิมิเต็ดอิดิชั่น

ยกเว้นฉันคนเดียว

ตอนที่กำลังรื้อกระเป๋า ยัยนั่นก็ยิ้มพลางพูดขึ้นมา "นี่ต่างหูพลอยสีชมพูที่จิโอวานนีช่วยเลือกให้ล่ะ สวยสุดๆ ไปเลยเนอะ"

ยัยนั่นแอบส่งสายตามาเย้ยฉันทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบสร้อยคอไข่มุกขึ้นมา "แล้วก็เส้นนี้ด้วย เขาบอกว่าฉันใส่ไข่มุกแล้วแพงสุดๆ"

จากนั้นก็ค่อยๆ หยิบเสื้อบอลพร้อมลายเซ็นสดของเมสซี่ออกมาอย่างทะนุถนอม ตาเป็นประกายด้วยความสุข "จิโอวานนีต้องวิ่งเต้นใช้เส้นสายตั้งเยอะกว่าจะได้ลายเซ็นนี้มา ถ้าไม่มีเขานะ ชาตินี้ฉันคงไม่มีทางได้เข้าใกล้คนดังขนาดนี้หรอก"

มันทำให้ฉันนึกถึงเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่ฉันเคยขอให้จิโอวานนีช่วยหาบัตรเชิญงานนิทรรศการศิลปะที่ลุงห่างๆ ของเขาเป็นสปอนเซอร์ เพราะฉันมีธุระสำคัญต้องไปจัดการที่นั่น แต่เขากลับบอกฉันว่าตั๋วหมดเกลี้ยง ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ

"เอาน่า อย่าคิดมากเลย" ตอนนั้นเขาลูบหัวฉันเบาๆ "กับอีแค่งานศิลปะจัดขำๆ ไม่เห็นมีอะไรสำคัญเลย"

เทียบกับลายเซ็นเมสซี่แล้ว เรื่องของฉันมันเล็กน้อยมาก... สรุปคือเขาแค่ไม่พยายามเพื่อฉันเลยต่างหาก

ตอนนั้นเอง ลูกพี่ลูกน้องของจิโอวานนีก็พูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม "เออ จิโอวานนี แล้วนายไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากเบียนก้าบ้างเหรอ?"

จิโอวานนีตอบกลับหน้าตาเฉย แบบไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด "เบียนก้าไม่ชอบของกระจุกกระจิกพวกนี้หรอก ซื้อไปก็เปลืองเงินเปล่า ๆ"

ฉันก้มหน้าลงพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ... อ๋อ การซื้อของฝากให้ฉันมันเปลืองเงินสินะ

"ก็จริง" ญาติเขาพยักเห็นด้วย แถมทิ้งท้ายถ้อยคำแบบแซะ "เบียนก้าก็ทรงนี้ตลอด เหมือนไม่เคยมีอะไรที่ถูกใจจริงๆ สักอย่าง ต่างจากคาริน่า รายนั้นชอบของเล่นของหวานน่ารักๆ มาตั้งแต่เด็กแล้ว"

ญาติๆ และแก๊งเพื่อนของจิโอวานนีไม่เคยชอบฉันจริงๆ หรอก มองว่าฉันเย็นชา ไม่รู้จักเข้าหาเพื่อเอาใจ ไม่เหมือนคาริน่าที่โตมาด้วยกัน อ้อนเก่ง พูดหวาน ๆ เหมือนนกไนติงเกล

และที่สำคัญที่สุด... พวกเขามองว่าฉันมันเป็นพวก 'กระจอก' ไร้ประโยชน์

ถ้าไม่ใช่เพราะความรักหวานชื่นสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผู้หญิงธรรมดาๆ ไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างฉันคงไม่มีทางได้ก้าวมาถึงจุดที่ได้หมั้นหมายกับเขาหรอก

จิโอวานนีคือทายาทสายเลือดอิตาเลียน-อเมริกันของตระกูลมาเฟีย'วิทาเล่' ที่กำลังทรงอิทธิพล เขาเป็นหนึ่งในคนที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะขึ้นเป็นดอนคนต่อไป คนพวกนี้ยอมทนเห็นหน้าฉันก็เพราะเขายืนกรานบอกแค่นั้นแหละ

คาริน่ามักจะขู่ฉันลับหลังเสมอ: "เธอมันไม่คู่ควรกับตระกูลมาเฟียนี้หรอก เดี๋ยวก็โดนจับกินทั้งเป็น ไม่เหลือแม้แต่กระดูก หุบปากแล้วเจียมตัวไว้ซะ"

แต่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น ยัยนั่นจะทำตัวเป็นคนบอบบางน่าสงสารขึ้นมาทันที ทุกครั้งที่ฉันกับคาริน่ามีปากเสียงกัน สายตาของคนพวกนั้นที่มองมาเลยมีแต่ความรำคาญ เหมือนพร้อมจะโยนฉันลงทะเลไปให้ฉลามได้ทุกเมื่อ

เมื่อก่อน จิโอวานนีเคยอยู่ข้าง ๆ ฉันตลอด เวลาที่ฉันผิด เขาจะรับหน้าแทนและปกป้องฉันต่อหน้าทุกคน เคยยอมบินข้ามครึ่งยุโรปเพียงเพื่อไปหาซื้อเครื่องแก้วแฮนด์เมดที่ฉันเคยพูดเล่น ๆ ว่าสวยดี หรือแม้กระทั่งยกแมวน้อยที่เลี้ยงมาสามปีให้ฉัน

เขาเคยจับมือฉันไว้แล้วพูดว่า "เบียนก้า ฉันเป็นคนดึงเธอเข้ามาในโลกสีเทานี้เอง เพราะงั้นฉันจะปกป้องเธอสุดชีวิต ไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธอได้"

ตอนนั้น เขาให้ฉันมาเป็นอันดับหนึ่งจริงๆ ไม่ว่าจะต้องเจออคติหรือคำดูถูกเหยียดหยามมากแค่ไหน ฉันถึงได้ยอมยืนอยู่ข้างเขาไม่ไปไหน

ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่... ที่เขาเริ่มมองว่าการกระทำของคาริน่าเป็นเรื่องปกติ เริ่มยอมรับอคติของคนที่บ้านที่มีต่อฉัน และมองว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คนที่เป็นฝ่ายผิด... ก็คือฉันเสมอ

ทุกคนยกแก้วชนกัน หัวเราะเฮฮากันอย่างสนุกสนาน ราวกับฉันเป็นแค่คนนอกที่หลงเข้ามาผิดที่ผิดทาง

ฉันพูดขึ้นมาเบาๆ "จิโอวานนี เรื่องงานแต่งอีกสามวัน ฉันมีเรื่องจะ..."

"จิโอวานนี!" เสียงคาริน่าร้องลั่นขึ้นมาขัดจังหวะ

ตอนกำลังแกะของขวัญ ยัยนั่นโดนเข็มกลัดทิ่มเข้าที่ปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยดเล็กๆ นิดเดียว

จิโอวานนีรีบถลาเข้าไปหาทันที "อยู่นิ่งๆ นะ" เขาจับมือยัยนั่นขึ้นมาดูแผลอย่างเบา ๆ พวกคนรับใช้รีบยกกล่องปฐมพยาบาลมาประเคนให้ "เร็วเข้า รีบห้ามเลือด!"

ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนก็กรูเข้าไปมุงล้อมรอบตัวเธอ ช่วยกันทำแผล และปลอบกันยกใหญ่ ราวกับยัยนั่นเสียเลือดใกล้ตาย

ส่วนฉัน... ก็กลับกลายเป็นอากาศธาตุอีกครั้ง