All Chapters of เถ้ารักที่มอดดับ: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อเผยจิ่งเซินได้ยินประโยคนี้ เขายักคิ้วกวนประสาทใส่เสิ่นจืออี้“ฉันกับสวีจิ้งซีสนิทกันมาก เหมือนพี่น้องคลานตามกันมา อย่างเธอจะทำอะไรฉันได้?”ทั้งสองคนพร้อมระเบิดอารมณ์ตลอดเวลา ขณะที่พวกเขากำลังจะทะเลาะกันผมไม่ได้ห้ามพวกเขาเหมือนที่ผ่านมา แต่ยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา“ถึงเวลาแล้ว ฉันเข้าห้องสอบก่อนนะ”เสิ่นจืออี้กับเผยจิ่งเซินมองหน้ากัน พวกเขาไม่เถียงกันต่อแล้วจริงๆ ผมไม่ต้องทำอะไร พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขได้การสอบสามวันสิ้นสุดลงแล้ว ผมถอนหายใจยาวหลังจากเครียดและกดดันมาหลายวัน ในที่สุดก็รู้สึกโล่งสักที หัวหน้าห้องเสนอในกลุ่มแชตห้องเรียน ชวนทุกคนออกไปกินข้าวและสังสรรค์กันเพราะหลังเรียนจบทุกคนก็ต้องแยกย้าย ต่อไปคงนัดเจอกันยากมากระหว่างที่กำลังกินข้าวกันจู่ๆ เพื่อนผู้ชายในห้องที่เป็นสายปาร์ตี้สั่งเหล้ามาสิบสองขวด“เราบรรลุนิติภาวะแล้ว สั่งเหล้ามาดื่มระหว่างกินข้าวเพิ่มสีสัน คงไม่เป็นไรใช่ไหม”เผยจิ่งเซินที่นั่งอยู่ข้างผมตาเป็นประกายทันที“จิ้งซี เราลองดื่มสักหน่อยดีกว่า! เราบรรลุนิติภาวะแล้ว ยังไงก็ต้องหัดดื่มไว้”เสิ่นจืออี้หัวเราะพรืด เอาตะเกียบกดมือที่กำลัง

เรานัดกันไว้นานแล้วว่าจะไปเที่ยวหลังเรียนจบเสิ่นจืออี้ชูคู่มือท่องเที่ยวในมือแล้วแกว่งไปมาเบาๆ“ฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้นายหนักใจแม้แต่นิดเดียว”ตอนแรกผมกะว่าจะคุยกับเธอหลังเที่ยวเสร็จ ถือว่าเป็นตอนจบของเราสองคนแต่เมื่อมาถึงสถานีรถไฟ ผมเห็นเผยจิ่งเซินหิ้วกระเป๋าเดินทางมาด้วย“ฉันขอร่วมทริปเที่ยวด้วยนะ จิ้งซี นายไม่ถือสาใช่ไหม”ผมไม่ได้พูดอะไรเสิ่นจืออี้เหลือบมองสีหน้าของผม แอบแซะแบบติดตลกว่า“นายนี่ตีเนียนเก่งนะ ฉันกับจิ้งซีไม่ต้อนรับก้างขวางคออย่างนาย”“อีกอย่างฉันไม่ได้ซื้อตั๋วรถไฟให้นายด้วย”ถึงปากเธอจะพูดแบบนี้แต่พอเข้ามาในสถานีรถไฟความเร็วสูงคนที่สแกนบัตรประชาชนไม่ผ่าน ไม่สามารถเข้าไปข้างในดันเป็นผมซะอย่างนั้นเผยจิ่งเซินถลึงตาใส่เสิ่นจืออี้“อะไรของเธอเนี่ย? เธอลืมซื้อตั๋วให้จิ้งซีได้ยังไง!”เสิ่นจืออี้ช็อกเหมือนกัน“ฉันนึกว่าจิ้งซีซื้อตั๋วเรียบร้อยแล้ว”“นึกว่าๆ อะไรของเธอ อีกสิบห้านาทีรถไฟก็จะมาแล้ว!”ดูเหมือนเผยจิ่งเซินกำลังต่อว่าเธอ แต่ดันเหมือนคู่รักงอนกันมากกว่า“เดี๋ยวฉันซื้อใหม่ให้ ใจเย็นๆ นะจิ้งซี”เสิ่นจืออี้รีบเอามือถือออกมาเปิดดูตั๋วตั๋วรถไฟถู

ได้ยินว่าเสิ่นจืออี้ไปเช็กข้อสอบที่ศูนย์สอบอีกรอบยืนยันว่าคะแนนไม่ผิดพลาด ไม่ได้โดนคนสลับข้อสอบด้วยเสิ่นจืออี้เตรียมสอบใหม่ปีหน้า เธอไม่ได้เลือกมหาวิทยาลัยอื่นด้วยซ้ำผมอยากทักทายป้าเสิ่นกับลุงเสิ่น แต่ก็กลัวพวกเขาคิดว่าผมจงใจโอ้อวดผมรู้สึกกระอักกระอ่วน จึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิมตอนเดินผ่านเสิ่นจืออี้จู่ๆ เธอยื่นมือมาคว้าข้อมือผม“สวีจิ้งซี ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย”ผมไม่ได้ปฏิเสธเธอ เพราะมีผู้ใหญ่สองครอบครัวอยู่ตรงนี้ด้วยเธอจูงมือผมมาใต้ต้นไทรที่อยู่ด้านล่างคอนโดพ่อแม่ผมยืนอยู่ไม่ไกล พวกเขาโบกมือให้ผม“จิ้งซี พ่อกับแม่รออยู่ตรงนี้นะ”เสิ่นจืออี้มองผมด้วยสีหน้าหลากหลายอารมณ์“เผยจิ่งเซินได้คะแนนสอบแค่ 27 คะแนน”“เหรอ คะแนนของพวกเธอสองคนดูเหมาะกันมากเลยนะ”“พวกเธอรอสอบใหม่ปีหน้า หรือไม่ก็สอบเข้าวิทยาลัยอาชีวศึกษา พอเรียนจบก็แต่งงานมีลูก คบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนแต่งงานกัน เป็นความรักที่มั่นคงและยืนยาวมากเลยนะเนี่ย”“สวีจิ้งซี! ทำไมนายต้องโกรธฉันขนาดนี้ด้วย?”เสิ่นจืออี้พูดเสียงดังจนพ่อแม่ผมหันมามองเธอพยายามสงบสติอารมณ์ ข่มความโกรธภายในใจ“นายรู้นานแล้วใช่ไหมว

“จิ้งซี เพื่อนนายมาหาน่ะ”มหาวิทยาลัยชิงหัวเปิดเทอมช้าที่สุด นอกจากพวกเพื่อนๆ ไม่กี่คนที่ไปเข้าคอร์สติวเพื่อสอบใหม่ปีหน้าเพื่อนในห้องส่วนใหญ่ทยอยไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยกันหมดแล้วในตอนนี้จะมีใครมาหาผมอีกผมเปิดประตูด้วยความสงสัยสายตาของผมปะทะเข้ากับใบหน้าของเผยจิ่งเซินพอดีเขายื่นมือมาจับแขนเสื้อผม แล้วก็คุกเข่าตรงหน้าผม“จิ้งซี ช่วยฉันด้วย ขอร้องล่ะ!”“ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ พ่อแม่ไม่ให้ฉันเข้าคอร์สติวสอบแล้ว”“ฉันขอยืมเงินนายหน่อยได้ไหม นายรู้ดีว่าผลการเรียนของฉันเป็นยังไง!”“ถ้าให้ฉันสอบอีกรอบ ฉันต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่นอน”ดูเหมือนเขายังไม่รู้ว่าปากกาที่ตัวเองใช้เป็นปากกาหมึกล่องหน เลยคิดว่าตัวเองสอบไม่ผ่านเพราะทำได้ไม่ดีพอผมถอยหลังเล็กน้อย สีหน้าเฉยเมย“ฉันยังเป็นนักเรียนอยู่ ไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้น ช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก”“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ นายควรกลับไปปรึกษาพ่อแม่นายนะ”ป้าหลิวรีบพยักหน้าเธอหวังดีก็เลยพาเขาขึ้นมาข้างบนคิดไม่ถึงว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้ผมขนาดนี้“ตอนนี้มีกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษาเยอะแยะ นายไปกู้สิ ถ้าไม่ได้จริงๆ นายขอทุน

ความโชคดีคือเสิ่นจืออี้รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดแต่ความโชคร้ายคือในปีนั้นมหาวิทยาลัยชิงหัวมีการปรับเกณฑ์คะแนนให้สูงขึ้นสุดท้ายเธอพลาดโอกาสเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหัวไปเพียงสองคะแนนเธอตัดสินใจเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่อยู่ทางภาคใต้ตอนปีสามผมพาแฟนกลับมาที่บ้าน เสิ่นจืออี้กำลังย้ายบ้านตอนสายตาเธอเลื่อนลงมาเห็นมือของผมกับเหลียงเยี่ยนที่กุมประสานกันไว้ เธอดูอึ้งเล็กน้อยเธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“แฟนนายเหรอ?”ผมพยักหน้า ไม่อยากสนทนากับเธอมากนักผมพาแฟนเดินดูรูปบนกำแพงในห้องนอน มันเป็นรูปตั้งแต่เด็กจนโตของผมเองจู่ๆ เธอเห็นตะกร้าใบเล็กๆ ห้อยอยู่นอกหน้าต่าง“ปกติพวกนายคุยกันด้วยวิธีนี้เหรอ? น่าสนใจดีนะ”ผมเดินไปเปิดหน้าต่าง เพิ่งเห็นว่ามีรูปถ่าย 17 ใบอยู่ในตะกร้าเราอัดรูปเก็บไว้คนละชุด แต่ผมตัดมันทิ้งไปหมดแล้วรูปพวกนี้เป็นของเสิ่นจืออี้หลังจากผมเลิกกับเสิ่นจืออี้ตะกร้าใบนี้ก็ไม่ถูกหย่อนลงมาอีกเลยแต่จู่ๆ มันก็ถูกหย่อนลงมาในวันนี้ทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่าเสิ่นจืออี้จงใจทำแบบนี้“เด็กผู้หญิงในรูป คือผู้หญิงที่เราบังเอิญเจอตรงทางเดินวันนี้ใช่ไหม”“พวกนายรู้จักกัน