เถ้ารักที่มอดดับ

จู่ๆ คลิปก็หยุดกะทันหัน

ผมมองตัวเองที่อยู่ในหน้าจออย่างตกตะลึง

จู่ๆ ผมก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เป็นเพราะผมหลอนไปเองหรือเปล่า

เพราะผมกับเสิ่นจืออี้รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ

เราคุยกันไว้ตั้งแต่เด็กๆ ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวด้วยกัน

ขณะที่ผมกำลังเหม่อ

จู่ๆ เสิ่นจืออี้โผล่มาด้านหลัง เธอยื่นมือมาตบไหล่ผมเบาๆ

“สวีจิ้งซี พรุ่งนี้ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทำไมไม่ไปทบทวนเนื้อหาล่ะ มาแอบเหม่ออะไรอยู่คนเดียว?”

“ถึงเวลาถ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวไม่ได้ อย่าแอบมุดผ้าห่มร้องไห้ตอนกลางคืนแล้วกัน”

“ร้องอะไรกันล่ะ!”

ผมเถียงเสียงแข็ง

ผมไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงใสซื่อและจิตใจดีที่อยู่ตรงหน้า จะเป็นคนที่ตัวผมในอีกสิบปีข้างหน้าบอกว่าเธอจะนอกใจไปคบกับเพื่อนสนิทของผม

ผมอดหัวเราะเยาะตัวเองในใจไม่ได้

ยังไม่ทันได้เข้าไปในสนามสอบ ผมก็กดดันจนคิดฟุ้งซ่านไปหมดแล้ว

ทว่าตอนที่กลับเข้ามานั่งในห้องเรียน

จู่ๆ เสิ่นจืออี้เอากระเป๋าดินสอวางบนโต๊ะของผม

“นายเป็นคนไม่รอบคอบ ฉันเดาว่านายต้องไม่ได้เตรียมไว้แน่ๆ ฉันก็เลยเตรียมให้นาย”

“นายเอาบัตรเข้าสอบใส่ไว้ในนี้ พรุ่งนี้นายก็แค่เอามันเข้าไปในสนามสอบด้วย”

“ครั้งนี้ฉันเตรียมไว้ให้เผยจิ่งเซินด้วย อย่าเอาของที่ฉันเตรียมไว้ให้นายไปให้เขาอีก!”

เธอเอากระเป๋าดินสอที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะใส่เข้าไปใต้โต๊ะเรียนที่อยู่ข้างๆ

จู่ๆ รอยยิ้มบนหน้าเธอนิ่งค้าง เสิ่นจืออี้มองผมอย่างสงสัย

“สวีจิ้งซี เป็นอะไรของนาย? ทำไมมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”

ผมส่ายหน้าไปมา พยายามสงบสติอารมณ์สุดชีวิต

เมื่อเธอเดินออกไป ผมรีบหยิบปากกาจากกระเป๋าดินสอมาลองเขียนดู

หลังผ่านไปสองชั่วโมง ตัวหนังสือเลือนหายไปจนหมด

ผมลองเอาปากกาอีกด้ามมาลองเขียนดู ผลก็เป็นเหมือนเดิม

ผมไม่อยากเชื่อเลย

เสิ่นจืออี้เอาปากกาหมึกล่องหนให้ผมจริงๆ

อย่าบอกนะว่าสิ่งที่ตัวผมในอีกสิบปีข้างหน้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด

ผมหันไปมองที่นั่งของพวกเขาสองคน

ผมรีบสลับปากกาหมึกล่องหนของตัวเองกับปากกาในกระเป๋าดินสอของพวกเขา

เป็นไปตามคาด ปากกาที่เสิ่นจืออี้เตรียมไว้ให้ตัวเองกับเผยจิ่งเซินเป็นปากกาปกติ

ผมโมโหจนตัวสั่น

อยากเอาปากกาปาใส่หน้าเธอแล้วถามว่าทำไมถึงทำร้ายผมแบบนี้

ผมพยายามสุดชีวิต กว่าจะระงับความโกรธภายในใจได้

วันต่อมา ก่อนเข้าสนามสอบ

เสิ่นจืออี้เช็กกระเป๋าดินสอในมือผมอีกรอบ

“เราสองคนใช้ปากกายี่ห้อเดียวกัน ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวได้แน่นอน!”

ผมยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มดันไปไม่ถึงดวงตา ย้อนถามเธอกลับไปว่า

“ปากกาที่เธอให้เผยจิ่งเซินก็ยี่ห้อเดียวกับของเรา เธออยากให้เขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเราใช่ไหม?”

เสิ่นจืออี้ชะงักเล็กน้อย เธอยื่นมือมาตีผมเบาๆ

“เพราะนายนั่นแหละ ไม่ว่าฉันจะเอาอะไรให้นาย นายก็เอาไปแบ่งกับเขาตลอด”

เผยจิ่งเซินคิดว่าเสิ่นจืออี้ไม่คู่ควรกับผม ส่วนเสิ่นจืออี้คิดว่าเผยจิ่งเซินจะพาผมเสียคน

ทั้งสองคนไม่ชอบหน้ากันมาตลอด

แค่อยู่ด้วยกันก็เถียงกันไม่หยุด ผมต้องเป็นคนไกล่เกลี่ยตลอด

ผมก็เลยไม่เคยตั้งคำถามกับความจริงใจที่พวกเขามีให้ผม

แต่สุดท้ายสองคนที่ผมไว้ใจที่สุด

กลับหักหลังผมทั้งคู่